30 Μαΐ 2010

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ



29 Μαΐ 2010

Nick's film, Αστραπή πάνω στο νερό

Αστραπή πάνω στο νερό, ένα αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ

Τα θερινά σινεμά άνοιξαν και μία από τις ταινίες που προβλήθηκαν ήταν πριν λίγο καιρό η "Αστραπή πάνω στο νερό" (1980). Για πρώτη φορά στην Ελλάδα προβλήθηκε το αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ των Νίκολας Ρέυ και Βιμ Βέντερς.

Ο μεγάλος Αμερικανός σκηνοθέτης, πολέμιος του πουριτανισμού και αμφισβητίας του αμερικάνικου ονείρου, δημιουργός του "Επαναστάτη χωρίς αιτία" και του "Johny Guitar", ενός ανθρώπινου και ερωτικού γουέστερν, είναι σχεδόν ετοιμοθάνατος. Ο νεαρός -τότε- Γερμανός σκηνοθέτης, που τον θαυμάζει, πηγαίνει στη Νέα Υόρκη να τον δει και να συζητήσουν μια παλιά τους ιδέα να κάνουν μια ταινία μαζί. Ο Ρέυ όμως είναι στα τελευταία του και εκείνο που πρέπει να αντιμετωπίσουν είναι ο δρόμος προς τον θάνατο.

Δε μπορεί όμως να ζήσει χωρίς την τέχνη του, και μαζί με τον Βέντερς δεν θα παραιτηθούν από την ιδέα της δημιουργίας και θα κάνουν ένα φιλμ για την ίδια την πορεία του Ρέυ προς το θάνατο, ίσως και ως μια αντίδραση προς αυτόν. Η τέχνη ούτως ή άλλως έχει και αυτό το σκοπό. Είναι τρόπος αντιμετώπισης της φθοράς του ανθρώπου και του αισθήματος ματαιότητας.

Έτσι κινηματογραφούνται οι τελευταίες μέρες της ζωής του Αμερικανού σκηνοθέτη. Τον βλέπουμε να μην παραιτείται από την ζωή, να μπαίνει και να βγαίνει στα νοσοκομεία, να βιώνει την άρνηση και την δυσκολία αποδοχής του επικείμενου θανάτου, να εξακολουθεί να δουλεύει σαν να μην συμβαίνει τίποτα, να σαρκάζει τα πράγματα. Συνοδοιπόροι σε αυτή την πορεία, το συνεργείο του με τον Βέντερς και η κατά 20 χρόνια μικρότερη σύντροφος του.

Ο Ρέυ δίνει στον Βέντερς το προσωπικό του ημερολόγιο, από το οποίο μερικές φορές μέσα στο φιλμ, ο Βέντερς διαβάζει αποσπάσματα και δίνει εικόνες. Εκεί φαίνεται κάτι άλλο, εκεί ο πνευματικός δημιουργός αφήνεται να μιλήσει για αξίες και βιώματα, να μιλήσει για την αγάπη, την ταπείνωση, για εσωτερικές διεργασίες και ένα κόσμο ψυχικό πίσω από το φαίνεσθαι.

Ο Ρέυ πεθαίνει τελικά και όλο το συνεργείο με τον Βέντερς είναι σε ένα ιστιοφόρο και ανοίγονται στο πέλαγος σε μια πράξη σαν μνημόσυνο, γελώντας, τρώγοντας και πίνοντας. Είναι λίγο μια κυνική στιγμή και το μόνο που ακούγεται σε άλλο επίπεδο είναι το εξής: ας κάνουμε πράγματα απλά και ας πούμε πράγματα απλά, όπως εκείνος.

Ντάλιου Διονυσία
ddaliou@yahoo.gr

28 Μαΐ 2010

"Αλίκη, μια ζωή σε φωτογραφίες" - Λεύκωμα (2009)

Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ, ο πολύ-ταραξίας υιός, έβγαλε πολλές -και ανέκδοτες- φωτογραφίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη στη δημοσιότητα, ο Παναγιώτης Φύτρας ανέλαβε τη δημοσιογραφική επιμέλεια του λευκώματος καθώς και τη χωροταξία των φωτογραφιών, ο θεατράνθρωπος Σταμάτης Φασουλής προλόγισε την καλή του φίλη... Πρόσφατα έφτασε στο γραφείο μου το λεύκωμα "Αλίκη, μια ζωή σε φωτογραφίες", που κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες οι Εκδόσεις Ψυχογιός. Ένα όμορφο, καλαίσθητο, και πλούσιο (με όλη τη σημασία της λέξης) φωτογραφικό λεύκωμα, το οποίο -εν είδει coffee table- διανθίζει τη βιβλιοθήκη ενός σινεφίλ... Ειλικρινώς, δεν μπορώ να βρω άλλη χρηστικότητα σε αυτή την έκδοση παρά για την αποστολή της έως δώρου σε λάτρεις της "εθνικής σταρ", όπως είχε αποκαλεστεί από την Ελένη Βλάχου η Αλίκη και της "έμεινε" καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της, αλλά και σε μανιακούς με τέτοιου είδους βιβλία. Το λεύκωμα είναι χωρισμένο σε ενότητες, τα παιδικά, εφηβικά, σχολικά χρόνια της Αλίκης, η πρώτη περίοδος της θεατρικής καριέρας της, η κινηματογραφική της αναγνώριση, η λάμψη του άστρου της επί δεκαετίες στις τέχνες, τα κοσμικά γεγονότα όπου συμμετείχε και τα εξώφυλλα περιοδικών που είχε κάνει. Τελευταίο σχόλιο : ήμουν πιτσιρίκι όταν πέθανε η Αλίκη, κι ακόμη θυμάμαι τον χαμό τον τρελό που είχε γίνει στην κηδεία της, την πομπή που την ακολουθούσε, τις τηλεοπτικές κάμερες και τους κατάμεστους δρόμους. Μια άλλη εποχή, μια άλλη Ελλάδα. Όσο κι αν μας ξενίζει αυτό... Έτσι είναι! Σε ποιον κινηματογραφικό αστέρα να εναποθέσουμε τις "ελπίδες" μας, τώρα;

Νέστορας Πουλάκος

27 Μαΐ 2010

Το πιο χλιδάτο γυναικείο όνειρο..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Sex and the city 2

Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μάικλ Πάτρικ Κινγκ, με τις Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Κιμ Κατράλ, Κριστίν Ντέιβις, Σίνθια Νίξον.

Οι τέσσερις φίλες θα ζήσουν μια απίθανη, ηλιοκαμένη περιπέτεια μακριά από τη Νέα Υόρκη, σε μια από τις πιο πολυτελείς, εξωτικές και γεμάτες ζωή και χρώμα γωνιές του πλανήτη. Σ’ έναν τόπο που το πάρτι δεν τελειώνει ποτέ και που σε κάθε στροφή σε περιμένει κάτι μυστηριώδες και απρόσμενο να εξερευνήσεις.


Εξ ορισμού, το σίκουελ του «Sex and the city», αμφότερα οι συνέχειες μιας πολύ πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς, που μπήκε σε όλα τα σπίτια κάθε καπιταλιστικής –το τονίζω αυτό- χώρας του πλανήτη την τελευταία δεκαετία, δεν θέλει μια συνηθισμένη κριτική κινηματογράφου. Όπως και να γίνει, όποιον και να ξενίζει αυτό, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κοσμικό γεγονός, και ως τέτοιο πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί.
Κακά τα ψέματα. Κι αυτή είναι η προσωπική μου άποψη. Στα σίγουρα, το «Sex and the city», δηλαδή η τηλεοπτική σειρά που ακόμη έχει μεγάλη τηλεθέαση σε επαναλήψεις και οι δυο κινηματογραφικές του συνέχειες, αν και γεγονός κοσμικό δεν απευθύνεται σε ελίτ. Όπως και να τα κάνουμε, είναι ένα franchise πετυχημένο, που έχει αναπαραχθεί στις τηλεοράσεις και τα dvd player κάθε γυναίκας, κάθε κοριτσιού, κάθε έφηβης, οποιασδήποτε ηλικίας και κοινωνικής τάξης, άσχετα ποια μπορεί να… ανταπεξέλθει στην πλούσια ζωή, στα ακριβά ψώνια, στα πανάκριβα ρούχα, στα πολυτελή εστιατόρια και τα όμορφα διαμερίσματα και σπίτια που μένουν οι πρωταγωνίστριες της σειράς. Άλλωστε μια υπαρκτή, πραγματική εικόνα μερίδας του κόσμου (που υπάρχει και στην Ελλάδα) αναπαράγει η ταινία και τη μεταφέρει σε συσκευασία απλοϊκή, με τη δύναμη των διαλόγων ν’ αγγίζουν την κάθε γυναίκα και όχι μια συγκεκριμένη κάστα γυναικών. Απλά, καθημερινά τα λόγια. Κοινές οι σκέψεις. Ανέγγιχτη η συσκευασία, το περιτύλιγμα… Στο δεύτερο κινηματογραφικό επεισόδιο, η Κάρι και η παρέα της «παρτάρουν» στο Αμπού Ντάμπι, το χλιδάτο τουριστικό θέρετρο παγκοσμίως, χωρίς βέβαια να ξεχνούν τη γλυκιά, όπως τη ζουν, καθημερινότητά τους στη Νέα Υόρκη. Από κει και ύστερα τα πάντα βρίσκονται εκτός ταινίας. Ήδη, έχουν συστρατευθεί σε κάθε χώρα που θα προβληθεί η ταινία, οίκοι μόδας, σχεδιαστές ρούχων, παπουτσιών, κοσμηματοπωλεία και επώνυμα εστιατόρια, ντιζαϊνάτα μπαρ και κάθε λογής γυναικείο αξεσουάρ, γκάτζετ κτλ κτλ, προκειμένου οι πρεμιέρες να είναι λαμπερές, οι προβολές κατάμεστες (η προπώληση έχει ξεκινήσει πολύ καλά…), και οι γυναίκες σινεφίλ (παρέες παρέες ή με τους συνοδούς τους) να περάσουν καλά. Τελευταίο σχόλιο : ακόμη και σε περίοδο οικονομικής κρίσης, ουδείς έχει το δικαίωμα να σου στερήσει το όνειρο, την έξαψη της φαντασίας. Άσχετα αν διαφωνώ με αυτό, με τον τρόπο, με το είδος, οφείλω να το παραδεχτώ.

10 μικροί νέγροι


Αστυνομική, βρετανικής παραγωγής του 1965, σε σκηνοθεσία Τζορτζ Πόλοκ, με τους Χιουζ Ο’ Μπράιαν, Σίρλευ Ήτον, Λίο Γκεν.


Ένας πλούσιος οικοδεσπότης προσκαλεί δέκα ανθρώπους διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης στο σπίτι του, το οποίο βρίσκεται απομονωμένο στην κορυφή ενός βουνού. Ο καθένας από αυτούς κρύβει μια σκοτεινή πλευρά στο παρελθόν του καθώς έχει συμβάλει με τον τρόπο του στο θάνατο ενός αθώου ανθρώπου. Ο μυστηριώδης οικοδεσπότης την ανακαλύπτει και ακολουθώντας με εμμονή τα λόγια του παιδικού τραγουδιού «δέκα μικροί νέγροι», αρχίζει να τους εξουδετερώνει έναν-έναν.


Πρόκειται για το πλέον κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα, από τα πιο αναγνωρίσιμα της Αγκάθα Κρίστι, το οποίο έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο (όπως και στη μικρή οθόνη) αρκετές φορές και σε διαφορετικές χώρες. Αυτή η βρετανική παραγωγή του Πόλοκ, χωρίς κανένα μεγάλο αστέρι της εποχής, δεν είναι η καλύτερη μεταφορά της ιστορίας της Κρίστι, παρολαυτά τα έντονα στοιχεία σασπένς και η αγωνιώδης λύση του μυστηρίου, που σε κρατάει έως τέλους, είναι έκδηλα και κάνουν την ταινία ενδιαφέρουσα. Μην ξεχνάτε ότι πάντα υπάρχει η γερμανική παραγωγή του 1974 σε σκηνοθεσία Πήτερ Κόλινσον, με τους Όρσον Γουέλς, Ρίτσαρντ Ατένμπορο και Όλιβερ Ριντ, καθώς και η ταινία του 1989 με τον Ντόναλντ Πλήζανς. Τέλος, ν’ αναφερθώ στον τίτλο, αφού στα ελληνικά από την πρώτη έκδοση του βιβλίου είχε μεταφραστεί σε «10 μικρούς νέγρους» όπου και παρέμεινε, με τον εγγλέζικο να μιλάει για «10 μικρούς ινδιάνους»!


Άλλες ταινίες


Το «Ένα τρελό τρελό τζακούζι» σε σκηνοθεσία Στιβ Πινκ, αμερικανικής/ καναδικής παραγωγής, με τους Τζον Κιούζακ, Λίζι Κάπλαν, Κρίσπιν Γκλόβερ, Τσέβι Τσέις, είναι μια κωμωδία χολιγουντιανής κοπής κλασικού στυλ, που βασίζεται στο ερμηνευτικό εκτόπισμα του Κιούζακ και τη μια και μοναδική τσαχπινιά του σεναρίου. Τον Άνταμ τον εγκατέλειψε η κοπέλα του, ο Λου είναι party animal που δε βρίσκει party, η σύζυγος του Νικ ελέγχει την κάθε του κίνηση, ενώ ο Τζέικομπ έχει εμμονή με ηλεκτρονικά παιχνίδια και δεν βγαίνει ποτέ από το υπόγειο του. Μετά από μια τρελή βραδιά ατελείωτου αλκοόλ στο τζακούζι ενός σαλέ, οι τέσσερις φίλοι ξυπνούν στο έτος 1986. Ένα κράμα «Back to the future» και «Hangover» είναι αυτή η καινούρια παραγωγή του Κιούζακ, ο οποίος πρωταγωνιστεί κιόλας. Η απαραίτητη δόση επιστημονικής φαντασίας έρχεται προκειμένου να προσδώσει το κάτι διαφορετικό σε μια ιστορία αντρών, που όλοι τους είναι καταπιεσμένοι και κατά μια διαβολική σύμπτωση θέλουν να τα… σπάσουν, όπως πέρυσι η παρέα-φαινόμενο του Ζακ Γαλιφιανάκης. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που περιμένουν όλοι όσοι θέλουν να χαβαλεδιάσουν ένα καλοκαιρινό βράδι στα multiplex.
H «Τριχωτή επίθεση» σε σκηνοθεσία Ρότζερ Καμπλ, αμερικανικής & Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (!!!!) παραγωγής, με τους Μπρένταν Φρέιζερ, Ματ Πρόκοπ, Μπρουκ Σιλντς, είναι μια χοντροκομμένη κωμωδία κατά πως διαβάσαμε στα ξένα περιοδικά, μια και η ταινία παίζεται στην Αμερική από τις αρχές Απριλίου ενώ στη χώρα μας η εταιρεία διανομής της δεν την έδειξε στους κριτικούς κινηματογράφου. Μπορώ να υποψιαστώ το λόγο. Ένας κτηματομεσίτης μετακομίζει από το Σικάγο στο Όρεγκον, μια και πρέπει να επιβλέψει το κτίσιμο ενός οικισμού. Όταν όμως το τελευταίο του project απειλεί τα σπίτια των ζώων του τοπικού δάσους, τα ίδια τα ζώα αναζητούν εκδίκηση, μετατρέποντας ένα δρόμο υπό κατασκευή σε ένα πεδίο μάχης επικών διαστάσεων. Από μια πρώτη… ανάγνωση, θα δείτε τη «μεγάλη» επιστροφή της άλλοτε θεάς του Χόλιγουντ Μπρουκ Σιλντς, ενώ στη σκηνοθεσία βρίσκεται ο δημιουργός των «Ερωτικών Παιχνιδιών» (παραγωγής 1999) μεν που ευθύνεται δε για την ταινία «Το χρονικό μιας χυλόπιτας». Τα συμπεράσματα δικά σας.
Επίσης
: Από σήμερα και μέχρι την Τετάρτη 2 Ιουνίου, θα διεξαχθεί το «3ο Φεστιβάλ Ιταλικού Κινηματογράφου» στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, υπό την αιγίδα της Ιταλικής Πρεσβείας στην Αθήνα.


Sex and the city 2 **

Ένα τρελό τρελό τζακούζι **

Τριχωτή επίθεση -

10 μικροί νέγροι (1965) ***


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 27-5).

26 Μαΐ 2010

RADIOVAKXIKON

Απόψε
22.00-00.00
"Η Εκπομπη Που Σέβεται τον Ακροατή"
μαζί ο doctoras m

Παραμύθια για...να ξυπνήσουμε!
σάπιες ντρόγκες ,
θεωρίες συνομωσίας,
think global και τα ρέστα..

Για κοπιάστε!
http://enterweb.gr/vakxikon/webradio.php

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Times They Are A Changing " - No 64

Written by Bob Dylan

Come gather 'round people
Wherever you roam
And admit that the waters
Around you have grown
And accept it that soon
You'll be drenched to the bone.
If your time to you
Is worth savin'
Then you better start swimmin'
Or you'll sink like a stone
For the times they are a-changin'.

Come writers and critics
Who prophesize with your pen
And keep your eyes wide
The chance won't come again
And don't speak too soon
For the wheel's still in spin
And there's no tellin' who
That it's namin'.
For the loser now
Will be later to win
For the times they are a-changin'.

Come senators, congressmen
Please heed the call
Don't stand in the doorway
Don't block up the hall
For he that gets hurt
Will be he who has stalled
There's a battle outside ragin'.
It'll soon shake your windows
And rattle your walls
For the times they are a-changin'.

Come mothers and fathers
Throughout the land
And don't criticize
What you can't understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is
Rapidly agin'.
Please get out of the new one
If you can't lend your hand
For the times they are a-changin'.

The line it is drawn
The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is
Rapidly fadin'.
And the first one now
Will later be last
For the times they are a-changin'.

Σαν σήμερα – 26 Mαϊου

1799: Γεννιέται ο μεγάλος Ρώσος ποιητής και συγγραφέας Αλεξάντερ Πούσκιν.

1830: Ψηφίζεται από το Κογκρέσο των ΗΠΑ ο νόμος για τη μετακίνηση 60.000 Ινδιάνων από τα εδάφη τους, στον ποταμό Μισισιπή, σε δυτικότερες περιοχές.

1897: Αρχίζει στο Λονδίνο η κυκλοφορία του βιβλίου "Δράκουλας" του Μπραμ Στόκερ.

1907: Γεννιέται ο καουμπόης της μεγάλης οθόνης Τζον Γουέιν.

1926: Γεννιέται ο Αφροαμερικανός μουσικός Μάιλς Ντέιβις.

1928: Γεννιέται ο γιατρός Τζακ Κεβορκιάν, γνωστός και ως "Δρ. Θάνατος".

1928: Προβάλλεται η πρώτη κινηματογραφική ταινία στην Αθήνα.

1951: Γεννιέται η Αμερικανίδα Σάλι Ράιντ, που το 1983 έγινε η πρώτη Αμερικανίδα γυναίκα αστροναύτης.

1964: Γεννιέται ο τραγουδιστής Λένι Κράβιτς.

1970: Το σοβιετικό Tupolev Tu-144 γίνεται το πρώτο εμπορικό αεροσκάφος που ξεπερνά δύο φορές την ταχύτητα του ήχου.

1978: Πεθαίνει, σε ηλικία 90 ετών, η μεγάλη ηθοποιός του θεάτρου Κυβέλη.

1999: Πεθαίνει ο εφευρέτης του βινιλίου, ο Αμερικανός Ουάλντο Σίμον.

2002: Tο μη επανδρωμένο διαστημικό αεροσκάφος Οδύσσεια του Άρη ανακαλύπτει μεγάλες ποσότητες πάγου στην επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη.

25 Μαΐ 2010

ΡΑΔΙΟ ΒΑΚΧΟΣ

Απόψε το βράδυ
στις 22.00

και για 2 ώρες

...οι "ΦΙΖΙΚΜΑΝ"

Νέστορας Ι. "Στραπόν"-"Blow Job"
Πουλάκος-"Ψωμιάδης",
Νίκος Μπίνος "Εμπειρίκος"-"Το Τρίτο Πόδι"
&
Πέτρος Ασπρόπουλος-"Πετρόχειλος" "Δεν έχω νεύρα-γκε γκε;"
που επιτέλους γύρισε


θα βάλουν
μουσικές τουρλουμπουκέισον
και θα γίνουν βρωμόστομοι επαναστάτες στα ξαφνικά :

"είμαστε αυτοί που οι γονείς μας λέγανε να μην τους κάνουμε παρέα"

(τι να πεις... δύσκολα, περνάμε!).


Μόνο
στο
Ράδιο Βακχικόν

23 Μαΐ 2010

ROBIN HOOD

Βλέπετε, η UIP, εταιρεία διανομής του "Robin Hood" δια χειρός Ρίντλεϋ Σκοτ στην Ελλάδα, δεν το έδειξε σε δημοσιογραφική προβολή στους κριτικούς κινηματογράφου, συνεχίζοντας το έργο απαξίωσης της εγχώριας κριτικής που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, και το οποίο συνεχίζει κατά τα φαινόμενα το αναγνωστικό/σινεφίλ κοινό (αν δε μας θέλετε τότε τι μας κρατάτε/γλείφετε, ενίοτε, άπαντες;). Σας το 'χα γράψει προ δυο εβδομάδων από τη στήλη μου στην "Απογευματινή" ότι την ταινία θα τη δω με εισιτήριο κανονικό ώστε να με πιάσει καρδιακό με την τιμή που θ' αντικρίσω. Έτσι, λοιπόν, χθες βράδυ πήγα σε σινεμά θερινό, κάτω από την Ακρόπολη, παρέα με επιφανές στέλεχος ανερχόμενου καλλιτεχνικού ιστοχώρου και φεστιβάλ "πολιτιστικών διακοπών", αντικρίζοντας εισιτήριο ευρώ 8... Παναγία μου, είπα, πάλι καλά που η ρημάδα η κοινωνία μ' έκανε κινηματογραφικό κριτικό και δεν ξεπαραδιάζομαι κάθε εβδομάδα! Ω του θαύματος, ο νεαρός μουσάτος στο ταμείο μας το αφήνει στα 6 ευράκια, χωρίς να καταλάβουμε το γιατί, το συνειδητοποιήσαμε όμως μετά όταν πήραμε δυο μπύρες και μερικά φιστίκια, δίνοντας συνολικά το αντίτιμο των δυο εισιτηρίων. Μα τι ήθος, τέλοσπάντων... Στα της ταινίας, τώρα : ο "Robin Hood" του Ρίντλεϋ Σκοτ μου θύμισε "Μονομάχο", "1492 - Χριστόφορο Κολόμβο", "Το βασίλειο των Ουρανών", με τα ίδια πλάνα, με παρόμοια τη σκηνοθετική διάθεση, με το βλέμμα του Κρόου είτε παίζει σε ρωμαϊκή αρένα είτε πολεμά κακούς Άγγλους προδότες το ίδιο πράγμα, με την κλασική ιστορία/μύθο του Ρομπέν των Δασών όχι απλώς εμφανώς αλλά καραμπινάτα αλλαγμένη (μόνο στα βασικά ταίριαζαν). Τι άλλο; Τραβηγμένη από τα μαλλιά και ολίγον φλύαρη (πάνω από δυο ώρες), θα κάτσετε να την απολαύσετε μόνο αν είστε ακόμη ερεθισμένοι από το μύθο του Ρομπέν, και δεν έχετε καταπραΰνει την κάψα σας με το κλασικό έπος του Έρολ Φλιν (το '38), με την αξιοπρεπέστατη ταινία του '91 όπου πρωταγωνιστούσε ο Κόστνερ, ή με την ευφυή παρωδία των "Ηρώων με τα κολάν". Επίσης, αν ακόμη σας τραβά αυτό το αλογίσιο μουγκρητό-ιαχή πολεμική του Κρόου όταν πάει να σφάξει, ή τα χολυγουντιανά πλάνα-στερεότυπα του σερ Σκοτ με την υποβλητική μουσική που σας συνταράσσει στα πολλά dolby (προσωπικά χθες ήμουν σε θερινό άνευ τεχνολογίας σύγχρονης). Τουτέστιν... Ένα τίποτα, με μπόλικο καθόλου, είναι το "Robin Hood" το καινούριο, το οποίο εντελώς αναίτια ξαναγράφει τον μύθο του Ρομπέν ή, κατά πως λένε οι συντελεστές του, ανασύρει στην επιφάνεια την πραγματική ιστορία λοιδορώντας ότι βλέπαμε κινηματογραφικά εδώ κι έναν αιώνα... Ο Ρομπέν από ήρωας των φτωχών γίνεται ήρωας της Αγγλίας! Κουράστηκα! Τα ίδια και τα ίδια... Ξεκολλήστε κάποτε εσείς εκεί πάνω στη Βρετανία επιτέλους (και μπείτε και στο ευρώ να δείτε τη "γλύκα", χε χε χε χε...). Αξιολόγηση αδιάφορη, μην μπείτε καν στον κόπο, άλλωστε νέο μπλοκμπάστερ καταφτάνει σε λίγες μέρες με φόρεμα Γκούτσι, τσάντα Λουί Βιτόν και γόβες Μανόλο Μπλάνινκ... Αμέ! Μη χαλάσετε και τα ευρώ σας, γιατί όπως μαθαίνω στα multiplex και σε κάποιες κεντρικές αίθουσες στην Αθήνα το εισιτήριο αγγίζει αριθμό διψήφιο. Αφήστε, που εντέλει συμφωνώ και με τον συνάδελφο Τριανταφυλλίδη του "Αδέσμευτου Τύπου", ότι δηλαδή δεν δείχνουν την ταινία στους κριτικούς διότι πλην της -ομολογημένης- απαξίωσης παίζει ρόλο και το αρνητικό κείμενο αν η ταινία "δεν λέει". Που, όντως, δεν λέει παρεμπιπτόντως...

Νέστορας Πουλάκος

21 Μαΐ 2010

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Φιλήστε
Μέχρι τα χείλη σας να ματώσουν

Ουρλιάξτε
Μέχρι οι φωνητικές σας χορδές να σπάσουν

Πετάξτε
Μέχρι να διαλυθούν τα φτερά σας

Αγαπήστε
Μέχρι να γίνουν θρύψαλα οι καρδιές σας

Ζήστε
Μέχρι θανάτου

Τότε μόνο θα μάθετε
Τι σημαίνει ελευθερία.

[Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε από τη νεαρή ποιήτρια Μαρία Κατσοπούλου -μόλις 26 χρονών-, και περιλαμβάνεται στην πρώτη της ποιητική συλλογή "Τα ποιήματα της τρελής" (Εκδ. Γαβριηλίδης, 2009). Το διάβασα κατά την παρουσίαση που έκανα στο μυθιστόρημα της Λένας Μαντά, "Το τελευταίο τσιγάρο", προχθές το βράδυ στον πολυχώρο του Metropolis live stage (φωτογραφία). Μια έμπρακτη απόδειξη ότι η γενιά μου ξέρει από ποίηση, γράφει καλή ποίηση] Νέστορας Πουλάκος

20 Μαΐ 2010

Η "μεγάλη φυγή" απ' το περιθώριο..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Χωρίς όνομα

Δραματική, μεξικάνικης/ αμερικάνικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κάρι Φουκουνάγκα, με τους Πολίνα Γκαϊτάν, Έντγκαρ Φλόρες, Κριστιάν Φερέρ.

Ο Κάσπερ βρίσκεται στην εφηβεία και είναι ήδη μέλος της αμείλικτης συμμορίας «Μάρα». Η Σάιρα ταξιδεύει με τον πατέρα και το θείο της από την Ονδούρα προς το Βορρά, στην οροφή ενός τρένου, με την ελπίδα πως θα μπορέσουν να περάσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι δρόμοι τους συναντιούνται...


Μια πρώτη αίσθηση που θ’ αποκομίσετε από την ταινία του Φουκουνάγκα, την πρώτη μεγάλου μήκους παραγωγή του ταλαντούχου και βραβευμένου διεθνώς φωτογράφου, είναι ότι πρόκειται για ένα ακόμη στόρι από τα τόσα που έχουν ξεφυτρώσει όλα αυτά τα χρόνια του νέου αιώνα από τη φιλμογραφία της Λατινικής Αμερικής και θέμα έχουν τόσο το ατέρμονο αδιέξοδο των ενεργειών των συμμοριών, αδιέξοδο για κάθε φτωχό ανήλικο των παραγκουπόλεων.
Όσο και για το διαχρονικό όνειρο της φυγής προς τις Η.Π.Α., τη Γη της απαγγελίας για τους ανθρώπους του Μεξικού και τόσων άλλων –κάτω από το φάσμα της ανέχειας- χωρών της περιοχής. Άδικο δεν θα’ χετε, για να μιλήσω ειλικρινά. Μολαταύτα η ταινία του Φουκουνάγκα σε κερδίζει τόσο για το λυρισμό που διαθέτει στα πρόσωπα των νέων, αυτά τα χαραγμένα από τις κακουχίες, τις ταλαιπωρίες αλλά και από τη βαναυσότητα του κόσμου όπου γεννήθηκαν, εκεί που τους «άφησε» ο θεός για να επιβιώσουν, να τα καταφέρουν, και να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Όσο και για την απλότητα της ιστορίας, τα νυχτερινά πλάνα στις ράγες του τρένου για τη «μεγάλη φυγή», εκεί όπου παρίες του κόσμου, περιθωριοποιημένοι από κάθε λογής αιτία άνθρωποι, ή μάλλον σκιές των εαυτών τους, προσδοκούν το… απροσδόκητο. Να ζήσουν, να ζήσουν… Ελεύθεροι και χορτάτοι. Απλά πράγματα, ούτε πολυτέλειες, ούτε άλλα περιττά, διότι υπάρχουν φορές που οι ζωές των ανθρώπων οφείλουν ν’ απογυμνωθούν από τα αστικά βάρη, από τα καπιταλιστικά ιδεώδη, ώστε να προχωρήσουν στο διηνεκές όπως τους πρέπει χωρίς φανφαρονισμούς, φιοριτούρες και «κοσμήματα» κάθε είδους. Οι ιστορίες δυο νεαρών ανήλικων τέμνονται. Για καλή τους τύχη; Θα δείτε… Το «Χωρίς όνομα» είναι ένα δράμα περιθωρίου με μπόλικες αδυναμίες και κλισέ, αλλά με περίσσια ανθρωπιά. Δυο βραβεία, απέσπασε, στο περυσινό φεστιβάλ του Σαντάνς.

Το αίμα του ποιητή & Η διαθήκη του Ορφέα


Δραματική, γαλλικής παραγωγής του 1930, σε σκηνοθεσία Ζαν Κοκτό, με τους Ενρίκ Ριβερό, Ελίζαμπεθ Λι Μίλερ.


Δραματική, γαλλικής παραγωγής του 1960, σε σκηνοθεσία Ζαν Κοκτό, με τους Ζαν Μαρέ, Φρανσουά Περιέ, Μαρία Κασάρες.


Στο «Αίμα του ποιητή» παρατίθεται σκηνές από το δράμα ενός ποιητή. Στη «Διαθήκη του Ορφέα» και πάλι ένας ποιητής, αυτή τη φορά του 18ου αιώνα, γυρίζει στο χρόνο ώστε να βρει τη θεία επιφοίτηση μέσα από τη συνάντησή του με χαρακτήρες όπως ο Οιδίποδας, ο Ορφέας κ.ά.


Αυτό θα είναι το καλοκαίρι του Κοκτό στη χώρα μας, καθώς μαθαίνω ότι και τρίτη ταινία του σε επανέκδοση θα βγει στις αίθουσες αργότερα. 80 χρόνια συμπληρώνονται από το σουρεαλιστικό «Αίμα του ποιητή», παρόλο που ο Κοκτώ δεν είχε ενταχθεί ποτέ του στο εν λόγω κίνημα, η ταινία-σύμβολο της avant-guarde σκηνής όπως και ο «Ανδαλουσιανός σκύλος» του Μπουνιουέλ. Η αποθέωση της μη-αφήγησης, η μαγεία του σινεμά στο σύνολό του. 50 χρόνια συμπληρώνονται από την τελευταία ταινία του Κοκτώ, τη «Διαθήκη του Ορφέα», άτυπη συνέχεια του –επίσης- δικού του «Ορφέα». Τρία χρόνια από το θάνατο του, με τη βοήθεια του Τρυφώ στην παραγωγή, και την παρουσία του Πικάσο στο καστ, ο Κοκτώ –ο ποιητής πάνω απ’ όλα-, γυρίζει μια ταινία αυτοβιογραφική, σχεδόν αυτάρεσκη θα έλεγα, καθώς λειτουργεί σαν αυτοψυχανάλυση πάνω στον πρότερο καλλιτεχνικό του βίο. Ταινίες για την τέχνη, αποκλειστικά για μυημένους.

Άλλες ταινίες


Το «Prince of Persia : The sands of time» σε σκηνοθεσία Μάικ Νιούελ, αμερικανικής παραγωγής, με τους Τζέικ Τζίλενχαλ, Γκέμα Άρτερτον, Μπεν Κίνγκσλει, Άλφρεντ Μολίνα, είναι ένα εφετζίδικο μπλοκμπάστερ, που βασίστηκε στο ομώνυμο πετυχημένο videogame, και στόχο έχει το νεανικό κοινό. Ο πρίγκιπας Ντάσταν αναγκάζεται να ενώσει τις δυνάμεις του με τη μυστηριώδη πριγκίπισσα Ταμίνα και να πολεμήσουν μαζί ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις που διεκδικούν το Στιλέτο του Χρόνου. Εντυπωσιακό δεν θα το έλεγα αυτό το νέο «αριστούργημα» του μετρ του είδους παραγωγού, Τζέρι Μπρουκχάιμερ, που δεν κατάφερε να διασώσει ούτε ο «διεκπεραιωτής» σκηνοθέτης Μάικ Νιούελ («Ντόνι Μπράσκο»). Περισσότερο προς το νεανικό, χοντροκομμένο χαβαλέ κινείται κι αυτό το πράττει με αμφισβητούμενη επιτυχία.
Οι «Ορδές της εκδίκησης» σε σκηνοθεσία Γιανίκ Νταάν & Μπενζαμίν Ροσέ, γαλλικής παραγωγής, με τους Κλοντ Περόν, Υβ Πινιό, είναι ένα θρίλερ τρόμου κλασικού τύπου με ζόμπι από τα τόσα και τόσα που έχουν βγει τα τελευταία χρόνια (όπως και στην Ελλάδα), κοπιάροντας τρόπον τινά τη διαχρονική σειρά ταινιών ζόμπι του Τζορτζ Ρομέρο. Ορδές διψασμένων αιμοβόρων πλασμάτων εμφανίζονται από παντού και καταδιώκουν ανελέητα όποιον βρεθεί μπροστά τους. Οι δρόμοι γεμίζουν με πτώματα και ολόκληρη η πόλη είναι στις φλόγες. Στο μόνο που ξεχωρίζουν οι «Ορδές της εκδίκησης» από τις ταινίες ζόμπι του σωρού είναι η υποβλητική ατμόσφαιρα που έχουν, με την άψογη φωτογραφία, απόρροια της πολύ ακριβής παραγωγής. Με παγκόσμια διανομή (θα βγει και στην Αμερική), και συμμετοχή στο περυσινό φεστιβάλ της Βενετίας, η ταινία αυτή συστήνεται μόνο στους φαν του είδους.
Επανέκδοση
: Το «Delicatessen» σε σκηνοθεσία Ζαν Πιερ Ζενέ & Μαρκ Καρό, γαλλικής παραγωγής, με τους Πασκάλ Μπενεζέκ, Ντομινίκ Πινόν, Μαρί-Λορ Ντουνιάκ, Ζαν-Κλοντ Ντρέιφους, είναι μια φουτουριστική ταινία γεμάτη συμβολισμούς, όπως αυτοί περνούν μέσα από το… ένστικτο επιβίωσης της ανθρωποφαγίας! Μετά από μια πυρηνική καταστροφή το μεγαλύτερο μέρος της γης έχει καταστραφεί. Ο κόσμος πλέον ζει σε μικρές κοινότητες κάτω από δύσκολες συνθήκες. Σ' έναν από αυτούς τους μικρόκοσμους, εμφανίζεται ένας άνεργος κλόουν που νοικιάζει ένα διαμέρισμα και σε αντάλλαγμα αναλαμβάνει τη συντήρηση του κτηρίου. Το ντεμπούτο του σκηνοθέτη της «Αμελί» εντυπωσίασε άπαντες τόσο για το παιδικό παιχνίδισμά του όσο και για την εικαστική πανδαισία των χρωμάτων του, όπως ακριβώς δηλαδή και με τη μεταγενέστερη «Πόλη των χαμένων παιδιών». Η ταινία σάρωσε τα Σεζάρ της περιόδου, ανάγκασε τον Τέρι Γκίλιαμ να υποκλιθεί, και χάρισε στους σκηνοθέτες της την «αιωνιότητα».


Prince of Persia : The sands of time *

Χωρίς όνομα **

Οι ορδές της εκδίκησης *

Η διαθήκη του Ορφέα (1960) **

Το αίμα του ποιητή (1930) ****

Delicatessen (1991) ***

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 20-5).

19 Μαΐ 2010

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Angie " - No 63

Written by Mick Jagger & Keith Richard in 1973

Angie, Angie
When will those clouds all disappear?
Angie, Angie
Where will it lead us from here?
With no loving in our souls
And no money in our coats
You can't say we're satisfied
But Angie, Angie
You can't say we never tried
Angie, You're beautiful
But ain't it time we said goodbye
Angie, I still love you
Remember all those nights we cried?
All the dreams we held so close
Seemed to all go up in smoke
Let me whisper in your ear
Angie, Angie
Where will it lead us from here?
Angie, don't you weep
All your kisses still taste sweet
I hate that sadness in your eyes
But Angie, Angie
Ain't it time we said goodbye?
With no loving in our souls
And no money in our coats
You can't say we're satisfied
But Angie, I still love you, baby
Everywhere I look I see your eyes
There ain't a woman that comes close to you
Come on baby dry your eyes
But Angie, Ain't it...
Ain't it good to be alive?
Angie, Angie
You can't say we never tried

Σαν σήμερα – 19 Mαϊου

1861: Γεννιέται στο Richmond της Μελβούρνης η υψίφωνος Dame Nellie Melba.

1864: Πεθαίνει ο Αμερικανός συγγραφέας Ναθάνιελ Χόθορν.

1897: Ο Όσκαρ Ουάιλντ βγαίνει από τη φυλακή.

1941: Γεννιέται η Αμερικανίδα σεναριογράφος Νόρα Έφρον που έχει γράψει το σενάριο των ταινιών "Άγρυπνος στο Σιάτλ" και "Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι".

1945: Γεννιέται ο Βρετανός ρόκερ Πιτ Τάουνσχεντ, από τα ιδρυτικά μέλη των "Who".

1952: Γεννιέται ο μουσικός Τζόι Ραμόν, τραγουδιστής του συγκροτήματος "The Ramones".

1982: Η Σοφία Λόρεν συλλαμβάνεται και φυλακίζεται, με την κατηγορία της φοροδιαφυγής.

1991: Στο Φεστιβάλ των Κανών, το βραβείο της κριτικής του διεθνούς Τύπου δίνεται στην ταινία "Η διπλή ζωή της Βερόνικα", του Κριστόφ Κισλόφσκι.

Λένα Μαντά

18 Μαΐ 2010

ΡΑΔΙΟ ΒΑΚΧΟΣ

Απόψε το βράδυ
στις 22.00
και για 2 ώρες


οι "ΦΙΖΙΚΜΑΝ"

Νέστορας Ι. "Στραπόν"-"Blow Job" Πουλάκος-"Ψωμιάδης"
&
Νίκος Μπίνος "Εμπειρίκος"-"Το Τρίτο Πόδι"
απόντος
του Πέτρου Ασπρόπουλου-"Πετρόχειλου" "Δεν έχω νεύρα-γκε γκε;"
που λείπει γενικώς


θα βάλουν μουσικές τουρλουμπουκέισον

και θα λένε σοφιστείες τύπου

"ο ρόλος του εφήμερου είναι να μπολιάσει την αιωνιότητα"

(πςςςςςς... τι είπε ο θεός ο Jodorovsky, ρε παιδί μου).


Μόνο στο
Ράδιο Βακχικόν!

13 Μαΐ 2010

Δίψα για τρέλες και έρωτες..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Τα ομορφόπαιδα

Κωμωδία, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ριάντ Σατούφ, με τους Βενσάν Λακόστ, Αντονί Σονιγκό, Αλίς Τρεμολιέρ, Εμανουέλ Ντεβός, Ιρέν Ζακόμπ, Βαλέρια Γκολίνο.


Ο Ερβέ, 14 ετών, ζει με τη μητέρα του, απορροφημένος από την έκρηξη της σεξουαλικότητάς του, τους μέτριους βαθμούς του και τη γενική γκαντεμιά του. Χαζεύει τις όμορφες συμμαθήτριές του, ζηλεύει τους cool συμμαθητές του, αλλά δεν δείχνει προορισμένος να αποκτήσει κάποια αληθινή επαφή με το άλλο φύλο…

Των εφήβων η ψυχοσύνθεση, η άτιμη η εφηβεία που λέμε τόσους και τόσους αιώνες, ειδικώς μετά την έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης, την πληθώρα των αγαθών, που συνεπάγονται με την αφθονία στη ζωή των νέων, είναι ένα γεγονός που βρίσκεται συνεχώς υπό διερεύνηση, ένα ατέρμονο παιχνίδι περί εφηβικής επανάστασης.
Η αναζήτηση ταυτότητας, εκείνης που θα κάνει αρεστό τον έφηβο στους συμμαθητές του, που θα είναι ο αρχηγός της τάξης, ο καλύτερος φίλος όλων, ο αλητάκος και ο κυρίαρχος των πάντων. Η ανακάλυψη του σώματός, της σεξουαλικής του ταυτότητας εν προκειμένω, ώστε να κατακτήσει τα κορίτσια (ή τα αγόρια, ποιος ξέρει), που θα έχει την πιο όμορφη, την πιο ωραία, εκείνη που σκέφτεται και ονειρεύεται όλα τα χρόνια του σχολείου. Μια χρονική περίοδος, που πάνω-κάτω, λίγο-πολύ, όλοι μας την έχουμε περάσει με τον ίδιο τρόπο. Οι βαθμοί και τα μαθήματα μπορεί να είναι τα προφανή, τα κορίτσια όμως και τα αγόρια διψούν για τρέλες, για εκδρομές, για παιχνίδια και έρωτες. Και πιο σοβαρά : επιζητούν τη θέση τους ανάμεσα στην κοινωνία του σχολείου και της παρέας, τα πρώτα δείγματα ένταξης σε σύνολο που έχουν στα χρόνια της ζωής τους. Διότι, όντως, μετά έρχονται τα δύσκολα. Επομένως, ο κινηματογράφος των νέων είναι ένα καλλιτεχνικό κομμάτι σημαντικό. Και ο διάσημος κομίστας Ριάντ Σατούφ, μόλις 30 ετών, με τον οποίο θα συνομιλούσαμε προ μηνός αν δεν είχε κατακλύσει η τέφρα την Ευρώπη και δεν ακυρωνόταν η πτήση του για Ελλάδα, εισχωρεί με την κάμερα του στο σχολείο και ανακαλύπτει τα… ομορφόπαιδα της νέας γενιάς, που έχουν όλα τα υλικά αγαθά (που μπορεί να ονειρευτεί ένας νέος) και ψάχνουν μέσα τους, εκ βαθέων Η ταινία του Σατούφ δεν μοιάζει ούτε με τα «400 χτυπήματα» ούτε με το «Χαρτζιλίκι» του Τρυφώ αμφότερα, για να προλάβω συνειρμούς, αλλά είναι μια πετυχημένη απόπειρα σύγχρονης παραγωγής, γεμάτη ποπ και ηλεκτρονικούς ήχους, στο πνεύμα της εποχής, που μιλά σε όλους Συμμετοχή στο περυσινό φεστιβάλ των Καννών, Σεζάρ πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, προβολή σε πολλά ακόμη διεθνή φεστιβάλ (όπως και στην Ελλάδα).

Κρυφή ερωμένη


Δραματική, ιταλικής/ γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μάρκο Μπελόκιο, με τους Τζιοβάνα Μετζοτζόρνο, Φίλιπο Τίμι.


Ποιο ήταν το μεγάλο μυστικό στη ζωή του Μπενίτο Μουσολίνι; Μια σύζυγος, η Ίντα, και ένας γιος, ο Αλμπίνο, τον οποίο αναγνώρισε ως παιδί του, αλλά αργότερα τον αποκήρυξε. Και οι δυο τους πέθαναν ψυχασθενείς από αυτή την πορεία των πραγμάτων, πολύ πριν ο φασίστας δικτάτορας εκτελεστεί για την ήττα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.


Μια ατμοσφαιρική ιστορική βιογραφία, αυτή η ταινία του έμπειρου σκηνοθέτη Μάρκο Μπελόκιο, που πρώτο-παρουσιάστηκε στο περυσινό φεστιβάλ των Κάννων, ενώ στη χώρα μας ήρθε στο πλαίσιο του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (τον περασμένο Οκτώβριο). Με την εκρηκτική Τζιοβάνα Μετζοτζόρνο, νέα στάρλετ του ιταλικού σινεμά, παρουσιάζεται μια «κρυφή» πτυχή του Ιταλού δικτάτορα, ενός πολιτικού που στιγμάτισε μια ολόκληρη χώρα για πολλές δεκαετίες τον περασμένο αιώνα. Η λυρική μουσική και τα χαρακτηριστικά επίκαιρα δίνουν έναν διαφορετικό τόνο σε αυτή την ιστορία του Μουσολίνι, πέραν τούτου όμως η γραμμική της αφήγηση και το λάθος κέντρο βάρους που ρίχνει, την κάνουν κουραστική και, αποκλειστικά και μόνο, προορισμένη για λίγους φανατικούς σινεφίλ. Μολοντούτο το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο και από ιστορικής άποψης είναι μια σωστή επιλογή.


Άλλες ταινίες


Ο «Robin Hood» σε σκηνοθεσία Ρίντλεϊ Σκοτ, αμερικανικής/ βρετανικής παραγωγής, με τους Ράσελ Κρόου, Γουίλιαμ Χαρτ, Κέιτ Μπλάνσετ, Βανέσα Ρέντγκρεϊβ, είναι μια περιπέτεια, που επαναφέρει το μύθο του Ρομπέν των Δασών στο προσκήνιο. Ήρωας ή ληστής, ο Ρομπέν των Δασών ήταν ένας ταπεινής καταγωγής άνδρας που με την τόλμη του και το αίσθημα δικαίου που τον διέκρινε, εξελίχθηκε σε αθάνατο σύμβολο ελευθερίας όλων των αδικημένων. Με τη δικαιολογία της χθεσινής του προβολής στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ των Καννών, η –εδώ- εταιρεία διανομής του «Ρομπέν των Δασών» αποφάσισε να μην το προβάλει στους δημοσιογράφους. Μια «τακτική» που γίνεται όλο και πιο συχνά από τις εταιρείες το τελευταίο διάστημα, κάνοντας μας απλώς να απορούμε…
Ο «Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες» σε σκηνοθεσία Σάμιουελ Μπάγιερ, αμερικανικής παραγωγής, με τους Τζάκι Έρλι Χάλει, Ρούνι Μάρα, Πάτρικ Σόκλει, είναι ριμέικ του κλασικού θρίλερ τρόμου του 1984 (σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν, που τώρα βρίσκεται στη θέση του παραγωγού). Μια ομάδα εφήβων έχουν κάτι κοινό: καταδιώκονται από τον Φρέντι Κρούγκερ, έναν παραμορφωμένο δολοφόνο που τους κυνηγάει στα όνειρα τους. Το θρίλερ που άλλαξε τα δεδομένα στον τρόμο τη δεκαετία του ’80, με τις 7 συνέχειες, την τηλεοπτική σειρά, και τα πολλά βίντεο που πραγματοποιήθηκαν στην πορεία του χρόνου, «γέννησε» και το ριμέικ του. Ένα, μάλλον, κακέκτυπό του, αφού ο κεντρικός ήρωας, Φρέντι Κρούγκερ, περισσότερο μιλάει παρά σκοτώνει, χωρίς να έχει ούτε ίχνος από τη… λάμψη του Ρόμπερτ Ίνγκλαντ (της πρώτης ταινίας). Παρόλο που ο τρόμος θα εξακολουθήσει ν’ αγγίζει τους νέους σήμερα, το ριμέικ κρίνεται άνευρο και, δυστυχώς, θα ‘χει συνέχεια.
Επανέκδοση : Ο «Άνθρωπος ελέφαντας» σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιντς, αμερικανικής παραγωγής του 1980, με τους Άντονι Χόπκινς, Τζον Χαρτ, Αν Μπάνκροφτ, είναι ένα χαρακτηριστικό μελόδραμα, με μπόλικη ανθρωπιά και συμβολισμούς που χτυπάνε καρδιές. Στο βικτοριανό Λονδίνο ένας διακεκριμένος χειρουργός αναλαμβάνει να περιθάλψει ένα νεαρό που γεννήθηκε με παραμορφωμένο πρόσωπο και σώμα και αποτελούσε την ατραξιόν σε τσίρκο της πόλης. Υποψήφια για οχτώ Όσκαρ, με βραβεία BAFTA και Σεζάρ, αυτή η αριστουργηματική δουλειά του «πολύπλοκου» Ντέιβιντ Λιντς ακόμη συγκινεί με τη δύναμη της ψυχής που βγάζει.
Επίσης
: Στη σκιά του «63ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών» (12-23 Μαΐου), θα πραγματοποιηθεί στις 14 και 15 Μαΐου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας το «1ο Διεθνές Φεστιβάλ Δημόσιας Τέχνης Top to Bottom» με πλούσιες κινηματογραφικές προβολές.


Robin Hood -

Κρυφή ερωμένη **

Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες **

Τα ομορφόπαιδα ***

Ο άνθρωπος ελέφαντας (1980) ****


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (13-5).

ΡΑΔΙΟ ΒΑΚΧΙΚΟΝ

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα . . .

Σήμερα Πέμπτη

Στις 22.00

Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα. . .

παρουσιάζουν
o μουσικός Προπαγανδιστής Τάσος Ρήτος
και
η Θεοδοσία Ζαμπάκα!

Μόνο στο Ράδιο Βακχικόν!

www.vakxikon.gr

Μείνετε συντονισμένοι!

12 Μαΐ 2010

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : A million miles away " - No 62

Written by Rory Gallagher

This hotel bar is full of people,
The piano man is really laying it down,
The old bartender is as high as a steeple,
So why tonight should I wear a frown?
The joint is jumpin' all around me,
And my mood is really not in style,
Right now the blues flock to surround me,
But I'll break out after a while.
Yes I'm a million miles away,
I'm a million miles away,
I'm sailing like a driftwood,
On a windy bay,
On a windy bay.
I'm a million miles away,
I'm a million miles away,
But I'm sailing like a driftwood,
On a windy bay,
On a windy bay.
Why ask how I feel,
Well, how does it look to you?
I fell hook, line and sinker,
Lost my captain and my crew.
I'm standing on the landing,
There's no one there but me,
That's where you'll find me,
Looking out on the deep blue sea.
There's a song on the lips of everybody,
There's a smile all around the room,
There's conversation overflowing,
But I sit here with the blues.
This hotel bar has lost all its people,
The piano man has caught the last bus home,
The old bartender just collapsed in the corner,
Why I'm still here, I just don't know,
I don't know.
I'm a million miles away,
A million miles away,
I'm sailing like a driftwood on a windy bay,
On a windy bay.
I'm a million miles away,
A million miles away,
I'm sailing like a driftwood on a windy bay,
Send me away...

Ian Dury and the Blockheads

Sex and drugs and rock and roll
Is all my brain and body need
Sex and drugs and rock and roll
Are very good indeed

Keep your silly ways or throw them out the window
The wisdom of your ways, I've been there and I know
Lots of other ways, what a jolly bad show
If all you ever do is business you don't like

Sex and drugs and rock and roll
Sex and drugs and rock and roll
Sex and drugs and rock and roll
Is very good indeed

Every bit of clothing ought to make you pretty
You can cut the clothing, grey is such a pity
I should wear the clothing of Mr. Walter Mitty
See my tailor, he's called Simon, I know it's going to fit

Here's a little piece of advice
You're quite welcome it is free
Don't do nothing that is cut price
You know what that'll make you be
They will try their tricky device
Trap you with the ordinary
Get your teeth into a small slice
The cake of liberty

Sex and drugs and rock and roll

Νίκος Γκάτσος
Ο Εφιάλτης Της Περσεφόνης

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντακι
έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο παν' να δουν διϋλιστήριο.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά, σιδερικά, παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μη ξαναβγείς.

Σαν σήμερα – 12 Mαϊου

ΕΠΕΤΕΙΟΣ: ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΩΝ

1812: Γεννιέται ο Βρετανός ποιητής και ζωγράφος, Έντουαρντ Λίαρ.

1820: Γεννιέται η Γαλλίδα πρωτοπόρος στον τομέα της σύγχρονης μαιευτικής, Φράνσις Νάιτινγκεϊλ. Η ίδια ιδρύει γύρω στα 1850 την πρώτη σχολή για την εκπαίδευση επαγγελματιών νοσοκόμων.

1884: Πεθαίνει ο Τσέχος συνθέτης, Μπέντριχ Σμετάνα, ο οποίος έμεινε ιδιαίτερα γνωστός για τα έξι συμφωνικά ποιήματα, που συνέθεσε υπό τον τίτλο My Vlast(Η χώρα μου).

1889: Γεννιέται ο Όττο Φρανκ, συγγραφέας και πατέρας της Άννας Φρανκ.

1921: Γεννιέται ο Γερμανός καλλιτέχνης Τζόσεφ Μπέγιους, ο οποίος χρησιμοποιούσε διάφορες μορφές τέχνης για να εκφραστεί, όπως η γλυπτική, το βίντεο ή οι εγκαταστάσεις. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα.

1925: Πεθαίνει η Αμερικανίδα ποιήτρια, Έιμι Λόουελ, η οποία θα τιμηθεί με το βράβειο Πούλιτζερ ένα χρόνο μετά το θάνατό της.

1932: Κάνει το ντεμπούτο του ο Ντι Μπι Ντογκ, γνωστότερος ως Γκούφι, το διάσημο καρτούν της Ντίσνεϊ.

1938: Κάνει πρεμιέρα στο Radio City Music Hall της Νέας Υόρκης,, η ταινία "Οι περιπέτειες του Ρομπέν των Δασών" με τον Έρολ Φλιν.

1942: Γεννιέται ο Βρετανός τραγουδιστής και στιχουργός του ροκ εν ρολ, Ίαν Ντιούρι. Έμεινε ιδιαίτερα γνωστός ως ιδρυτής και βασικός τραγουδιστής του συγκροτήματος, Ian Dury and the Blockheads.

1964: Η Μπάρμπρα Στρέιζαντ κερδίζει το βραβείο Γκράμι ως η Καλύτερη Τραγουδίστρια της χρονιάς για το άλμπουμ της "The Barbra Streisand Album".

1988: Πεθαίνει ο Αμερικανός μουσικός της τζαζ, Τσετ Μπέικερ.

1992: Πεθαίνει από καρκίνο ο ποιητής Νίκος Γκάτσος.

2000: Ανοίγει στο Λονδίνο το εθνικό μουσείο μοντέρνας τέχνης, Tate Modern.

2001: Πεθαίνει ο Αμερικανός τραγουδιστής με τη μεταξένια φωνή, Πέρι Κόμο, ο οποίος μεσουράνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1930.

2003: Πεθαίνει, σε ηλικία 74 ετών, ο λαϊκός συνθέτης και τραγουδιστής Βαγγέλης Περπινιάδης.

11 Μαΐ 2010

RADIO VAKXOS

Απόψε το βράδυ
στις 22.00
και για 2 ώρες

οι "ΦΙΖΙΚΜΑΝ"
Νέστορας Ι. "Στραπόν"-"Blow Job" Πουλάκος-"Ψωμιάδης"
&
Νίκος Μπίνος "Εμπειρίκος"-"Το Τρίτο Πόδι"

απόντος
του Πέτρου Ασπρόπουλου-"Πετρόχειλου" "Δεν έχω νεύρα-γκε γκε;"
που λείπει στην Κρήτη (;)

θα βάλουν μουσικές τουρλουμπουκέισον
στο χαλαρό αφού τους έχει πιάσει η ζέστη
γιατί...
"η γη γυρίζει ας αράξουμε ν' απολαύσουμε το ταξίδι"
και μην έχετε άγχος... σκοτώνει!

Μόνο στο
Ράδιο Βακχικόν

10 Μαΐ 2010

"50 χρόνια Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, 1960-2009" - Επετειακή έκδοση

Πρωί-πρωί σήμερα αποφάσισα να γράψω μερικά λόγια γι' αυτό το πολύ πλούσιο, αξίας αρχειακής και ερευνητικής αλλά κομματάκι αδιάφορο στο ευρύ κοινό ακόμη και το κινηματογραφόφιλο, λεύκωμα που εξέδωσε πέρυσι το φθινόπωρο το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και οι Εκδόσεις Ιανός εξ αφορμής της επετείου των 50 χρόνων. Για να μην έχετε την απορία "γιατί τώρα;", ο λόγος είναι ότι πολύ απλά αυτές τις μέρες έφτασε στα χέρια μου όλως περιέργως... Κι αν οι απορίες συνεχίζονται, σας τα γράφω όλα αυτά διότι η σημερινή μέρα -εντέλει- είναι αφιερωμένη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης : η -επί 5ετίας- καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ και βασική υπεύθυνη της παρούσας έκδοσης Δέσποινα Μουζάκη παραιτήθηκε των αρμοδιοτήτων της (ή την παραίτησαν;), ο μέχρι πρότινος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (επί χρόνια υπεύθυνος του τμήματος "Νέοι Ορίζοντες" και αρμόδιος καλλιτεχνικής διεύθυνσης σε ξένα φεστιβάλ όπως εκείνα του Τορόντο και του Ρέικιαβικ) Δημήτρης Εϊπίδης πήρε τη θέση αυτή χωρίς από κει και ύστερα να γνωρίζουμε το τι θα γίνει τόσο για τα υπόλοιπα θέματα των δυο αυτών φεστιβάλ όσο και για τις εκκρεμότητες του γιγαντωμένου οργανισμού, με τα γραφεία του να βρίσκονται στις αρχές της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Αυτές οι κινήσεις (οι καθυστερημένες) του κ. Γερουλάνου σε συνδυασμό με τη δεδομένη συγχώνευση του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στον οργανισμό (και την ταυτόχρονη αποχώρηση καταπώς φαίνεται του διευθυντή του Βασίλη Κεχαγιά), ξεδιαλύνει σιγά-σιγά το θολό τοπίο σε ένα σημαντικό κομμάτι της εγχώριας κινηματογραφίας, αναμένοντας πλέον τις εξελίξεις στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και, φυσικά, το νέο νόμο (όπως επίσης στέρεα είναι και τα πράγματα στην Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών με την επανεκλογή του Χάρη Παπαδόπουλου, ενώ την πορεία της εξακολουθεί η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου με τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη). Όπως, βέβαια, καταλαβαίνετε, μόνο για το λεύκωμα δεν θα μιλήσω σε αυτό το ποστ. Πάντως αισθάνομαι τυχερός και μάλιστα πολύ (...!!!), μια και βρέθηκα στην τελευταία δημόσια εμφάνιση της Δέσποινας Μουζάκη, στη συνέντευξη τύπου παρουσίασης του λευκώματος προ 10ημέρου, μια εκδήλωση τόσο αποτυχημένη ώστε η κ. Μουζάκη προσφέρθηκε να κεράσει τους καφέδες στους πέντε όλους κι όλους δημοσιογράφους (εφ. Απογευματινή, Τα Νέα, Real News, Camera Stylo Online κ.ά) που ήμασταν εκεί, αριθμός μικρότερος κι από τους παριστάμενους του οργανισμού στο βιβλιοπωλείο Ιανός. Την εκδήλωση επιμελήθηκε ο Ηλίας Κανέλλης, με ένα πάνελ που ακόμη δεν έχω καταλάβει σε τι ακριβώς εξυπηρετούσε και τι αποτέλεσμα επιθυμούσε να έχει (από τον Αντώνη Πανούτσο έως τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο). Όσον αφορά τα του λευκώματος... 370 σελίδες ιλουστρασιόν χαρτί, μια πανάκριβη έκδοση εν ολίγοις, φωτογραφικό απάνθισμα όλων των διοργανώσεων, πληροφοριακό απαύγασμα όλων των προγραμμάτων, των βραβείων, των διοικήσεων, των θεαμάτων που πρόσφερε ο θεσμός εν γένει.

Νέστορας Πουλάκος

9 Μαΐ 2010

Ποιήσεις Ε'..

Ονειρεύομαι ένα μεγάλο ταξίδι. Ένα ταξίδι ατελείωτο. Βγαλμένο απ' τον κόσμο της φαντασίας. Χωρίς πρακτορεία και πλάνα. Γεμάτο εκπλήξεις. Χωρίς αποσκευές. Με εισιτήριο τη σκέψη. Σε μέρη παρθένα από τον κόσμο.

(Στα βαθιά, Γιάννης Ζαφειρόπουλος, Εκδ. Γαβριηλίδης, 2009)

*

Απολεπίζονται οι λέξεις σαν το χιόνι
Και ξεπροβάλλουν από κάτω πάλι λέξεις
Φθίνει το κρεμμύδι στο ξεφλούδισμα
Όμως πυρήνας πουθενά
Μόνο σωρός από τσόφλια ένα γύρο
Στο χέρι σπαρταράει το κενό

(Νύχτες στο θρυμματισμένο ενυδρείο, Αγαθοκλής Αζέλης, Εκδ. Μεταίχμιο, 2008)

*

... Μα εγώ ξεκόβω από τον άθλιο κόσμο
Γιορτάζω επαναπατρισμό
Γενέθλιες αύρες με καλωσορίζουν

(Το άλμπουμ των αποκομμάτων, Ορέστης Αλεξάκης, Εκδ. Γαβριηλίδης, 2009)

*

Δεν ταίριαζε στο όνομα,
ίσως γιατί την είχανε ξεχάσει
στην Καταστροφή.

(Οι περιπατητές, Χαρά Πρεβεδώρου, Εκδ. Γαβριηλίδης, 2009)

*

Εχθρός τού όλοι μαζί
το εμείς οι τρεις μαζί,
συνήθως τέσσερις
-οικογενειακή υπόθεση η ένωση-
σε τρίγωνα ή τετράγωνα αιχμηρά
τα όρια της αγάπης.

(Το δέντρο, Δώρα Παπαγεωργοπούλου, Εκδ. Γαβιηλίδης, 2009)

7 Μαΐ 2010

Ό,τι και να πει κανείς είναι ελάχιστο..

(αναδημοσίευση από το μιντιακό πόρταλ www.enimerosi24.gr)

Πολύς Τσίπρας, αλλά λίγη… τσίπα στον 105,5 στο Κόκκινο του Συν

Μπορεί το ΕΣΡ να ετοιμάζεται να δώσει άδεια στο Κόκκινο, στο ραδιόφωνο του Συνασπισμού, αλλά τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά εδώ στο σταθμό. Γι’ αυτό κι εμείς, που εργαζόμαστε στο Κόκκινο και παραμένουμε αριστεροί, κρίναμε σκόπιμο να κάνουμε γνωστά μερικά πράγματα στον κόσμο της αριστεράς, γιατί φοβόμαστε ότι έτσι όπως πάνε τα πράγματα, όχι μόνο θα χάσουμε τη δουλειά μας, αλλά και θα εξουδετερωθεί τελείως ένα ραδιόφωνο, που θα μπορούσε να αποδειχτεί φάρος για τους αριστερούς και για όλους τους εργαζόμενους σ’ αυτές τις σκοτεινές και τρικυμισμένες εποχές.

•Πριν ενάμιση χρόνο ο Τσίπρας αντικατέστησε τον διευθυντή Θανάση Καρτερό, ΚΚΕ προερχόμενο από τον Περισσό και με ΚΚΕ νοοτροπία, έμπιστο του Αλαβάνου, με τον δικό του Γιώργο Ανανδρανιστάκη, ο οποίος ανέλαβε να μεταμορφώσει τον σταθμό σε κινηματικό και να τον οδηγήσει σε πιο αριστερή γραμμή και είπαμε ότι θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Πλην όμως, όπως αποδείχτηκε, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να μετατρέψουν το σταθμό σε αντίγραφο του 902, πιστό στη γραμμή του Τσίπρα και της ομάδας του, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχει μεγάλη αγανάκτηση και στο κόμμα, αλλά και ανάμεσα στους εργαζόμενους. Και ο διευθυντής Ανανδρανιστάκης, που στην αρχή πήγε να μας δείξει ένα δημοκρατικό πρόσωπο, αμφισβητείται όλο και πιο σοβαρά από το προσωπικό γιατί έχει μετατρέψει το σταθμό σε ντουντούκα, λογοκρίνει αδίσταχτα δημοσιογράφους , προωθεί τους ημέτερους, είναι αλλοπρόσαλλος και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, μιλάει άσχημα, απειλεί εργαζόμενους, έχει δημιουργήσει αυλή, και ξεπερνάει κάθε όριο όταν πρόκειται για τη γραμμή Τσίπρα. Ακόμα και απειλές απόλυσης εκτοξεύει, ενώ ετοιμάζει και απολύσεις (συζητιούνται διάφορα ονόματα) για όσους υποτίθεται ότι αμφισβητούν τον πρόεδρο του Συν, την ίδια στιγμή που οι εσωκομματικοί αντίπαλοιτου Τσίπρα, όπως ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης κλπ, είναι κομμένοι από το ραδιόφωνο, ή βγαίνουν με το σταγονόμετρο και το όνομα Αλαβάνος προκαλεί μέσα στο Κόκκινο πυρετό. Με όλα αυτά έφτασε να ακούγεται ότι ο πρόεδρος του ΔΣ της εταιρίας που ελέγχει το Κόκκινο, ο Αριστείδης Μανωλάκος, θέτει ζήτημα αντικατάστασης του Ανανδρανιστάκη και μακάρι να το θέσει και ναγίνει αποδεκτό, εκεί που έχουμε φτάσει. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβουν όλοι όχι μόνο τι γίνεται αυτή τη στιγμή στο Κόκκινο, αλλά και τι γίνεται στο Συνασπισμό.

•Τα οικονομικά του Κόκκινου πάνε από το κακό στο χειρότερο. Ο Ανανδρανιστάκης προσέλαβε διάφορους φίλους του και υποστηριχτές του Τσίπρα (Αγρολάμπος, Παπαδημητρίου, Καραγιώργος, Ανδρουλιδάκης κλπ), έδωσε αυξήσεις σε άλλους (Ελληνιάδης, Αναστασόπουλος κλπ), δεν έδωσε καμιά σημασία στα έσοδα, τα οποία είναι σε τραγική κατάσταση και το αποτέλεσμα είναι ο σταθμός να έχει αυτή τη στιγμή έξοδα γύρω στις 90.000 ευρώ το μήνα (!!) και έσοδα γύρω στις 10.000. Κοστίζει δηλαδή στο κόμμα-εργοδότη 1.000.000 (ένα εκατομμύριο!) ευρώ το χρόνο και πολλαπλασιάζονται οι φήμες ότι υπάρχει σοβαρό θέμα επιβίωσής του. Υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις στις πληρωμές μας, έχουμε μπει ήδη ένα μήνα μέσα, δεν πληρώνονται τα ταμεία και γενικώς έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση που κάνει τους εργαζόμενους να τρέμουν για τη δουλειά τους. Καλοπληρωμένος όμως και αμετακίνητος στην καρέκλα του παραμένει ο διαφημιστής του σταθμού Μονιάκης, που κανείς δεν τον κουνάει, γιατί εγκαίρως έγινε οπαδός της νέας κατάστασης στο κόμμα, ενώ δεν είναι καν αριστερός!!! Το ωραίο είναι ότι και άλλοι ευνοούμενοι του Τσίπρα και του Ανανδρανιστάκη, όχι μόνο πήραν αυξήσεις και πόστα στο σταθμό, αλλά έχουν δεύτερες και τρίτες δουλειές, ενώ ο πολύς κόσμος του σταθμού αγωνιά να τα βγάλει πέρα με ένα μεροκάματο. Ο Τσέκερης πληρώνεται αδρά και από τη Βουλή, όπου τον έχει αποσπάσει ο Τσίπρας, ο Ανδρουλιδκάκης από τη ΒΗΜΑ, ο Καραγιώργος από την Ελευθεροτυπία, όπως κι ο Αγρολάμπος, ο Βέκιος είναι επιχειρηματίας, ο Φράγκος πληρώνεται από το δημόσιο για να κάθεται. Αλλά για όλα αυτά περισσότερα παρακάτω, απλώς θέλαμε να σημειώσουμε εδώ ότι αυτά τα στηρίγματα του Τσίπρα κάνουν τη δουλειά του με το αζημίωτο…


•Από άποψη ακροαματικότητας ο σταθμός πάει από το κακό στο χειρότερο. Παρά το γεγονός ότι προσπαθεί να συνδυάσει την προσωπολατρία του Τσίπρα με άνοιγμα στους ανανεωτικούς, πολλοί αριστεροί του γυρίζουν την πλάτη, έτσι που να έχει μείνει κολλημένος στο 1% με τάσεις παραπέρα πτώσης. Αντί για σταθμός της αριστεράς έχει καταντήσει σταθμός του Τσίπρα, ούτε καν του Συν και για το ΣΥΡΙΖΑ ούτε λόγος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζονται οι φόβοι για το μέλλον του και για το μέλλον των εργαζομένων.


•Ο διευθυντής προγράμματος Βαγγέλης Βέκιος, άνθρωπος του Καρτερού, τον οποίο πούλησε όταν τα πράγματα άλλαξαν, αποτελεί μια από τις μεγάλες πέτρες του σκανδάλου. Πληρώνεται αδρά (λένε για τρία χιλιάρικα το μήνα), πηγαίνει στη δουλειά το μεσημέρι, δουλεύει ελάχιστες ώρες και τον τελευταίο καιρό είναι (απίστευτο αλλά αληθινό!) απασχολημένος με τη δική του επιχείρηση, ένα «λαϊβάδικο» ονόματι Μύγα, που άνοιξε πολύ κοντά στο σταθμό. Αυτό έχει προκαλέσει φυσικά πολλά αρνητικά σχόλια, και αγανάκτηση, ανάμεσα στους εργαζόμενους, που βλέπουν το διευθυντή προγράμματος να δουλεύει ελάχιστα και να πληρώνεται πολύ καλύτερα απ’ όλους, ενώ βλέπουν επίσης ότι εκμεταλλεύεται το σταθμό για να κάνει δημόσιες σχέσεις και να στηρίζει τη δική του επιχείρηση. Επίσης ο Βέκιος είναι αντικείμενο πολλών σχολίων και κουτσομπολιών, γιατί εκμεταλλεύεται της θέση του για να έχει και άλλου είδους «επιτυχίες». Να σημειωθεί, τέλος, ότιαπό την εποχή του Καρτερού ακόμα, ο οποίος προσέλαβε τον Βέκιο ως έμπιστό του και ως γνώστη του ραδιοφώνου, είχε μπει από διάφορες μεριές θέμα απομάκρυνσής του, για λόγους ασυνέπειας και τεμπελιάς, πλην όμως αυτό σκόνταψε στη στενή φιλική σχέση του Βέκιου με τον Τσίπρα και ο διευθυντής προγράμματος έχει αποκτήσει, όπως φαίνεται, ασυλία. Χαρακτηριστικό: Ο Τσίπρας γιόρτασε πριν λίγες εβδομάδες την ονομαστική του εορτή που αλλού; ΣΤΗ ΜΥΓΑ του Βέκιου!! Καταλάβατε;

•Άλλο χαρακτηριστικό μιας κατάστασης, που μόνο νοσηρή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί: Ο εκπρόσωπος των εργαζομένων, άνθρωπος του Ανανδρανιστάκη και του Τσίπρα, Αντώνης Φράγκος, είναι καθηγητής φυσικής στη μέση εκπαίδευση, αποσπασμένος από το κόμμα, ο οποίος απολαμβάνει το σκανδαλώδες καθεστώς όλων των κομματικών αποσπασμένων, από τη μια δηλαδή να μη δουλεύει και από την άλλη να παίρνει ως αποσπασμένος 700 ευρώ το μήνα περισσότερα από τους συναδέλφους του, που μοχθούν στα σχολεία. Ο Φράγκος όμως ούτε στο Κόκκινο έχει κάποια σημαντική παρουσία, τη βγάζει καθαρή με μια εκπομπή το σαββατοκύριακο, για την οποία το ελληνικό δημόσιο τον πληρώνει δυο χιλιάρικα το μήνα. Και είναι και εκπρόσωπος των εργαζομένων στο ΔΣ της εταιρίας που έκανε ο Τσίπρας για να ελέγξει τα ΜΜΕ του κόμματος!!


•Ο Ανανδρανιστάκης, ο έμπιστος διευθυντής του Τσίπρα, όχι μόνο τα ανέχεται όλα αυτά, αλλά ανέχεται και καθημερινές παρεμβάσεις στο σταθμό από τον Τσίπρα και τους ανθρώπους του, που τον έχουν σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε. Ανέκδοτο έχει γίνει, γιατί κάθε φορά που κάνουν μια παρατήρηση από την Κουμουνδούρου στον Ανανδρανιστάκη, αυτός τα βάζει με κάποιος δημοσιογράφους. Μέσα στο ραδιόφωνο, πραγματικός προϊστάμενος του διευθυντή θεωρείται ο Άγγελος Τσέκερης, που δηλώνει λογογράφος και φίλος παλιός του Τσίπρα και ο οποίος αμείβεται για τις καλές του υπηρεσίες, παίρνοντας ένα μισθό από το Κόκκινο για την εκπομπή του,αλλά και άλλον ένα μισθό από τη Βουλή, όπου τον έχει αποσπάσει ο πρόεδρος του ΣΥΝ!


•Ένα δεν ανέχεται ο Ανανδρανιστάκης: να αμφισβητείται ο Τσίπρας, που τον ανέδειξε στη θέση του διευθυντή, στην οποία τον στηρίζουν όλοι οι ευνοημένοι, όπως ο Φράγκος, ο Βέκιος και οι άλλοι παράγοντες του Κόκκινου. Πολλές φορές οι φωνές του διευθυντή μας ακούγονται μέχρι τη Σαρρή, το δρόμο που βρίσκεται ο σταθμός, ενώ πριν λίγες μέρες απαγόρευσε, με το έτσι θέλω, στην Ευγενία Λουπάκη, που έχει εκπομπή στο σταθμό, να κάνει μια συνέντευξη που είχε κλείσει με τον Αλέκο Αλαβάνο. Κι όχι μόνο απαγόρευσε τη συνέντευξη, αλλά και μίλησε τόσο άσχημα στη Λουπάκη, που τη θεωρεί άνθρωπο του Αλαβάνου και που την αποκάλεσε φερέφωνο και την κατηγόρησε ότι υπονομεύει το σταθμό, ώστε να υποχρεώσει ακόμα και την Τσιπρόφιλη εκπρόσωπο μας Μιχαλοπούλου να κάνει, όπως μαθεύτηκε, διάβημα ότι δεν μπορεί να μιλάει και να συμπεριφέρεται έτσι. Αντί για απάντηση όμως ο Ανανδρανιστάκης ανακοίνωσε ότι παρέπεμψε το θέμα της απαγορευμένης συνέντευξης Αλαβάνου στο ΔΣ της εταιρίας, με το αίτημα της απόλυσης της δημοσιογράφου. Παρόμοια συμπεριφορά είχε παλιότερα με τη νεαρή δημοσιογράφο Μαρία Λούκα, την οποία επιχείρησε να απομακρύνει από το σταθμό διότι ανήκει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άρα είναι εχθρικά διακείμενη στο Συν όπως της είπε και αναγκάστηκε να υποχωρήσει μόνο μετά από παρέμβαση συνδικαλιστών και του Αριστείδη Μανωλάκου.


•Το πιο ωραίο, που δείχνει πολλά, είναι ότι όλα τα στελέχη του Κόκκινου, που τώρα είναι υποστηριχτές του Τσίπρα, έχουν προσληφθεί από τον Καρτερό και ήταν υποστηριχτές του Αλαβάνου!!! Όχι μόνον ο Βέκιος, αλλά και ο ίδιος ο Ανανδρανιστάκης, ο Τσέκερης, ο Ανδρουλιδάκης, ο Ελληνιάδης, ο Αναστασόπουλος, ο Φράγκος, ο Καραγιώργος, ο Κυρίτσης, όχι μόνο επιλέχτηκαν από τον Καρτερό, αλλά και στήριζαν με νύχια και με δόντια την προηγούμενη κατάσταση και τον Αλαβάνο, μέχρι που άλλαξε το καθεστώς στο κόμμα, ανέλαβαν τα ηνία στο σταθμό και μοιράστηκαν πόστα και αυξήσεις μισθών όλοι τους, ξεχνώντας τι έλεγαν και τι έκαναν χτες. Κανονικό χαλιφάτο δηλαδή, που ο ένας χαλίφης ανατρέπεται για να πάρει το θέση του ο άλλος και οι αυλικοί του. Παιδιά της προηγούμενης κατάστασης, είναι ο ηχολήπτης Μπετσιμέας (γιος φίλου του πρώην διευθυντή), η εκπρόσωπος Μχαλοπούλου (παλιά γνωριμία από τον 902 και τον Πλάνετ), ο Γεράρδης (γιος φίλου), ο Παπακώστας (ανεψιός φίλου), ο Παπασταθόπουλος (γνωριμία από τον Πλάνετ και δημοσιογράφος σε έντυπα τρίτης εθνικής), ο γνωστός Μαντούβαλος, ο Ανδρέας Παπαδόπουλος, και άλλοι, από τους οποίους οι περισσότεροι είναι τώρα παιδιά του Ανανδρανιστάκη και του Τσίπρα. Ο καθένας καταλαβαίνει, απ’ αυτά τα λίγα (και υπάρχουν κι άλλα, πολλά άλλα, που αν χρειαστεί θα επανέλθουμε) ότι αυτή η υπονόμευση του σταθμού από εσωκομματικές συνομωσίες και προσωπικές ιδιοτέλειες, το καθεστώς βολέματος στα στελέχη του, οι αγριότητες εναντίων των αντιπάλων του Τσίπρα, οι κολεγιές με τάσεις και ομάδες, η υποτίμηση των εργαζομένων και της δουλειάς τους, τίποτε καλό δεν προμηνύεται. Και θα πρέπει οι άνθρωποι που πονάνε αυτό το μέσο ενημέρωσης και θέλουν να υπάρχει και να παίζει το ρόλο του, να μην περιορίζονται απλώς να πατάνε το κουμπί και να γυρίζουν σε άλλο σταθμό, αλλά να κάνουν κάτι, να πιέσουν, για να αλλάξει κάτι. Δεν είναι δυνατό να πληρώνουν δεκάδες εργαζόμενοι και χιλιάδες αριστεροί τα σπασμένα μιας αρρωστημένης κατάστασης. Ανάμεσα στους εργαζόμενους στο σταθμό πάντως ωριμάζει η απόφαση να παρέμβουν αγωνιστικά, για να μην επιτρέψουν να οδηγηθεί το Κόκκινο στον αφανισμό.

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ.


Τρεις εργαζόμενοι στον 105,5 Στο Κόκκινο

6 Μαΐ 2010

Ζωή χωρίς νόημα και ελπίδα..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Ξινή ζωή


Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντέρικ Μαρτίνι, με τους Ρόρι Κάλκιν, Σίνθια Νίξον, Άλεκ Μπάλντουιν, Έμα Ρόμπερτς.

Ο Σκοτ και η Αντριάνα, δυο νεαρά γειτονόπουλα, συμμαθητές, αλλά και ερωτευμένοι μεταξύ τους, ζουν με τις προβληματικές τους οικογένειες, στα ήσυχα προάστια του Λονγκ Άιλαντ. Στη διάρκεια της καθημερινότητάς τους, θα ξεδιπλωθεί μπροστά τους ο αδυσώπητος κόσμος των μεγάλων.

Στη ουσία του το ζήτημα όλο βρίσκεται στο τέλος του αμερικανικού ονείρου. Πάει και τελείωσε. Τα χτισμένα προάστια, όπως αυτό του Λονγκ Άιλαντ, με τα όμοια σπίτια, τις ίδιες ζωές, τα κοινά προβλήματα, τις ξινισμένες μούρες των κατοίκων τους, όταν ξυπνούν το πρωί, όταν τρώνε το μεσημέρι, ακόμη και όταν πίνουν ποτό ή πριν πέσουν για ύπνο, αυτή η ξινίλα, η αηδιαστική, της ζωής η αποστροφή, δεν δημιουργεί τίποτε καλό, αντιθέτως προάγει ένα αναίτιο ψυχολογικό καταπλάκωμα, που καταντά ασθενικό, άρρωστο, απεχθές Στην ξινή ζωή δεν βρίσκεις νόημα. Παύεις να ονειρεύεσαι, να ερωτεύεσαι να σχεδιάζεις την πορεία σου τη μετέπειτα. Ιδίως αν είσαι νέος, όπως τα παιδιά της ταινίας του Μαρτίνι, την παραγωγή της οποίας ανέλαβαν οι Μάρτιν Σκορσέζε και Άλεκ Μπάλντουιν, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε και να λέμε τα credits επίσης Και το πρόβλημα εκεί είναι κύριοι : τα παιδιά τι φταίνε; Στον κόσμο των μεγάλων, αυτοί που αποφάσισαν να κάνουν το μεγάλο βήμα, και από το διαμέρισμα στο Κουίνς να μετακομίσουν στο σπίτι του αμερικανικού ονείρου στο Λονγκ Άιλαντ, ώστε να έχουν μια ήσυχη, ανιαρή ζωή, προκειμένου να βγάλουν τα εκατομμύρια τους και να κάνουν τη δική τους μόστρα στην κοινωνία. Τα παιδιά εν προκειμένω τι φταίνε; Να μεγαλώνουν σε ένα σαθρό περιβάλλον, σε ένα προβληματικό σύμπαν. Πως θα εξακολουθήσουν τη ζωή τους; Το θέμα του αμερικανικού ονείρου και το τέλος του, που όμως πριν απ’ όλα κατάφερε να καταστρέψει ζωές, να πολτοποιήσει συνειδήσεις, να συνθλίψει ελπίδες για μια καλύτερη ζωή, στους τόσους και τόσους πολλούς που έπεσαν στην παγίδα του, είναι μεγάλο και ατέρμονο για την άλλη γωνιά του Ατλαντικού Εξετάζεται ακόμη, παρόλο που η ταινία, μια αλά «American Beauty» εκδοχή της σαπίλας των φαινομενικά καλών οικογενειών των γειτονιών της μιζέριας, ρίχνει ένα μεγάλο βάρος της στην απέλπιδα… ελπίδα των εφήβων. Θέλουν να ζήσουν… Η ταινία του Μαρτίνι, με δυο θαυμάσια παιδιά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, άρεσε στο φεστιβάλ του Σαντάνς, πήρε το βραβείο κριτικών στο φεστιβάλ του Τορόντο.

Ρασομόν


Δραματική, ιαπωνικής παραγωγής του 1950, σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα, με τους Τοσίρο Μιφούνε, Ματσίκο Κίο.


Ένας ιερέας κι ένας ξυλοκόπος συζητάνε έντονα στο ξέφωτο της Πύλης Ρασομόν. Όταν ένας χωρικός πλησιάζει προκειμένου να προστατευθεί από τη βροχή και συμμετέχει στη συζήτησή τους, μαθαίνει ότι ένας σαμουράι δολοφονήθηκε, η σύζυγός του βιάστηκε και ένας τοπικός ληστής είναι ύποπτος.


Το χαρακτηριστικότερο όλων γι’ αυτό το κλασικό αριστούργημα του Ακίρα Κουροσάβα, το οποίο προβάλλεται στη χώρα μας 60 χρόνια από την έξοδο του στις αίθουσες και 100 χρόνια από τη γέννηση του δημιουργού του, είναι ότι παραμένει ένα κλασικού τύπου αστυνομικό δράμα, γεμάτο σασπένς και αγωνία –όπως αυτά μας τα γαλούχησε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, βασισμένο όμως στην παραδοσιακή ιαπωνική κουλτούρα των σαμουράι. «Χτυπημένο» από τα ήθη και τα στερεότυπα της απωανατολίτικης κοσμοθεωρίας, ο Κουροσάβα έφτιαξε την ταινία που έκανε γνωστό το ιαπωνικό σινεμά σε όλο τον κόσμο, μια και κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στη Μόστρα της Βενετίας, ενώ τιμήθηκε και με τιμητικό Όσκαρ. Την εποχή των all time classic φιλμ νουαρ στη Αμερική του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και του Όρσον Γουέλς, ο πολυβραβευμένο Ιάπωνας δημιουργός αποκάλυψε στους συμπατριώτες του το μυστηριακό κόσμο της εξιχνίασης ενός εγκλήματος.


Άλλες ταινίες


Το «Ραντεβού για παντρεμένους» σε σκηνοθεσία Σον Λέβι, αμερικανικής παραγωγής, με τους Μίλα Κούνις, Μαρκ Γουόλμπεργκ, είναι μια κομεντί, που όμως αναμιγνύει πολλά είδη κινηματογράφου όπως αυτό της περιπέτειας αλλά και του οικογενειακού δράματος. Ένα παντρεμένο ζευγάρι έχει ορίσει μια συγκεκριμένη βραδιά κάθε εβδομάδας, ως τη βραδιά ραντεβού. Σε μια τέτοια βραδιά, όμως, συμβαίνουν πολλά απρόοπτα. Χωρίς να καταφέρνει να ξεφεύγει από τα συνήθη χολιγουντιανά στερεότυπα, αν και θα μπορούσε μια και το σενάριο ενδείκνυται για μια ανατρεπτική ταινία όπου τα συναισθήματα θα ποικίλουν, εν τέλει καταλήγει σ’ ένα άνοστο μπλοκμπάστερ στο οποίο ακόμη και το νευραλγικό σημείο της διασκέδασης εξετάζεται. Βασικός υπαίτιος για αυτό βέβαια είναι ο γνωστός σκηνοθέτης ταινιών όπως «Νύχτα στο μουσείο», «Ροζ Πάνθηρας».
Το «Αγαπημένε μου Τζον» σε σκηνοθεσία Λάσε Χάλστρομ, αμερικανικής παραγωγής, με τους Τσάνινγκ Τέιτουμ, Αμάντα Σίφριντ, είναι ένα αισθηματικό δράμα, νεανικού έρωτα και πρώτης αγάπης με φόντο το μέσο-αστικό τοπίο της σύγχρονης Αμερικής. Ο Τζον, ένας γοητευτικός στρατιώτης των Ειδικών Δυνάμεων, και η Σαβάνα, μια πανέμορφη φοιτήτρια, ερωτεύονται κατά τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Στη συνέχεια όμως τόσο ο πόλεμος όσο και οι φοιτητικές υποχρεώσεις θα τους χωρίσουν... Παρά το γεγονός ότι τη σκηνοθεσία υπογράφει μια ώριμη δημιουργική «πένα», όπως είναι αυτή του Χάλστρομ των ταινιών «Chocolat» και «Ναυτιλιακά νέα», από τον όλεθρο της ιστορίας δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς και τίποτα. Μια clean cut ταινία για τα «καλά» παιδιά των «καλών» οικογενειών. Τι άλλο να πω, τώρα!.
Το «Κάποτε στη Ρώμη» σε σκηνοθεσία Μαρκ Στίβεν Τζόνσον, αμερικανικής παραγωγής, με τους Κρίστεν Μπελ, Γουίλ Αρνέτ, είναι μια αισθηματική κομεντί, που δεν είχαμε την τιμή να δούμε, αφού δεν πραγματοποιήθηκε δημοσιογραφική προβολή. Μια φιλόδοξη νεαρή Νεοϋρκέζα επισκέπτεται τη Ρώμη για ένα ταξίδι - αστραπή. Εκεί μαζεύει προκλητικά μερικά μαγικά κέρματα από ένα ανόητο γι' αυτή σιντριβάνι της αγάπης, με αποτέλεσμα να προσελκύσει αναπάντεχα ένα πλήθος περίεργων μνηστήρων..
Επίσης
: Από σήμερα και μέχρι την Τετάρτη 12 Μαΐου θα διεξαχθεί το «Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αντιφασιστικής Νίκης» στον κινηματογράφο Ίλιον. Ενώ το 3ήμερο 7, 8, 9 Μαΐου θα πραγματοποιηθεί το «6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών και Νέων Μέσων της Ελλάδος, Athens Video Art Festival 2010» στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας και στην Τεχνόπολη στο Γκάζι.


Ραντεβού για παντρεμένους *

Ρασομόν (1950) ***

Αγαπημένε μου Τζον *

Ξινή ζωή ***

Κάποτε στη Ρώμη -


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 5-5).

5 Μαΐ 2010

(no comment)

3 Nεκροί

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Where did you sleep last night " - No 61

Written by Leadbelly

My girl, my girl, don't lie to me
Tell me where did you sleep last night

In the pines, in the pines
Where the sun don't ever shine
I would shiver the whole night through

My girl, my girl, where will you go
I'm going where the cold wind blows

In the pines, in the pines
Where the sun don't ever shine
I would shiver the whole night through

Her husband, was a hard working man
Just about a mile from here
His head was found in a driving wheel
But his body never was found

My girl, my girl, don't lie to me
Tell me where did you sleep last night

In the pines, in the pines
Where the sun don't ever shine
I would shiver the whole night through

My girl, my girl, where will you go
I'm going where the cold wind blows

In the pines, in the pines
Where the sun don't ever shine
I would shiver the whole night through

My girl, my girl, don't lie to me
Tell me where did you sleep last night

In the pines, in the pines
Where the sun don't ever shine
I would shiver the whole night through

My girl, my girl, where will you go
I'm going where the cold wind blows

In the pines, in the pines
Where the sun don't ever shine
I would shiver the whole night through

Σαν σήμερα – 5 Mαϊου

1766: Πεθαίνει ο Ζαν Αστρούκ, Γάλλος γιατρός ο οποίος συνέγραψε την πρώτη μεγάλη μελέτη για τα αφροδίσια νοσήματα.

1807: Πεθαίνει ο σατιρικός συνθέτης Πι. Ντι. Κιου. Μπαχ.

1813: Γεννιέται ο Δανός φιλόσοφος Σόρεν Κίρκεγκαρντ, θεμελιωτής του ρεύματος του υπαρξισμού.

1814: Στον Πόλεμο του 1812 οι Βρετανοί επιτίθενται στο Φρούριο Οντάριο, στο Οσγουίγκο της Νέας Υόρκης.

1816: Ο 20χρονος Τζον Κιτς βλέπει να εκδίδεται το πρώτο του ποίημα στην εφημερίδα "The Examiner".

1818: Γεννιέται ο εισηγητής της κομμουνιστικής θεωρίας Καρλ Μαρξ.

1821: Πεθαίνει εξόριστος στο νησί της Αγίας Ελένης ο αυτοκράτορας Ναπολέων Βοναπάρτης.

1846: Γεννιέται ο συγγραφέας Χένρικ Σιενκιέγουιτς, ο οποίος το 1905 τιμήθηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας.

1891: Ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του το Μιούζικ Χολ, το οποίο τώρα ονομάζεται Κάνεργκι Χολ. Στην πρεμιέρα του Μιούζικ Χολ, μαέστρος ήταν ο Τσαϊκόφσκι.

1901: Γεννιέται ο τυφλός τραγουδιστής των μπλουζ, Γουίλι ΜακΤελ.

1912: Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της εφημερίδας "Πράβντα", που υπήρξε το επίσημο όργανο του σοβιετικού κομμουνιστικού κόμματος για περίπου 80 χρόνια. Πρώτος εκδότης της ο Ιωσήφ Στάλιν.

1930: Ο αγώνας κατά της βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδία κλιμακώνεται με τη σύλληψη του Γκάντι, ο οποίος τίθεται επικεφαλής 100.000 οπαδών και σχεδιάζει εκστρατεία "ανυπακοής" στο βιομηχανικό κέντρο της Βομβάης.

1940: Γεννιέται ο τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος "Animals", Έρικ Μπάρτον.

1944: Αποφυλακίζεται ο Μαχάτμα Γκάντι.

1987: Πεθαίνει ο πατέρας του Καρλ Λιούις από καρκίνο και στην κηδεία ο παγκόσμιος πρωταθλητής βάζει στα χέρια του νεκρού το χρυσό μετάλλιο των 100μ των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες.

1994: Ομάδα απολυμένων συμβασιούχων της ΔΕΗ προκαλεί σοβαρά επεισόδια και καταλαμβάνει τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στην Αθήνα, αντιδρώντας στις απολύσεις, που εφαρμόζονται στο πλαίσιο του νόμου περί Δημόσιας Διοίκησης.

2003: Πεθαίνει ο Νοτιοαφρικανός Γουόλτερ Σισουλού, ο οποίος αγωνίστηκε εναντίον του Απαρτχάιντ.