30 Ιαν 2011

Ταινίες 27ης Ιανουαρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, που στην πλειοψηφία τους είναι μπλοκμπάστερ και εύπεπτης ψυχαγωγίας. Για να καταλάβεις, μόνο μια από αυτές δεν είναι αμερικανική. Ταινία της εβδομάδας είναι αδιαμφισβήτητα ο "Μαύρος Κύκνος", αυτό το αριστούργημα του Ντάρεν Αρανόφσκι, που με είχε τρελάνει στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, έτσι και στύψεις το κεφάλι σου για λίγο. Ό,τι καλύτερο θα έχεις δεις στη σεζόν έως τώρα. Αριστοτεχνία από τον Αρανόφσκι, μεγάλη ερμηνεία από την Πόρτμαν. Το "The Green Hornet" του Μισέλ Γκοντρί το περίμενα πολύ καλύτερο, όμως με απογοήτευσε. Κουβαλά και μισό αιώνα ιστορίας πάνω του και διεκπεραιώθηκε έτσι, σαν ένα τυπικό μπλοκμπάστερ. Παρολαυτά, θα το διασκεδάσεις μαζί του. Μια από τα ίδια και με το "Μούτρο", όπου πρωταγωνιστεί ο Τζέισον Στέιθαμ. Ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του 1972, είναι μια περιπέτεια δράσης όπου θα την καταβρείς μέχρι ενός σημείου. Μετά κάπως σε κουράζει όλο αυτό το κλισέ μαζεμένο. Το "Αυγό", ελληνοτουρκικής παραγωγής, σαν να άργησε μια 4ετια να προβληθεί στη χώρα μας. Φαίνεται ότι η Χρυσή Αρκούδα και η εισπρακτική επιτυχία του "Μελιού" ξύπνησε την ελληνική διανομή. Δεν είναι τόσο σπουδαίο όσο το "Μέλι", όμως πρόκειται για καλό σινεμά από την Τουρκία, νατουραλιστικό, απλό και ευθύβολο και ας μην σου τα πει καλά η ιστορία του. Μια ιδιόμορφη ταινία με αέρα άλλης εποχής, ολίγο από εστέτ ή μποέμ, είναι το "The Extra Man" του σκηνοθετικού διδύμου του "American Splendor". Μια μικρή ταινία, που το έχει το γούστο της. Καλή η ερμηνεία του Κλάιν. Αν δεν υπήρχε αυτή η χαζόφατσα του Νίκολας Κέιτζ, μπορεί "Το κυνήγι των μαγισσών" να ήταν ένα αρκούντως ενδιαφέρον μπλοκμπάστερ με μάγισσες, σταυροφόρους, θρησκείες και μπόλικα αίματα. Με αυτό τον ηθοποιό όμως κινείται κάτω από τη βάση. Στα ίδια επίπεδα και η κλασικού τύπου κωμωδία "Πάλι εσύ". Εδώ, δεν φταίει η Μπελ που είναι χαριτωμένη όσο δεν πάει αλλά το όλο κόνσεπτ, που το ξέρεις ξεπατικωσούρα μια και το έχεις φάει στη μάπα δεκαετίες τώρα. Κι απ’ ότι μαθαίνω θα βγει στην αγορά του dvd τώρα στα κοντά.

Μαύρος Κύκνος (9/10)

Μια μυσταγωγία είναι. Μπαίνεις, κάθεσαι, βλέπεις. Χάνεσαι. Φεύγεις παραπέρα. Παρασέρνεσαι. Και θα μαγευτείς και θα σ’ αρέσει πολύ. Και θα πονέσεις. Και δεν θα θέλεις να βγεις από εκεί. Να τελειώσει, δε θες να τελειώσει. Είναι η καλύτερη ταινία της -έως τώρα- κινηματογραφικής σεζόν. Ο Αρανόφσκι χτένισε τον Τσαϊκόφσκι. Έκανε τη διαχρονική «Λίμνη των Κύκνων» ένα σκοτεινό, ερεβώδες σύμπαν. Στην ξαναδιαβάζει, την επαναλαμβάνεις, την ξαναμαθαίνεις. Και αυτός ο μπαγάσας ο μουσικός, ο Κλιντ Μάνσελ, γδέρνει την κλασική μουσική του έργου, την τρελαίνει, την τεμαχίζει, την κάνει ροκ. Όχι σαν ήχο, μα σαν ιδέα. Σαν κουλτούρα. Είναι παράνοια, είναι τρέλα η ταινία του Αρανόφσκι. Ο "Μαύρος Κύκνος". Ο ψυχολογικά ασταθής κόσμος μιας νεαρής πλην φιλόδοξης χορεύτριας του κλασικού μπαλέτου. Θέλει να φτάσει ψηλά. Μέσα της όμως δεν είναι καλά. Στην ψυχή, στο μυαλό της. Ο κόσμος της τρεμοπαίζει συνεχώς. Η οικογένειά της, οι φίλοι και συνάδελφοί της, ο δάσκαλος της. Όλοι τους ευχή και κατάρα της. Σε διαλύει ο Αρανόφσκι. Είναι σπουδαίος σκηνοθέτης. Το λέω και το πιστεύω. Μετά από αυτή την ταινία, τον προσκυνώ. Ειλικρινά. Είναι η καλύτερη του ταινία. Ξεπερνά και το "Πι" και το "Ρέκβιεμ για ένα όνειρο". Και οι δυο τους είναι ταινίες-σταθμοί και παραμένουν. Αλλά είναι μεγάλος δημιουργός και πήγε παρακάτω (και σε αυτό τον βοήθησαν στα σίγουρα τα πειράματα που έκανε με την "Πηγή της ζωής" και τον "Παλαιστή"). Και μπράβο του. Η Νάταλι Πόρτμαν σε ρόλο καριέρας. Πήρε τη Χρυσή Σφαίρα, πρέπει να της δώσουν και το Όσκαρ. Είναι πανέμορφη, ταλαντούχα, γυναικάρα και άριστη ηθοποιός. Και σε αυτήν ένα μπράβο. Και πάρε το tip: Θα απολαύσεις τον πιο ερεθιστικό λεσβιακό έρωτα της κινηματογραφικής ζωής σου. Με αυτή και τη Μίλα Κούνις, που τη βράβευσαν στη Βενετία τον Σεπτέμβριο. Συγκρίνεται μόνο με εκείνον της Ναόμι Γουότς στην "Οδό Μαλχόλαντ" του Ντέιβιντ Λιντς. Απόλαυσε τον "Μαύρο Κύκνο". Είναι ένα αριστούργημα. Μεγάλα λόγια για μια μεγάλη ταινία. Πρόκειται για ένα παράλληλο σύμπαν από αυτό που ζεις. Θα σ’ αρέσει. Θα το δεις. Μην το χάσεις, εσύ θα χάσεις.

Αυγό (5/10)

Νατουραλισμός στο άκρο. Σιωπές πολλές. Η εικόνα μιλάει από μόνη της, άλλωστε. Οι ήχοι φυσικοί. Τα πρόσωπα τα λένε όλα με τους μορφασμούς τους. Και κυρίως τα μάτια… Όλο το παιχνίδι, όλη η ουσία, είναι στο βλέμμα. Σε αυτό εστιάζει ο Καπλάνογλου, σε αυτό ποντάρει. Αυτό έχει ως στόχο του. Να δείξει ότι η σιωπή είναι όλα τα λόγια του κόσμου. Δεν χρειάζεται να πεις λέξη. Μόνο να το δείξεις, πρέπει. Αν και ελληνική συμπαραγωγή, το "Αυγό" του Σεμίχ Καπλάνογλου -που σίγουρα πια τον ξέρεις μια και πήρε τη Χρυσή Αρκούδα στη Μπερλινάλε του 2010 με το "Μέλι", το οποίο και ξεπέρασε τα 13 χιλιάδες εισιτήρια στην Ελλάδα τον περασμένο Οκτώβρη- προβάλλεται τώρα στη χώρα μας, από το 2007. Το γνωστό ανάποδο του Έλληνα διανομέα, δηλαδή. Το "Αυγό" είναι η πρώτη ταινία της "Τριλογίας του Γιουσούφ", που κλείνει με το "Μέλι". Την ενδιάμεση, το "Γάλα", να την αναμένεις μες στη σεζόν στις αίθουσες. Πάντως το "Αυγό" δεν είναι "Μέλι", αν θυμάσαι και έχεις δει την τελευταία. Ναι μεν η κινηματογράφηση είναι ίδια, το στυλ, το κόψιμο, το βάθος στη σκηνοθετική προσέγγιση του Τούρκου δημιουργού δεν έχει καμιά διαφορά, όμως στο "Αυγό" η ιστορία χωλαίνει. Εδώ, βλέπουμε τον Γιουσούφ μεγάλο πια, να γυρίζει στο χωριό για να κηδέψει τη μάνα του, και να αποφασίσει τι θα κάνει στη μετέπειτα ζωή του. Η παιδική αθωότητα λείπει ("Μέλι"), η νεανική ανησυχία επίσης ("Γάλα"), και η ενήλικη βαρυθυμία που υπάρχει δεν λειτουργεί στην ολοκλήρωση του σκηνικού. Για να καταλάβεις, θα δεις ένα σινεμά μαγευτικό, με μια ιστορία κούφια. Δεν θα μπορέσεις να μπεις στην ψυχολογία του Γιουσούφ, δεν θα καταλάβεις τις -όποιες- σκέψεις του, και -κυρίως- την τελική μεταστροφή του (δίνεται κάπως άτσαλα, είναι η αλήθεια).

The Green Hornet (5/10)

Να σου πω την αλήθεια μου, περίμενα κάτι περισσότερο από αυτή την ταινία και τα τόσα που είχα ακούσει. Όπως και από την πλούσια ιστορία που έχει και βαστά κοντά μισό αιώνα: ραδιοφωνική και μετέπειτα τηλεοπτική σειρά, βιβλία κόμικς, επιρροή σε κινηματογραφικές ταινίες. Και τι είδα: ένα ακόμη εξυπνακίστικο μπλοκμπάστερ, με μπόλικο πιστολίδι, μερικά πετυχημένα αστεία, και άλλα βέβαια αρκετά κρύα, ποικίλα εφέ που σε εντυπωσιάζουν, πολλά μα πολλά κλισέ. Επίσης, αν και ενδιαφέρουσα η ιστορία, οι χαρακτήρες δεν έχουν καθόλου βάθος. Πρώτον, λάτρεψα την ερμηνεία του Κρίστοφ Γουόλτζ στον δεύτερο ρόλο που είχε. Αν δεν θυμάσαι, πήρε το Όσκαρ του ως σκληρός ναζί στους "Άδωξους Μπάσταρδους" του Ταραντίνο. Δεύτερον, ακόμη ψάχνω να βρω τη σκηνοθετική πινελιά του Μισέλ Γκοντρί (σου θυμίζω ότι δικά του είναι η "Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού", η "Ανθρώπινη φύση" και το "Γύρνα το μόνος σου"). Τσάμπα και βερεσέ η παρουσία του. Ή μάλλον τζάμπα όχι μια και πρέπει να πληρώθηκε καλά γι’ αυτή την διεκπεραίωση. Εν ολίγοις, διασκεδαστικό είναι το "The Green Hornet" και το ποπ κορν απαραίτητο.

To Mούτρο (5/10)

Εντάξει, φοβόμουν πολύ τη συνέχεια της ταινίας μόνο και μόνο από την κλισεδιάρικη -μέχρι τα μπούνια- έναρξη που έχει, όμως μετά ησύχασα. Όχι για τα καλά, βέβαια, μια και δεν πρόκειται για κανένα αριστούργημα του είδους, αλλά είπα οκ, απόλαυσε την. Γιατί και προσεγμένη είναι και ο Στέιθαμ στέκεται όπως πάντα στο ύψος των περιστάσεων (και παραμένει απλώς ένας καλός ηθοποιός ταινιών δράσης και τίποτε παραπάνω από αυτό). Την αυθεντική ταινία του 1972 με τον Τσαρλς Μπρόνσον δεν την έχω δει, όμως όπως ακούω και διαβάζω και εκείνη τότε μια εύπεπτη περιπέτεια για ποπ κορν ήταν. Που έγινε εντέλει καλτ και ξαναγυρίστηκε. Θα δεις μπουνιές, μάχες και πυροβολισμούς. Και τον άγραφο νόμο των δολοφόνων άρτια δομημένο. Και τον άχαρο και άγριο κόσμο των αιμοβόρων πιστολέρο και γοητευτικό και αποτρόπαιο. Θα σε διασκεδάσει το "Μούτρο", θα το δεις.

The Extra Man (5/10)

Για μια ταινία εστέτ, μποέμ, πρόκειται. Μαύρη κωμωδία, επίσης την λες. Και δράμα, ναι, μη φανταστείς όμως με κάποια υπόθεση σοβαρή. Τίποτε παραπάνω δεν είναι σίγουρα. Σε εισάγει σε έναν κόσμο ιδιόμορφο, ιδιαίτερο. Τον κόσμο δυο παράξενων αντρών, που ζουν στη Νέα Υόρκη σαν στο Παρίσι της δεκαετίας του ’20. Εμπνέονται και ζουν από τη λογοτεχνία και τη μουσική. Ερωτοτροπούν, πίνουν, φιλοσοφούν, κάνουν όνειρα, σχέδια. Συναναστρέφονται και με λούμπεν και με πλούσιους. Θέλουν μια ζωή μεγάλη και δεν τη θέλουν. Ή δεν μπορούν να την έχουν. Μια περίεργη ταινία, πάντως. Με τη μεστή, σίγουρα καλή, ερμηνεία του Κλάιν. Τον ακολουθεί σοβαρά και ο Πολ Ντάνο. Σε σκηνοθεσία του διδύμου του "American Splendor", αν σου λέει κάτι. Είναι, όπως λέω καμιά φορά, μια «μικρή» ταινία.

Πάλι εσύ (4/10)

Ε, δεν νομίζω ότι χρειάζεσαι και πολλά από εμένα για να δεις ή να μη δεις αυτή την ταινία. Και μόνο την υπόθεση να διαβάσεις καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται. Άρα, ότι και να σου γράψω εγώ την απόφασή σου θα την έχεις σχηματίσει ήδη. Δηλαδή είμαι και περιττός, για να καταλάβεις, σαν να μην υπάρχω τώρα που με διαβάζεις. Πέρα από την όποια πλάκα, που σου κάνω, να ξέρεις ότι έχεις να κάνεις με μια χολιγουντιανή κωμωδία κλασικού στυλ. Όμορφα κορίτσια και όμορφα αγόρια βιώνουν τα άγχη τους και τις αντιθέσεις τους, τις νευρώσεις και τα πάθη τους από το σχολείο έως την ενήλικη ζωή τους. Από την -όντως- «αστεία» ιστορία μη συγκρατήσεις και τίποτα. Μάθε απλώς ότι η Μπελ είναι και όμορφη και γλυκιά και της πάει ο ρόλος. Και η ταινία είναι καλογυρισμένη και αξίζει της προσοχής σου για κάτι χαλαρό και ξεκούραστο.

Το Κυνήγι των Μαγισσών (4/10)

Κοίτα να δεις, η ιστορία με τις μάγισσες, τους σταυροφόρους, τους πολεμιστές τους αιμοβόρους, τα ξόρκια, τους σατανάδες και αυτή τη σαπίλα του Μεσαίωνα, δεν σου περνά και αδιάφορη. Έχει το γούστο της. Το ζουμί της, το έχει. Και τη σκηνοθεσία του Σένα δεν τη λες κακή. Ούτε περιττά έχει, ούτε και καμιά ιδιαίτερη υπέρβαση. Το πιάνει, δηλαδή, το νόημα της ταινίας και το δίνει σωστά, το κάνει καλά όπως και ο Μπασέτ στο "Solomon Kane", που όλο και κάπου θα έχει πάρει το μάτι σου τελευταίως. Αυτή τη μονίμως χαζεμένη, αποχαυνωμένη φάτσα του Νίκολας Κέιτζ να μην είχε η ταινία και τι στον κόσμο… Τα ίδια και με τον "Υποψήφιο Μάγο" το καλοκαίρι. Και με τον "Σκοτεινό Κώδικα" του Πρόγιας και το "Μπανγκόκ: Επικίνδυνη αποστολή" των αδελφών Πανγκ. Και εκείνο το "Next". Τι να πρωτοθυμηθώ. Παντού ο ίδιος αποπροσανατολισμός στο ύφος. Μα, να του πει κάποιος ότι αυτό το στυλ μπορεί να έπιασε στη "Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη" του Χέρτζογκ, όμως η ταινία είναι φεύγα. Τα υπόλοιπα είναι μπλοκμπαστεριές αμερικανιές και θέλουν άλλους χειρισμούς. Μήπως να συνέλθει;

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (27-1-11).