18 Ιαν 2011

ΠΟΙΗΣΗ

Μια απλή ταινία για ένα μεγάλο θέμα

Η ταινία "Ποίηση" του Κορεάτη Λι Τσανγκ–ΝτόΝγκ είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές επιλογές της περιόδου που διανύουμε. Η ηλικιωμένη Μίγια, που ενσαρκώνει έξοχα -μετά την 15ετή απουσία της- η Τζεονγκ-χι Γουν, ζει με τον εγγονό της φτωχικά σε ένα μικρό σπίτι. Βρίσκεται στα πρόθυρα της νόσου Αλτσαχάιμερ, ζει με μια μικρή σύνταξη και με πρόσθετο εισόδημα από την περιποίηση ενός ανάπηρου πλούσιου άνδρα.

Μαθαίνει πως ο εγγονός της μαζί με άλλους συμμαθητές του βίαζαν συστηματικά μια συμμαθήτριά τους που τελικά αυτοκτόνησε. Οι κηδεμόνες των αγοριών αποφασίζουν να αποζημιώσουν οικονομικά την χήρα μητέρα της μαθήτριας για να καλύψουν το σκάνδαλο και αναθέτουν στην Μίγια αυτή την αποστολή.

Η Μίγια έχει ήδη αρχίσει να παρακολουθεί ένα σεμινάριο ποίησης και με πολύ ενθουσιασμό μετέχει σε πολλές ποιητικές εκδηλώσεις. Όνειρο της είναι να γράψει ένα ποίημα.

H ηλικιωμένη Μίγια αντιμετωπίζει όλη τη ζωή της με μια φωτεινή αφέλεια και απλότητα, ένα ανεπιτήδευτο χαμόγελο. Βρίσκεται μπροστά σε διλήμματα, ψάχνει να βρει τα χρήματα που της αναλογούν για την αποζημίωση, κλαίει, εκβιάζει, φροντίζει τον εγγονό και την κόρη της, αγαπάει, γελάει και αγωνίζεται.

Ο σκηνοθέτης κάνει μια ανθρωποκεντρική ταινία για το νόημα της ζωής ενός απλού μέσου ανθρώπου με αναζητήσεις και αγάπη, προβληματίζοντας για τις σχέσεις των ανθρώπων στη σύγχρονη κοινωνία και την ηθική ευθύνη του ατόμου προς τις επιλογές του.

Η ερμηνεία της Τζεονγκ-χι Γουν είναι απλώς αξιοθαύμαστη, εξαιρετικά δουλεμένη, εσωτερική και βαθιά όπως και όλων των συμπρωταγωνιστών της.

Η φωτογραφία είναι σημαντικό κομμάτι στην ταινία, συμπορεύεται και φωτίζει τα συναισθήματα των ηρώων, ταξιδεύει και υποβάλλει τον θεατή.

Η ταινία χωρίς να προσεγγίζει το θέμα της ποίησης με ένα υπαρξιακό και καλλιτεχνικό τρόπο, ίσως όπως θα περίμενε κάνεις, καλογυρισμένη και ανθρώπινη, απλή και δύσκολη συνάμα, είναι μια ενδιαφέρουσα στιγμή της έβδομης τέχνης φέτος.

Ντάλιου Διονυσία
ddaliou@yahoo.gr