7 Ιαν 2011

Ταινίες 6ης Ιανουαρίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες ενώ επαναπροβάλλεται πρόσφατη παραγωγή (του 2004) του Πάολο Σορεντίνο. Με τη νέα χρονιά ν’ αναμένεις και ένα γεμάτο δίμηνο με οσκαρικές ταινίες, που συνδυάζουν θέαμα και ποιότητα. Ταινία της εβδομάδας είναι το αμερικανικό ριμέικ του "Άσε το κακό να μπει", σουηδικού θρίλερ που έσκισε προ διετίας. Πιστό αντίγραφο η συγκεκριμένη παραγωγή, είναι εξίσου ατμοσφαιρική, ενώ οι δόσεις ψυχολογικού θρίλερ και ταινίας τρόμου εναλλάσσονται μέσα σου συνεχώς. Αδιάφορη δεν τη λες, σίγουρα όμως όχι και την πιο πετυχημένη του Κλιντ Ίστγουντ ταινία, η "Ζωή μετά" περιπλέκει τρεις ιστορίες ανθρώπων που ζουν σε διαφορετικές χώρες και οι οποίοι εξερευνούν το μεταφυσικό τους μια και έχουν έρθει σε επαφή με το χάρο. Η μαεστρία του Ίστγουντ σε συνδυασμό με τη γραφίδα του Μόργκαν εξάγουν ένα αποτέλεσμα υπό αμφισβήτηση. Το "Sex & Drugs & Rock & Roll" είναι μια πολύ ιδιαίτερη βιογραφία του Ίαν Ντιούρι. Η ερμηνεία του Σέρκις και το αλλοπρόσαλλο σκηνοθετικό στυλ του Γουάιτκρος θ’ ανταμείψουν στα σίγουρα τους φαν του Βρετανού τραγουδοποιού. Και το καλοφτιαγμένο κινούμενο σχέδιο της Disney "Μαλλιά κουβάρια" θ’ αρέσει και θα εντυπωσιάσει τα παιδιά. Και στα ελληνικά και σε 3D. Με την καινούρια ταινία του Έντουαρντ Ζούικ, "Αγάπη σαν ναρκωτικό", δεν ήρθα σε επαφή μια και έφαγα πολλούς κουραμπιέδες και βάρυνα. Να με συγχωρέσει, παρακαλώ, και ο Ζούικ και ο Δηράκης. Αντιθέτως, με τη "Ρόδα τσάντα και κοπάνα" ήρθα σε επαφή. Φόρο τιμής το λες κι όχι κάτι άλλο αυτό το διαφημιστικό (όπως στο λέω) εγχείρημα του Όμηρου Ευστρατιάδη, που πήγα στην πρεμιέρα και το είδα μια και η γενιά μου γελούσε με τα αστεία του Μπίλια και της παρέας του. Δε σου γράφω κριτική, όμως, αφού η εταιρεία διανομής της ταινίας δεν έκανε δημοσιογραφική προβολή, δεν την έδειξε δηλαδή επισήμως σε εμάς τους επαγγελματίες. Να τη δεις μόνος σου και να κρίνεις. Για το τέλος σου έχω μια καλή ταινία αν και επαναπροβολή. "Οι συνέπειες του έρωτα" είναι παραγωγής 2004, η δεύτερη ταινία του Πάολο Σορεντίνο (που θα ξέρεις από το πετυχημένο "Il Divo" του), πολύ χαρακτηριστική ιταλική, αισθαντική, μυστηριακή. Ένας άντρας μόνος, χαμένος στον κόσμο του, ερωτεύεται.

Άσε το κακό να μπει (7/10)

Ειλικρινά, κάτι τέτοιες προσπάθειες με χαροποιούν. Καθότι αποδεικνύουν ότι στο Χόλιγουντ δεν κυριαρχούν οι φελλοί αλλά υπάρχουν και δημιουργοί και παραγωγοί, που μπορούν να κάνουν μια καλή ταινία έστω και αν πρόκειται για ριμέικ. Άλλωστε, ποιος δεν λάτρεψε το σουηδικό "Άσε το κακό να μπει", προ διετίας, όταν ήρθε και μας έκατσε στο στομάχι και μας ταρακούνησε και όλοι παραμιλάγαμε για ένα καινούριο είδος βαμπ θρίλερ; Και θα περίμενες από τους Αμερικανούς να κάνουν την πατατιά με το ριμέικ. Αντ’ αυτού, το αμερικανικό "Άσε το κακό να μπει" κινείται στα ίδια ακριβώς επίπεδα, στην ίδια σκοτεινιά, σε παρόμοιο υπόβαθρο μυστικιστικό και με την ανάλογη ποσότητα τρυφερότητας και αίματος, που είχε και η σουηδική εκδοχή. Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα πιστό αντίγραφο. Μια πολύ καλή δουλειά έχει γίνει. Και τα δυο πιτσιρίκια είναι μες στο ρόλο τους και ο Ρίτσαρντ Τζένκινς δίνει μια καταπληκτική ερμηνεία ως «πατέρας» της νεαρής βαμπίρ. Μου αρέσει πολύ αυτή η εκδοχή η αμερικανική, σε προτρέπω να τη δεις, αξίζει τα λεφτά σου και τη διάθεσή σου και το χρόνο σου για να απολαύσεις τον τρόμο σου.

Η ζωή μετά (6/10)

Με το μεταφυσικό ασχολείται αυτή τη φορά ο Κλιντ Ίστγουντ. Πιστός στο να κάνει μια ταινία το χρόνο, μεταπήδησε από την ιστορία του Μαντέλα στα ανθρώπινα θέματα ζωής και θανάτου. Εν συντομία, στη νέα του ταινία αυτός ο σπουδαίος δημιουργός περιπλέκει τρεις ιστορίες, μιας γυναίκας, ενός νεαρού άντρα και ενός μικρού παιδιού, που ζουν σε Αγγλία, Αμερική, Γαλλία. Και οι τρεις πρωταγωνιστές έχουν βασικά προβλήματα με τη ζωή τους, έχουν δει το χάρο με τα μάτια τους, θέλουν να σωθούν από αυτόν και από τις σκέψεις τους τις σκοτεινές. Να σου πω την αλήθεια, ακόμη μετέωρος είμαι με αυτή τη νέα ταινία του Ίστγουντ. Και είμαι έτσι γιατί λέω ναι στη σκηνοθετική του μαεστρία να αναπτύξει και να πλέξει τις ιστορίες. Λέω όχι στην απόφαση του να γυρίσει τις ιστορίες του Πήτερ Μόργκαν (σεναριογράφος των ταινιών "Η βασίλισσα", "Frost/Nixon: η αναμέτρηση"), που μου μοιάζουν κάπως τετριμμένες, παρωχημένες, λίγο από μπανάλ το έχουν. Και οι ηθοποιοί δεν βγάλανε και τον καλύτερό τους εαυτό. Σαν όλα δηλαδή να κινούνται στο μοτίβο «ας κάνω μια ακόμη ταινία καλή». Ξέρεις, με το τέλος της ταινίας "Η ζωή μετά" σου μένει το ερώτημα «ε, και;». Γιατί και μελόδραμα έχει και σκέψη σου προσφέρει και εντυπωσιακές σκηνές επίσης (ειδικά εκείνη του τσουνάμι) και φροντισμένη παραγωγή είναι αλλά όλα σαν να έχουν τον κόφτη τους.

Sex & Drugs & Rock & Roll (5/10)

Δυο τα στοιχεία αυτής της ιδιαίτερης μουσικής βιογραφίας, που σε εντυπωσιάζουν: Αφενός η ερμηνεία του Άντυ Σέρκις, αυτού του απίστευτου Βρετανού ηθοποιού με τα χίλια πρόσωπα, που μπορεί να παίξει από τον "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" έως το "The Prestige". Αφετέρου το γρήγορο κοφτό μοντάζ, η πανδαισία χρωμάτων που εναλλάσσεται με τη διάθεση του πρωταγωνιστή, του τραγουδιστή, του μουσικού ινδάλματος, του τραγουδοποιού που άφησε εποχή, του Ίαν Ντιούρι. Κακά τα ψέματα, η ταινία του Γουάιτκρος δεν είναι μια ακόμη εύπεπτη μουσική βιογραφία αλλά ένα σκληρό κωμικοδράμα, που σίγουρα θα λατρέψουν πρωτίστως οι φαν του Ντιούρι μια και θα μπουν αμέσως στο τριπάκι, που τους έχει φτιάξει ο σκηνοθέτης. Μια ιδιόρρυθμη ταινία όπως ακριβώς και ο ήρωας της, ο Ίαν Ντιούρι.

Μαλλιά κουβάρια (5/10)

Από τα κινούμενα σχέδια της Disney, που θυμίζουν τις παλιές καλές εποχές. Μια φροντισμένη παραγωγή είναι η ταινία με τον ευφάνταστο τίτλο, που διηγείται τις περιπέτειες της αγαπητής στα παιδιά Ραπουνζέλ. Και αυτό ακριβώς είναι το κινούμενο σχέδιο, εν προκειμένω: είναι καλοφτιαγμένο και άκρως ενδιαφέρον και απευθύνεται κυρίως στο παιδικό κοινό, που σίγουρα θα εντυπωσιαστεί από την τεχνική και τα χρώματα και το όλο κόνσεπτ. Συνυπολόγισε και το γεγονός ότι προβάλλεται στα ελληνικά και σε 3D και έτσι το γλυκό δένει για τα καλά.

Οι συνέπειες του έρωτα (6/10)

Ξανασυστήνεται στο ελληνικό κοινό η δεύτερη ταινία του Πάολο Σορεντίνο, ενός εκ των νέων Ιταλών σκηνοθετών που έχουν αφήσει το προσωπικό τους στίγμα (θα θυμάσαι φαντάζομαι το "Il Divo" του 2008, που έκανε αίσθηση). Επανέρχομαι και σου λέω ότι στην προκειμένη περίπτωση έχουμε επαναπροβολή, μια και πρόκειται για παραγωγή του 2004 και ξαναπαίζεται τώρα. Παρολαυτά πρόκειται για ταινία χαρακτηριστική του νέου ιταλικού σινεμά. Μυστηριακή, αισθαντική, παίζει με τα χρώματα με τις εικόνες, έχει χαρακτήρα και αέρα που σε παρασέρνει. Μεσήλικας άνδρας, μόνος και σκοτεινός, μυστήριος, κινείται στις παρυφές της μαφίας αλλά και του εσωτερικού εαυτού του. Μόνο ο έρωτας θα τον εξουσιάσει, θα τον διαλύσει, θα τον καταστρέψει. Αυτό το ατμοσφαιρικό δράμα, αν και χωλαίνει σεναριακά, θα σου αρέσει. Και έχει και ένα τέλος τόσο εντυπωσιακό, τόσο τραγικό.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (6-1-11).