22 Ιαν 2011

Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑ ΓΚΟΙΝΓΚ

Η Διαρκής Αναχώρηση της Πέτρα Γκόινγκ, της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη (2000)

Πρόκειται για ένα σινεμά παγκόσμιο, χωρίς σύνορα, όλων των εθνών και των ηπείρων. Εδώ, δεν υπάρχει το στοιχείο το εθνικό. Όπως και η εθνογραφία περνάει ως παρατήρηση κι όχι ως στοιχείο της ταινίας. Τι κι αν η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη ταξίδεψε σε τόσες χώρες και τόσες ηπείρους για την ταινία της αυτή. Εκείνο που την ενδιέφερε αρχικώς να καταδείξει είναι η ψυχρότητα της αποστασιοποίησης, η κυνικότητα του επαγγέλματος της παρατήρησης, ο μη τόπος - μη χρόνος κι ας υπήρχαν. Το κατάλαβες ότι σου γράφω για την πρώτη ταινία της δημιουργού του "Attenberg", που προβλήθηκε σε δεκάδες κινηματογραφικά φεστιβάλ (όπως και στης Θεσσαλονίκης) και προσφάτως έπαιξε στο MOMA της Νέας Υόρκης. Ο κινηματογράφος της Τσαγγάρη, εν προκειμένω, δεν είναι πειραματικός αλλά πρωτοποριακός. Ξεπερνώντας το ανάχωμα του πειράματος η Τσαγγάρη, κάπως ξεκάθαρα, βάζει το λιθάρι της στην έννοια της πρωτοπορίας σπάζοντας τη φόρμα της αφήγησης, παίζοντας επιδεικτικά με το μοντάζ, με τα χρώματα, με τα κάδρα, διηγούμενη μια ιστορία που έχει δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Η διαρκής αναζήτηση του εαυτού και των μνημών της νεαρής Πέτρα Γκόινγκ στις χώρες όλου του κόσμου, μια και εργάζεται ως observer για παγκόσμια οργάνωση συλλογής εικόνων του πλανήτη, είναι αυτή η ταινία που ανακατεύει σουρεαλισμό και νουάρ, μελόδραμα και φιλμ δρόμου, επιστημονική φαντασία και θεατρικό παιχνίδι. Η μελαγχολία, ο σκεπτικισμός, η αποστροφή στο τίποτα, η επιστροφή στα θέλω και τη μνήμη, ο έρωτας και η φιλία, η στοργή, η αγάπη και η φροντίδα, είναι μερικές από τις έννοιες που εξερεύνησε η Τσαγγάρη, σε μια ιστορία που ναι μεν ήθελε να πει πολλά, αλλά κυρίως τα αυτονόητα.

*Τα παραπάνω κείμενα γράφτηκαν από τον Νέστορα Πουλάκο και δημοσιεύτηκαν στη στήλη Hellas Film του κινηματογραφικού portal www.sevenart.gr (5-1-11).