12 Δεκ 2010

Ταινίες 9ης Δεκεμβρίου 2010

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έντεκα ταινίες, καταμεσής του 51ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μην τις πάρετε στα σοβαρά και όλες, κάτι σε ξεσκαρτάρισμα αποθήκης πριν το τέλος του χρόνου μου κάνει η σημερινή μάζωξη... Ταινία της εβδομάδας είναι η κορεάτικη "Ποίηση", για την οποία σου έγραψα μερικά ενθουσιώδη λόγια και στο κείμενο για τη δεύτερη μέρα του 51ου ΦΚΘ. Η ταινία πήρε το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών (αν πήγαινε στη Βενετία θα είχε στο τσεπάκι της το Χρυσό Λιοντάρι, όμως) και είναι ένα ποίημα για την ανθρώπινη παραδοξότητα. Μήνες μετά το Φεστιβάλ της Βενετίας και περιμένοντας μήπως και τσιμπήσει τον Χρυσό Αλέξανδρο εδώ στη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου σου γράφω σήμερα, το "Attenberg" της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη βγαίνει στις αίθουσες. Ελπίζει ακόμη να σπάσει την εισπρακτική κατάρα των ελληνικών ταινιών του πρώτου τριμήνου της κινηματογραφικής σεζόν που διανύουμε. Ένα καυστικό σχόλιο στη σεξουαλική κενότητα και το αρχετυπικό του ανθρώπινου ενστίκτου είναι αυτή η αβάν γκαρντ ταινία, που θα πάει και στο Σάντανς. Και ενώ ο Ταϊλανδός Απιτσατπόνγκ Ουερασεθακούλ είναι στη Θεσσαλονίκη για το πλήρες αφιέρωμα στο έργο του, σε κεντρικά σινεμά της Αθήνας (και σε dvd) βγαίνει η "Τροπική ασθένεια" του, που πήρε το Βραβείο της Επιτροπής των Καννών το 2004. Σε πρώτη προβολή παίζεται, εξ αφορμής της δημοσιότητας που έχει. Δυο ιστορίες διαπλέκονται εξερευνώντας τη σεξουαλικότητα, τη φιλία αλλά και την τρέλα και το παράλογο του μυαλού. Μινιμαλιστικό δράμα, απλής κινηματογράφησης, που σου ψιθυρίζει κάτι ελαφρύ στην καρδιά αλλά μέχρι εκεί. Η ταινία που έκλεισε τις φετινές Κάννες, "Το δέντρο που ψιθύριζε" έχει μια καταπληκτική Σαρλότ Γκενσμπούρ, βασίζεται σε ένα χορταστικό βιβλίο, η σκηνοθεσία όμως της Μπερτουτσελί δεν την αφήνει την ταινία να αγιάσει. Το νέο ακαδημαϊκό έπος του Πολ Χάγκις (θα θυμάσαι το "Crash" φαντάζομαι) λέγεται "Οι επόμενες τρεις μέρες". Ριμέικ του γαλλικού "Όλα για εκείνη" (παραγωγής 2008), αν δεν είχε και αυτές τις ενστικτώδεις ερμηνείες των Ράσελ Κρόου και Ελίζαμπεθ Μπανκς, θα βαριόμουν και να στο γράψω. Στα ίδια κυβικά και το 6ο μέρος της σειράς ταινιών ζόμπι του Τζορτζ Ρόμερο. Το απελπιστικά φτηνιάρικο "Επιζώντας από τους απέθαντους" δείχνει ότι αυτός ο σημαντικός σκηνοθέτης έχει στερέψει από ιδέες και σίγουρα κάνει χαβαλέ και όχι σοβαρά πράγματα. Κατά τα άλλα βλέπεται. Αυτό που σίγουρα δεν βλέπεται είναι το "Show Bitch" του Νίκου Ζέρβου. Ο σκηνοθέτης που μου έμαθε τι σημαίνει χαβαλές και πολιτικοκοινωνικό σχόλιο μαζί τη δεκαετία του ’80, τώρα κάνει μόνο το πρώτο και αυτό μάλλον κακά. Μπορεί και να φταίει ότι την ταινία την είδα σε μια απαράδεκτη προβολή στο Gagarin, σίγουρα όμως το μοναδικό που διασώζεται από αυτό το trash είναι ο γελοίος και συνάμα κωμικός ρόλος του Ρένου Χαραλαμπίδη. Αν δεν κάνω λάθος, είναι η τρίτη ταινία της σειράς "Το χρονικό της Νάρνια" και επειδή και δεν μου άρεσε ποτέ και κανείς δε με άκουγε και το έβλεπε, αποφάσισα να μην το βλέπω εγώ πλέον και να σε αφήσω να αποφασίσεις μόνος σου. Αντιθέτως, τη "Μοιραία σχέση" πολύ έχω στεναχωρηθεί που δεν την είδα, αφού «μπερδεύτηκαν» οι ώρες μου με εκείνες της δημοσιογραφικής της Odeon. Γι’ αυτό και λέω να τη δω μαζί σου στην αίθουσα, γιατί ακούω καλά λόγια. Για το 3D animation "Οι περιπέτειες του Σάμμυ: Το μυστικό πέρασμα" δεν είχε προγραμματιστεί να το δουν οι δημοσιογράφοι, παρολαυτά την τελευταία στιγμή και ενώ είμαι Θεσσαλονίκη και σου γράφω καθημερινά, αποφάσισε η Village να τη δείξει στην Αθήνα. Απουσιάζει η κριτική, εν ολίγοις. Όπως επίσης απουσιάζει η κριτική και από το "Goal! III" καθότι οι δημοσιογράφοι αγνοήθηκαν από την Audiovisual, που προφανώς ξέρει τι ποιότητα έχει στα χέρια της.

Ποίηση (7/10)

Και για να σου μιλήσω εντελώς ειλικρινά, ξεκινάει το κορεάτικο το δράμα και παρακολουθώ με ενδιαφέρον την απλή καθημερινή ιστορία μιας γιαγιάς στη μικρή πόλη της. Παίζει με τη φύση, με τις μυρωδιές και τα αγγίγματα, με τα βλέμματα των ανθρώπων, την κίνηση τη συνεχή έξω στον κόσμο. Θέλει να μάθει και ποίηση, να τη βάλει στη ζωή της, τώρα στα γεράματα να είναι και ήσυχη στην ψυχή της. Ο κόμπος στο στομάχι σε πιάνει όταν το δράμα το μινιμαλιστικό γίνεται ψύχωση, όταν η ανατροπή σε καταπλακώνει καθότι ο κόσμος είναι μεγάλος αλλά η ανθρώπινη ψυχή, είτε παιδική είναι είτε ενήλικη, δε σώζεται με τίποτα. Ο Τσανγκ ντονγκ Λι, γνωστός κατά τα φαινόμενα στο παρελθόν με την "Όαση" και το "Secret Sunshine", σου παίρνει την καρδιά και το μυαλό και στα βάζει στην αρένα της επιλογής, της συνείδησης, της αυταπάρνησης ή απλώς της άρνησης για τον πλησίον σου, τον δικό σου άνθρωπο, το ίδιο σου το αίμα. Ένα δράμα κοντά 140 λεπτών εντελώς μαγευτικό, που σε συνεπαίρνει, σε βάζει σε σκέψεις ενδόμυχες, σε προβληματίζει. Βραβείο σεναρίου στις φετινές Κάννες για την "Ποίηση" της ζωής της ίδιας, που άξιζε και το κάτι παραπάνω.

Attenberg (6/10)

Είναι το αέναο παιχνίδι του ανθρώπου με τη φύση, με το ένστικτό του, με τον συνάνθρωπό του. Είναι μια διαλεκτική αρχέγονη, που όρια δεν έχει ούτε και σταματημό. Είναι ένα αρχέτυπο εντελώς πατρογονικό, που τίθεται από την Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη στην οθόνη ως σημείο εκκίνησης μιας κουβέντας για το ποιοι εντέλει είμαστε. Η σεξουαλική κενότητα, η σπασμένη ανθρώπινη επικοινωνία, η ιδιαίτερη σχέση πατέρα-κόρης, η φιλία και ο έρωτας. Τοποθετημένη η δράση στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας, εκεί που ο χρόνος σταματάει με τη βαναυσότητα του προτύπου, την απολυτότητα του τέλειου, του καθαρού. Παιχνίδι θεατρικό, διάλογοι λες και έχουν βγει από ανθρώπους της εποχής του Νεάτερνταλ, εν ολίγοις μια στέρεη σεναριακή βάση και μια καλά δουλεμένη δραματουργία, στην ταινία του -όντως- νέου ρεύματος του ελληνικού σινεμά. Ενός σινεμά, βέβαια, που δεν έχει καμιά ελληνικότητα για να είμαι ξεκάθαρος, που αγγίζει τα όρια του δήθεν, αλλά και που σε κάνει να χαίρεσαι ότι η σάπια κινηματογραφία της χώρας σου διαθέτει και σπουδαίους δημιουργούς.

To δέντρο που ψιθύριζε (5/10)

Αυτό που σε κερδίζει πρωτίστως στην ταινία της Μπερτουτσελί είναι η απλότητα της ατμόσφαιρας. Αυτό το ακραία μινιμαλιστικό, που όντως σου ψιθυρίζει στην καρδιά κάτι όμορφο, κάτι αισιόδοξο, κάτι ελπιδοφόρο. Και το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε είναι χορταστικό και η Σαρλότ Γκενσμπούρ δίνει και πάλι ερμηνεία καριέρας. Πολλά μπράβο στο κορίτσι για την πορεία την ανοδική που έχει. Ερμηνεία για βραβείο, δηλαδή, καθότι παίζει την καταθλιπτική γυναίκα που τα χάνει όλα και τα έχει όλα. Διφορουμένο αλλά πραγματικό. Δυαδικό της ψυχής αλλά και ανθρώπινο ατέρμονο, ανολοκλήρωτο εις το διηνεκές. Κατά τα άλλα, η ταινία χάνει στη σκηνοθετική ματιά της Μπερτουτσελί. Το μινιμαλιστικό καταντά άνευρο, το απλό γίνεται κάργα απλοϊκό. Η ταινία είναι καλή, για να το πω και εγώ με απλά λόγια, αλλά μην περιμένεις και κανένα θαύμα.

Οι επόμενες τρεις μέρες (4/10)

Για να σου πω την αλήθεια και ας ξινίσεις, αυτή η ακαδημαϊκούρα του Πολ Χάγκις και των ομοίων του καταντά κουραστική. Τουλάχιστον σε μένα παίζει με τα νεύρα χρόνια τώρα. Ο οσκαρικός Χάγκις ή αλλιώς ο άνθρωπος των επιτυχιών, πραγματοποιεί ριμέικ μιας άστοχης γαλλικής ταινίας δράσης (το "Όλα για εκείνη" του 2008). Φαίνεται ότι γκλάβα του δεν κατέβαζε ιδέες και αποφάσισε να «κλέψει» μια άλλη. Η καθαρή (στα όρια του βαρετού) σκηνοθεσία και το απόλυτο τίποτα της ιστορίας (τι πρωτότυπο) είναι τα αρνητικά. Οι ερμηνείες των Ράσελ Κρόου και Ελίζαμπεθ Μπανκς είναι τα θετικά. Και πάλι μας τσίτωσαν, μας ιντρίγκαραν (ειδικά ο πρώτος). Η ταινία του Χάγκις βλέπεται άνετα, δεν θα τη βαρεθείς, δεν θα σκίσεις και τα πτυχία σου όμως.

Τροπική ασθένεια (5/10)

Ο Τζο (ή κανονικά Απιτσατπόνγκ Ουερασεθακούλ) είναι σπουδαίος καλλιτέχνης διότι ξέρει να κινηματογραφεί το μηδαμινό. Το τίποτα. Το απόλυτο κενό. Στην "Τροπική ασθένειά" του, που κέρδισε και το Βραβείο Επιτροπής στις Κάννες το 2004, κινηματογραφεί το απλανές βλέμμα της αστικής μοναξιάς από τη μια μεριά. Όπως και την παράνοια την ανθρώπινη και την τρέλα τη διαχρονική στα βάθη της ζούγκλας, από την άλλη μεριά. Δυο ιστορίες, που διαπλέκονται περίτεχνα, διαθέτει η "Τροπική ασθένεια". Και μιλά και για την εξερεύνηση της ερωτικής επαφής και την απάθεια του στρατιώτη στο κενό της αποστολής του. Εντάξει, είναι σινεμά σινεφιλικό και θέλει και την υπομονή του και την αντοχή του. Γιατί ο κόσμος είναι μυστικιστικός, η ατμόσφαιρα είναι μαγική, στο σινεμά του Τζο. Πάρε μια πρώτη γεύση από την "Τροπική ασθένεια" τώρα και κράτα δυνάμεις και νεύρα γερά για το φετινό Χρυσό Φοίνικα "Ο θείος Μπούνμι θυμάται τις απροηγούμενες ζωές του", που θα προβληθεί τον Γενάρη του 2011.

Επιζώντας από τους απέθαντους (4/10)

Βλέπω ακόμη την περίφημη κινηματογραφική σειρά ζόμπι του Ρομέρο γιατί βαστά παραπάνω από 40 χρόνια και έμαθε σε όλους μας κάτι από το σινεμά τρόμου. Τέλοσπαντων, έχει το γούστο της ακόμη η ζόμπι-μανία του Ρομέρο. Κατά τα άλλα, αυτή η έκτη ταινία είναι η απόλυτη φτήνια, κάτι το εντελώς ψεύτικο και το μη ουσιώδες. Για να καταλάβεις, από την ιστορία του Ρομέρο απουσιάζει πλέον και το πολιτικό σχόλιο. Φαίνεται, βαρέθηκε ο άνθρωπος και αποφάσισε να το ρίξει στον αποθεωτικό χαβαλέ. Θα διασκεδάσεις με το "Επιζώντας από τους απέθαντους". Δεν θα σε χαλάσει. Και από μένα πάρε την ώθηση να το δεις για να γουστάρεις ένα βράδυ σου. Από κει και πέρα, καιρός να πάμε παρακάτω Ρομέρο.

Show Bitch (2/10)

Κοίταξε να δεις, από σεβασμό στον Νίκο τον Ζέρβο δεν θα σου γράψω πολλά. Καθότι, και το λέω χύμα και σταράτα, ο Ζερβός είναι από τους σκηνοθέτες που συνέβαλαν στην κινηματογραφική μου οπτική. Ο χαβαλές και το κοινωνικόπολιτικό του σχόλιο στις ταινίες της δεκαετίας του ’80 ("Σουβλίστε τους", "Ο Δράκουλας των Εξαρχείων", "Πατρίς ληστεία Οικογένεια", "Τηλεκανίβαλοι" κ.ά) ήταν κάτι το απολαυστικό και το καίριο από κάθε δηθενιά του σωρού του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Τέλοσπαντων, και για να μη νομίζεις ότι απολογούμαι, το "Show Bitch" είναι δυστυχώς ένα σκουπίδι ολκής, πραγματικά δεν βλέπεται. Μοιάζει σα να έχουν γίνει άπαντα στον αέρα. Δεν κολλάει τίποτα. Δεν καταλαβαίνεις τι θέλει να πει ο ποιητής. Ουσιαστικά είναι η αποθέωση του trash άνευ ιστορίας. Χάρηκα για την ερμηνεία Πουλικάκου και απόλαυσα την -στα όρια κωμικού και γελοίου- ερμηνεία του Χαραλαμπίδη. Τι να σου πω… Δεν νομίζω ότι αξίζει να τρέξεις να σκιστείς να τη δεις.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικά portal www.sevenart.gr (9-12-10).