9 Ιαν 2011

[ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ]

Έβγαζε αυτός απ' την τσέπη του του μια παμπάλαιη, κιτρινισμένη εφημερίδα πούγραφε για μια παλιά του επιτυχία που δεν είχε συνέχεια - κι έβαζε τη γυναίκα και του διάβαζε.
Ύστερα την πλήρωνε
κι έφευγαν.

*

Η ζωή, όμως, όσο να πεις, ήτανε πάντα όμορφη με τις ελπίδες, τα όνειρα
τις μικρότητές της. Ίσως μάλιστα και να μην είναι όμορφη παρά γι' αυτές μονάχα τις μικρότητες
που σε κρατάνε σ' εν' αδιάκοπο λαχάνιασμα, με το να τις διψάς και να τις απαρνιέσαι.

*

Ο εραστής συλλογίζεται : "Έτσι κάνουν όλες, ντρέπονται ύστερα".

*

Σκέφτεται, μάλιστα, πως ο ήλιος που βασίλευε,
και που γι' αυτούς βασίλευε για τελευταία φορά
θα τους έλουσε ξάφνου μ' ένα φως άλλο, βαθύτερο -
καταυγάζοντας τους με εκείνη τη μεγάλη, σπαραχτική ομορφιά που παίρνουν οι άνθρωποι
όταν τα θέλουν όλα.

*

Ένα καινούριο ζευγάρι ανεβαίνει κιόλας τη σκάλα
έτοιμο να ριψοκινδυνεύσει την ψυχή του στη μεγάλη αβεβαιότητα του έρωτα.

*

Και πέρα στο βάθος απλώνεται η πόλη απέραντη, πολύβουη, κατάφωτη, αμφιθεατρική, σαν ένα αρχαίο, γιγάντιο στάδιο
όπου οι δειλοί δεν έχουν θέση.

*Ο Τάσος Λειβαδίτης, το ανάγνωσμα των γιορτών. Παρέα με τον Νίκο. Για τις γυναίκες. Μετά το Μύλο. Μέσα στο Σύνταγμα. Στο φλερτ με την κοπέλα που αμπαλάριζε τα δώρα. Από το 1958 "Οι γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια". Εκδόσεις Κέδρος. Στα 2011. Για τα μάτια της.