3 Ιαν 2011

Ανασκόπηση ελληνικού κινηματογράφου 2010

Του Νέστορα Πουλάκου
poulakos@sevenart.gr

Για τον ελληνικό κινηματογράφο το 2010 είναι μια χρονιά μεταβατική. Μια παρατεταμένη μετάβαση είναι αυτός ο χρόνος σε όλη τη διάρκειά του, από την οποία και θα εξαρτηθεί αν στο επόμενο βήμα, στον επόμενο χρόνο, στα μετέπειτα κοντινά χρόνια, θα έχουμε θετικά και αρνητικά προσήματα. Και γι’ αυτό το λόγο φωνάζουμε κάποιοι ώστε να μην λαμβάνονται βιαστικές αποφάσεις, να μη γίνονται βεβιασμένες κινήσεις. Σε όλα τα επίπεδα. Από το νόμο ως το εθνικό φεστιβάλ, από την κρατική επιχορήγηση μέχρι την παραγωγή ταινίας. Σε μια χρονιά, που η δημοσιογραφία και η κριτική κινηματογράφου όλο και περιορίζονται στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα (ως μη δημοφιλείς ή και ενοχλητικές), πρέπει ν’ αναζητηθούν εκείνες οι φωνές απ’ όποιο τμήμα του κινηματογραφικού χώρου κι αν προέρχονται για να διαχειριστούν τις καταστάσεις, να ηρεμήσουν τα πάθη και να καθορίσουν τις πολιτικές και τις αποφάσεις ώστε να μην ξαναζήσουμε χρονιές σαν το 2010 στο ελληνικό σινεμά. Γιατί καλά αυτά περί «Νέου Ρεύματος» και καλλιτεχνών που είναι αυθάδεις και κινηματογραφιστών που είναι οργισμένοι, αλλά ούτε αυτιά πρέπει να χαϊδεύονται, ούτε γλειψίματα να υπάρχουν ένθεν κακείθεν. Αυτοσυγκράτηση, ψυχραιμία, σύνεση και ώριμη σκέψη καθότι, αγαπητοί μου, μπροστά μας θα τα βρούμε αν κινηθούμε (και πάλι) ως «κλασικοί Έλληνες» που εφαρμόζουν με επαγγελματική ακρίβεια (αυτή τη φορά) το ρητό «ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας».

Νόμος Παύλου Γερουλάνου


Για το νέο νόμο σου έχω κάνει δυο αναγνώσεις (εδώ και εδώ). Σου έχω μιλήσει και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε σχετική κουβέντα που είχε διεξαχθεί, αλλά και μέσω του σωματείου μου, της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Επιγραμματικά, λοιπόν: Καταρχάς διαφωνώ με τη λογική «νόμος να ‘ναι και ότι να ‘ναι» που έβλεπα να συμβαίνει γύρω μου. Διαφωνώ επίσης με τις ενθουσιώδεις χαιρετούρες και τους λυσσαλέα κακιασμένους λίβελους για την έλευση του. Όποιοι επιχείρησαν ή το ένα ή το άλλο είναι ηλίου φαεινότερο ότι έχουν συμφέροντα και μάλιστα γερά, που πηγάζουν από το περιεχόμενο του νόμου Επομένως, δεν μιλάμε για ψύχραιμες φωνές αλλά για συμφεροντολογικές παρεμβάσεις. Τη δουλειά τους κάνουν όλοι αυτοί, όμως το πρόβλημα ή δεν το βλέπουν ή κάνουν πως δεν το βλέπουν. Γιατί κάποια στιγμή στο μέλλον θα το βρουν μπροστά τους. Ο Νόμος Παύλου Γερουλάνου κατά μια διαβολική σύμπτωση έχει κατά το ήμισυ και θετικά και αρνητικά στοιχεία. Η κατάργηση των συνδικαλιστών από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, η ενισχυμένη μοριοδότηση των συντελεστών μιας παραγωγής, η επιβολή του τηλεοπτικού 1,5% με ποικίλους τρόπους (αν και δεν μιλάει για ποινές), η κατάργηση των κρατικών βραβείων ποιότητας, είναι κάποια από τα θετικά. Ο νεφελώδης έλεγχος των οργάνων του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η υπερδιόγκωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η υποβάθμιση του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η απουσία κινηματογραφικής παιδείας (και δεν μιλάω για εκπαίδευση αλλά για μια ισχυρή ταινιοθήκη και ένα δυνατό αρχείο), η ασάφεια περί της θέσης της ελληνικής ταινίας σε διαγωνιστικό τμήμα του ΦΚΘ, είναι κάποια από τα αρνητικά. Ό,τι και να σου γράφω, ο νόμος έχει πλέον ψηφιστεί και με αυτόν -καταπώς φαίνεται- θα πορευτούμε. Όμως, αν και λέγεται ότι δουλεύτηκε επί ένα χρόνο, δε μοιάζει και τόσο συνεπής και ακριβής τελικά. Κάποιες τρύπες κλείνει, κάποιες άλλες τις αφήνει ορθάνοιχτες. Βέβαια, θα μου πεις, «και πότε έχει γίνει ο τέλειος νόμος». Έλα μου ντε… Και μάλλον δεν θα τον δω και ποτέ. Προσωπικά είμαι μετέωρος όσον αφορά τον νόμο. Είμαι κάπου στη μέση, ούτε θετικός ούτε αρνητικός. Καθώς προείπα βρίσκω σε αυτόν λύσεις αλλά και κενά. Μακάρι να διαψευστώ αλλά θα ξανασυζητάμε για νόμο σε λίγα χρόνια. Τώρα αν θα περάσουν και πάλι 24 χρόνια και θα μπουρδουκλώνονται υπουργοί ανάμεσα σε διάφορες επιτροπές αμφίβολης ποιότητας, κανείς δεν ξέρει.

Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου


Πέρυσι τέτοια εποχή η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου δημιουργήθηκε. Τον Μάιο του 2010 έδωσε και τα πρώτα βραβεία της (σε μια πετυχημένη τελετή). Μες στο χρόνο έκανε τις διάφορες παρεμβάσεις της, πραγματοποίησε και ένα πρώτο συνέδριο οπτικοαουστικής. Είναι ιδιωτικής πρωτοβουλίας και δεν περιλαμβάνεται στο νόμο σε κανένα άρθρο του. Προήλθε από τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, οι οποίοι -εντέλει- και το νόμο κατάφεραν και την ακαδημία ίδρυσαν. Πρόεδρος της είναι ο σκηνοθέτης της "Πολίτικης Κουζίνας", Τάσος Μπουλμέτης.
Σαν μια πρώτη εικόνα, η ΕΑΚ χρειάζεται στον κινηματογραφικό μας χώρο. Και ο τρόπος που μοίρασε υποψηφιότητες και βραβεία είναι πετυχημένος, παρά τις παθογένειες που εμφάνισε και οφείλονται στο μικρό αριθμό μελών της. Τα στοιχήματα της είναι τρία: να αυξήσει τα μέλη της τροποποιώντας τις διατάξεις του κανονισμού της, να δημιουργήσει εκπαιδευτική σχολή (που έχει ήδη ανακοινώσει), να λάβει την επιχορήγηση του ΥΠΠΟΤ για τα βραβεία της (εν είδει κρατικών) ώστε να γίνει και επισήμως ο φορέας που θα μοιράζει τις διακρίσεις στις ελληνικές ταινίες. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε χώρες όπως η Ισπανία, η Γαλλία, η Αγγλία.

Τα κινηματογραφικά φεστιβάλ


Στη χώρα μας, στη διάρκεια του χρόνου, διεξάγονται δεκάδες κινηματογραφικά φεστιβάλ τα περισσότερα με κρατική επιχορήγηση, άλλα με δημοτικές και νομαρχιακές επιδοτήσεις και κάποια με ιδιωτική πρωτοβουλία (περισσότερα από 30 υπολογίζονται συνολικά). Φέτος εγκαινιάστηκε εκείνο της Πάτμου, χωρίς να έχει σαφή κινηματογραφικό προσανατολισμό. Σου γράφω τις εντυπώσεις μου γι’ αυτά που παρακολούθησα μες στο 2010.


12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (12-21 Μαρτίου)
: Στον απόηχο της απουσίας των Ντοκιμαντεριστών στην Ομίχλη (που πραγματοποίησαν μια εβδομάδα προβολών στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, τον Απρίλιο) η διοργάνωση του Δημήτρη Εϊπίδη ήταν πετυχημένη. Με πολλά ελληνικά ντοκιμαντέρ και αρκετά ενδιαφέροντα ξένα κύλησαν οι μέρες ήσυχα, ευχάριστα και ηλιόλουστα. Τα πρώτα βραβεία στην ελληνική παραγωγή ήταν ενδεικτικά του ενδιαφέροντος και της διάθεσης του κοινού και των κριτικών κινηματογράφου: το "Γάζα ερχόμαστε" των Γ. Αυγερόπουλου - Γ. Καρυπίδη, το "Ενεργό μέλος" του Λ. Φυλακτού (για τους Active Member), το "Ταξιδιάρα ψυχή" της Α. Αριστομενοπούλου (για τον Γιάννη Αγγελάκα). Το τελευταίο, μάλιστα, είναι και το μοναδικό με διανομή στις αίθουσες όπου και έσκισε εισπρακτικά. Όλα αυτά τα καλά είχαμε παρόλο που η δημοσιογράφος και βουλευτής Μάγια Τσόκλη, ως παρουσιάστρια της τελετής λήξης του 12ου ΦΝΘ, προκάλεσε αντιδράσεις και άναψε φωτιές στο Ολύμπιον με το αλαζονικό της ύφος και την αμετροεπή συμπεριφορά της.


11ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου (15-25 Απριλίου)
: Έχει γίνει ήδη θεσμός στα κινηματογραφικά πεπραγμένα το γαλλόφωνο φεστιβάλ, το οποίο πάντα μέσα στην άνοιξη δείχνει και καλές ταινίες, φέρνει και γνωστούς καλεσμένους. Πρώτα (και κυρίως) η Αθήνα και μετά η Θεσσαλονίκη μίλησαν γαλλικά εκείνη την περίοδο. Η φετινή διοργάνωση, που σημείωσε και την αλλαγή στην καλλιτεχνική διεύθυνση του φεστιβάλ, είχε καλές ταινίες αλλά όχι με σαφές στίγμα. Διέθετε γνωστούς καλεσμένους όπως η Τζέιν Μπίρκιν, ο Ρισάρντ Μπερί και ο Ζαν Ρενό. Αλλά όχι αρκετούς καθότι η σκόνη -αν θυμάσαι- κάθισε πολλά αεροπλάνα και φυσικά τους καλεσμένους δημιουργούς στη Γαλλία. Είχε και την γκλαμουριά της με την παρουσία του Ζαν Πωλ Γκοτιέ (ακόμη αναζητώ το λόγο που ήρθε). Τα πρώτα βραβεία της δεν μου είπαν και πολλά: το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Φανί Αρντάν ("Στάχτες και αίμα") -πιθανότατα- να μην το δεις ποτέ και το ντοκιμαντέρ "Oceans" του Ζακ Περέν παίχτηκε στις αίθουσες και βγήκε κάπως γρήγορα και αθόρυβα αν δεν το πήρες χαμπάρι.


10ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ecofilms Ρόδου (22-27 Ιουνίου): Είχε τις δυσκολίες της η φετινή διοργάνωση της Λουκίας Ρικάκη καθότι ο υπερχρεωμένος δήμος της Ρόδου, απ’ όπου και στηρίζεται οικονομικά, δεν είχε και μεγάλες δυνατότητες ούτε αποθέματα τη χρονιά αυτή. Εντέλει, όμως, το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε με έκτακτες επιχορηγήσεις, που ήρθαν από Αθήνα, με τα παράλληλα προγράμματα του να συρρικνώνονται και όλο το βάρος να πέφτει στις ταινίες, που ήταν και πολλές (γέμισαν πέντε μέρες από το πρωί ως το βράδυ) και ενδιαφέρουσες. Βέβαια, καμία από αυτές δεν πρόκειται να δεις στις αίθουσες μια και μιλάμε για art house ακτιβιστικό ντοκιμαντέρ (ως επί τω πλείστον), που λίγο ενδιαφέρει τους διανομείς. Πάντως οι πολιτιστικές διακοπές στη Ρόδο, που συνδυάζουν χαλαρή διάθεση, μπάνια και σινεμά με οικολογικές ευαισθησίες, εξακολουθούν να προσελκύουν το ενδιαφέρον του σινεφίλ. Και απ’ ότι μαθαίνω θα συνεχιστεί και το 2011 παρά την αλλαγή της δημοτικής αρχής.

2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για θέματα υγείας Ιπποκράτης Κως (1-6 Σεπτεμβρίου)
: Τις εντυπώσεις μου από το ιατρικό-κινηματογραφικό φεστιβάλ της Λουκίας Ρικάκη στις έχω γράψει εδώ. Προσθέτω: Είναι κρίμα που και σε αυτή την περίπτωση, τις ταινίες του φεστιβάλ δεν πρόκειται να τις δεις στις αίθουσες. Αυτές οι κινηματογραφήσεις για θέματα υγείας μπορεί να μην είναι εμπορικές αλλά σίγουρα είναι παιδευτικές και έτσι κι αξιοποιηθούν αναλόγως μπορούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του κοινού. Κατά τα άλλα εύχομαι να συνεχιστεί και το 2011 με τη νέα δημοτική αρχή.


16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (15-26 Σεπτεμβρίου)
: Τις εντυπώσεις μου από το πλέον νεανικό κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας στις έχω γράψει εδώ. Οι Νύχτες Πρεμιέρας έχουν παγιώσει -θέλω να πιστεύω- το ύφος του προγράμματος τους. Εναλλακτικό σινεμά απ’ όλο τον κόσμο, αφιερώματα άντεργκραουντ κινηματογραφιστών, ρετροσπεκτίβες δημιουργών του art house κυκλώματος. Αυτό το πρόγραμμα έχει προσελκύσει τον νεαρόκοσμο της Αθήνας και με αυτό πορεύεται η διοργάνωση του περιοδικού Σινεμά. Το μόνο που απομένει είναι να δούμε τι σκοπούς και βλέψεις έχει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, Ορέστης Ανδρεαδάκης, για το ελληνικό σινεμά. Καθότι και πρεμιέρες πραγματοποιεί και βραβεία μοιράζει και συζητήσεις και αφιερώματα κάνει. Μήπως θέλει να συναγωνιστεί το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης; Για να δούμε… Κατά τα άλλα, η φετινή διοργάνωση υστερούσε σε γκλάμουρ και γνωστούς καλεσμένους δημιουργούς, είχε όμως πολύ καλές ταινίες (σε ένα περίεργο πρόγραμμα, πάντως) και δυνατές πρώτες προβολές.


33ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (20-25 Σεπτεμβρίου)
: Τις εντυπώσεις μου από το φεστιβάλ των ντόπιων κινηματογραφικών ταλέντων στις έχω γράψει εδώ. Και η φετινή χρονιά, όπως κάθε φορά άλλωστε, έβγαλε τα αστέρια της και επιβεβαίωσε κάποια άλλα. Οι Έλληνες μικρομηκάδες υπάρχουν και έχουν ταλέντο και όρεξη να κάνουν πράγματα. Βασικά, να κάνουν καλές ταινίες. Και φαίνεται αυτό. Απ’ την 33η διοργάνωση, που συμπορεύεται με το ξένο πρόγραμμα και το τμήμα digi (το οποίο πρέπει να ενοποιηθεί με το βασικό κορμό του εθνικού φεστιβάλ, στα σίγουρα), ξεχώρισα: τον Γιώργο Ζώη, τον Γιάννη Μπουγιούκα, τη Σάσα Αγγελίδη, τον Παναγιώτη Αυλωνίτη, τον Σταύρο Λιόκαλο, τον Ιωακείμ Μυλωνά, τον Στέλιο Πολυχρονάκη, τη Μαριτίνα Πάσσαρη, τον Κωνσταντή Φραγκόπουλο, τον Δημήτρη Μπίτο, όπως και τους Τζώρτζη Γρηγοράκη και Νικόλα Κολοβό, αλλά και τον Χάρη Βαφειάδη με το "13 ½" του, που σαν να το αδίκησα τότε και το ξαναείδα. Το φεστιβάλ-φυτώριο των νέων ταλέντων του ελληνικού σινεμά ψάχνει κι αυτό το δρόμο του στο κινηματογραφικό τοπίο, που διαμορφώνεται με τον καινούριο νόμο. Αν και δεν συμπεριλαμβάνεται σε κάποια διάταξη, αν και υποτιμάται κάπως η ταινία μικρού μήκους από τους νομοθέτες, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Αντώνης Παπαδόπουλος πρέπει να το παλέψει μες το 2011 για να διατηρήσει στο ακέραιο το θεσμό, που έχει αναδείξει ότι καλύτερο κινείται στην Ελλάδα κινηματογραφικά εδώ και δεκαετίες. Γιατί εκείνο το παράθυρο του νόμου, που δείχνει το δρόμο της μικρού μήκους ταινίας προς το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, δεν είναι καλό σημάδι. Και, επιτέλους, η κατασκευή νέων αιθουσών στη Δράμα πρέπει να γίνει προϋπόθεση.


23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της Αθήνας (21-31 Οκτωβρίου)
: Τις εντυπώσεις μου από το πιο σινεφίλ φεστιβάλ της Αθήνας στις έχω γράψει εδώ. Το άλλοτε φεστιβάλ της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, που πλέον τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων, μετέτρεψε για δέκα μέρες την πόλη σε μια μεγάλη ταινιοθήκη. Από τον Βάιντα στον Κήτον και από τον Τζον Γου στον Σάμιουελ Φούλερ, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Νίνος Φένεκ Μικελίδης επέμεινε και πάλι σινεφιλικά, παιδευτικά, με το διαχρονικό καλλιτεχνικό αισθητικό κριτήριο που διαθέτει. Με ένα σφιχτοδεμένο διαγωνιστικό πρόγραμμα, που έδωσε το βραβείο στο γερμανικό αριστούργημα "Die Fremde" (πήρε και το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αλλά δεν βρίσκει διανομή στη χώρα μας), με καλεσμένους τους σκηνοθέτες Σεμίχ Καπλάνογλου, Γέρζι Σκολιμόφσκι, Οτάρ Ιοσελιάνι, εκείνο το δεκαήμερο στην Αθήνα είδαμε κλασικό σινεμά και καλό, ποιοτικό κινηματογράφο από την Ευρώπη.


51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (3-12 Δεκεμβρίου)
: Τις εντυπώσεις μου από το μεγαλύτερο φεστιβάλ της χώρας στις δημοσίευα καθημερινά και ένα απολογιστικό σου έχω γράψει εδώ. Και επειδή η κουβέντα για το εθνικό μας φεστιβάλ είναι μεγάλη, ας μείνω στα βασικά σημεία: ο περιορισμός των δαπανών του μπορεί να εξαλείψει τους τυχάρπαστους που το περιτριγύριζαν τόσα χρόνια, η απουσία απατηλής λάμψης όμως καλό είναι να φέρνει ησυχία και τάξη αλλά όχι μιζέρια και βαρεμάρα, τα μεστά προγράμματα του διαγωνιστικού, των Ανοιχτών Οριζόντων, των Ημερών Ανεξαρτησίας (θα παραμείνει;), των Ματιών στα Βαλκάνια (θέλει ανανέωση), δεν πρέπει να αποδυναμώνουν τις μεγάλες πρεμιέρες και να αποψιλώνουν την αγορά και την προώθηση των ταινιών, η σινεφίλ στροφή δεν πρέπει να εκδιώξει πλήρως τους γνωστούς καλεσμένους (φέτος υπήρχε μόνο ο Ταϊλανδός "Χρυσός Φοίνικας" Απιτσατπόνγκ Ουερασεθακούλ), το ελληνικό πανόραμα πρέπει να ενδυναμωθεί, να επιλέγει ταινίες αυστηρά και να έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα (όχι κρατικά βραβεία αλλά κάποια χρηματική επιβράβευση) ώστε να προσελκύσει το σύνολο της ντόπιας παραγωγής, που απουσίαζε φέτος (θετικό σημάδι η σύζευξη φιλμ-ψηφιακού). Η διοργάνωση του Δημήτρη Εϊπίδη (που πήρε τη θέση της Δέσποινας Μουζάκη, το Μάϊο) ήταν πετυχημένη αν και δοκιμαστική. Για του χρόνου, που στα σίγουρα θα έχει πολλά και νέα πρόσωπα στα διοικητικά του, καλείται να παγιώσει το πρόγραμμα του, να διαλέξει το προφίλ που θέλει να έχει, να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα χρέη του. Να γίνει ευπρεπές, ελκυστικό, πλούσιο σε καλές ταινίες και γνωστούς καλεσμένους.


Οι ελληνικές ταινίες του 2010


Οι ταινίες που προβλήθηκαν από την 1η Γενάρη μέχρι την 31η Δεκέμβρη της χρονιάς που διανύουμε.

Μυθοπλασίας (28)
: Ricordi mi (Στέλλα Θεοδωράκη), I love Καρδίτσα (Στράτος Μαρκίδης), Επικίνδυνες μαγειρικές (Βασίλης Τσελεμέγκος), Μαύρο λιβάδι (Βαρδής Μαρινάκης), Το βουνό μπροστά (Βασίλης Ντούρος), Άμα δε σε θέλει (Βασίλης Νεμέας), Χρυσόσκονη (Μαργαρίτα Μαντά), Διαχειριστής (Περικλής Χούρσογλου), Guilt (Βασίλης Μαζωμένος), Artherapy (Νίκος Περάκης), 180 μοίρες (Νικόλας Δημητρόπουλος), Τέσσερα μαύρα κουστούμια (Ρένος Χαραλαμπίδης), Καντίνα (Σταύρος Καπλανίδης), Τρυφερότητα (Παναγιώτης Καραμήτσος), Κάθαρση (Φωκίων Μπόγρης), Μέσα στο δάσος (Άγγελος Φραντζής), Τα οπορωφόρα της Αθήνας (Νίκος Παναγιωτόπουλος), Χωρίς σύνορα (Νικ Γκαϊτατζής), Χώρα προέλευσης (Σύλλας Τζουμέρκας), Μαχαιροβγάλτης (Γιάννης Οικονομίδης), Χάρισμα (Χριστίνα Ιωακειμίδη), Ταξίδι στη Μυτιλήνη (Λάκης Παπαστάθης), Στο ξέσπασμα του φεγγαριού (Στράτος Μαρκίδης), Ο θάνατος που ονειρεύτηκα (Παναγιώτης Κράββας), Μοιραία σχέση (Ερρίκος Ανδρέου), Attenberg (Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη), Show bitch (Νίκος Ζερβός), Ζητείται ψεύτης (Ιεροκλής Μιχαηλίδης & Άγγελος Φραντζής).


Ντοκιμαντέρ (13)
: Εθνικός κήπος (Απόστολος Καρακάσης), Άλλος δρόμος δεν υπήρχε (Σταύρος Ψυλλάκης), Σαν τον αέρα που αναπνέω (Γιώργος Ζέρβας), Τ 4 Trouble (Δημήτρης Αθυρίδης), Τα παιδία δεν παίζει (Αγγελική Ανδρικοπούλου & Αργύρης Τσεπελίκας), Νικαριά μου (Σπύρος Τέσκος), Το σινεμά γυμνό (Βάσος Γεώργας & Δημήτρης Κολιοδήμος), Ξένες σε ξένη χώρα (Δημήτρης Παναγιωτάτος), Μιντέλο-Πίσω από τον ορίζοντα (Αλέξης Τσάφας), Sugartown: Η επόμενη μέρα (Κίμων Τσακίρης), Ταξιδιάρα ψυχή (Αγγελική Αριστομενοπούλου), Όνειρα σε άλλη γλώσσα (Λουκία Ρικάκη), Οργώνοντας το χρόνο (Κώστας Κολημένος).


Επανεκδόσεις (4)
: Κράτησε με (Λουκία Ρικάκη), Το νησί της σιωπής (Λίλα Κουρκουλάκου), Τέσσερα (Χρήστος Δήμας), Αναπαράσταση (Θόδωρος Αγγελόπουλος).


Τα δικά μου πρώτα βραβεία τα δίνω στη "Χώρα προέλευσης" του Σύλλα Τζουμέρκα και στο "Τ 4 Trouble" του Δημήτρη Αθυρίδη. Για τα καλύτερα της χρονιάς στο ελληνικό σινεμά, όμως, θα ψηφίσεις στα βραβεία κοινού του SevenArt.


Περί Κινηματογραφίας

Για το 2011 ο ελληνικός κινηματογράφος χρειάζεται (που δεν έχει το 2010): μια ανώτατη εκπαιδευτική σχολή (που να καλύπτει όλα τα κενά που έχουν οι ιδιωτικές και η πανεπιστημιακή της Θεσσαλονίκης), ένα εύρωστο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (που θα δίνει χρήματα σε ταινίες χωρίς επετηρίδα), μια ισχυρή ταινιοθήκη παιδευτικού χαρακτήρα (ας ενισχυθεί η υπάρχουσα Ταινιοθήκη της Ελλάδας ώστε να μη μετατραπεί σε art house αίθουσα), ένα Μουσείο Κινηματογράφου πλήρες και ενδεικτικό της κινηματογραφικής ιστορίας μας (μια και αυτό της Θεσσαλονίκης υποβαθμίζεται).


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (29-12-10).