17 Δεκ 2010

ΣΙΝΕΜΑ ΕΝ ΔΗΜΩ

Του Νέστορα Πουλάκου

Τί συμπέρασμα βγαίνει απ' τη ζωή μου; να ξαναζήσω όπως έζησα, αλλά μ' έναν κατάλογο στο χέρι με ονόματα. απ' την αρχή να μη μιλάω σε όλους, έφαγα μια ζωή για να μην τους μιλάω». Στίχοι του ποιητή Σωτήρη Κακίση, από τη συλλογή του «Μη με ζηλεύεις» (εκδόσεις Ερατώ). Λόγια βαθιά ανθρώπινα, από ψυχής, που υποδηλώνουν αυτή την έλλειψη επικοινωνίας, αυτό το χάσμα ανάμεσα στους ανθρώπους. Φιλοδοξίες, εγωισμοί, ζήλιες, φιλαυτίες, όλα στο ίδιο καζάνι βράζουνε, και όλα το ίδιο κακό κάνουν.

*

Δυο τα φεστιβάλ του μήνα στη χώρα μας, αμφότερα πολύ σημαντικά. Μας κάνουν περήφανους διεθνώς, έτσι κι αλλιώς. Αφενός, το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (3-12 Δεκεμβρίου), το οποίο φέτος με χαμηλό προφίλ, μικρότερο μπάτζετ και διαφορετικούς στόχους ευελπιστεί να ξαναγίνει η κοιτίδα του ανεξάρτητου σινεμά της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Αφετέρου, το 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για παιδιά και νέους της Ολυμπίας (10-18 Δεκεμβρίου), που για μια ακόμη χρονιά θα συγκεντρώσει τα καλύτερα κινηματογραφικά έργα για παιδιά από όλο τον κόσμο στην Ηλεία. Και τα δυο φεστιβάλ αξίζουν να τα επισκεφτείτε. Σας το λέω εκ πείρας.

*

Και όπως σας τα έγραφα, με το Νόμο Γερουλάνου διχάστηκε η κινηματογραφική κοινότητα. Αναμενόμενο. Άλλους τους βολεύει και άλλους όχι. Κάποιοι τον βλέπουν θετικά και μερικοί εντελώς αρνητικά. Στην ψυχοσύνθεση του καθένα δεν μπορώ να μπω, δεν είμαι και ψυχαναλυτής. Αυτό, όμως, που βλέπω είναι ότι στις περισσότερες (όχι σε όλες, εντάξει) τις αντιδράσεις (καθότι ένας σκασμός ανακοινώσεις βγήκαν από προσωπικότητες, σωματεία, ομάδες και υποομάδες) απουσιάζει η αντικειμενική, ψύχραιμη, σωστή ματιά. Αντιθέτως, ο καθένας είπε ότι τον βόλευε, ότι τον εξυπηρετούσε, ότι τον χάιδευε και φυσικά πολεμούσε ότι τον… πολεμούσε. Κλασικές παθογένειες. Φευ! Πάλι για νόμο θα συζητάμε σε δέκα χρόνια από τώρα, να μου το θυμηθείτε.

*

Ο Δεκέμβρης είναι εδώ, τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, άντε να φύγει και το παλαβιάρικο το 2010 που με παίδεψε για τα καλά το σκασμένο, και τώρα στις γιορτές να φάμε, να πιούμε και ν’ ανασυνταχθούμε. Και μες σε αυτό το κλίμα οι ταινίες έχουν τιμητική τους. Πάντοτε τέτοια εποχή παίρνουν τα πάνω τους. Περιμένω πολλές να δω, ελληνικές, παιδικές και σινεφίλ, μπλοκμπάστερ και περιπέτειες δράσεις. Μέχρι και επανεκδόσεις θα παίξουν (τελικά κρατάει όλο το χρόνο αυτή η «κολόνια»). Ωραία! Τουλάχιστον βλέπω κινηματογράφο και δεν ασχολούμαι με την περαίωση και το μνημόνιο. Κάτι είναι και αυτό, δεν βρίσκετε;

*

Μη φάτε κουραμπιέδες, προτιμήστε τα μελομακάρονα.

*

Ν
α σας μπει καλά η χρονιά!

*Η στήλη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 12 του μηνιαίου free press "Move it" (Δεκέμβριος 2010).