22 Ιαν 2011

ΣΩΣΕ ΜΕ

Σώσε με, του Στράτου Τζίτζη (2001)

Με την ηλικία την κρίσιμη τη γυναικεία (άλλες το παραδέχονται άλλες όχι, κάνουν πως όχι, προσποιούνται), με τη βιολογική σου δύναμη, με το κουμπί που έχει ανάψει, δεν παίζεις ούτε εσύ η ίδια ούτε οι επιλογές σου ούτε οι γύρω σου που εισβάλουν μέσα σου. Το ζούμε πάνω κάτω όλοι. Το βλέπουμε και οι άντρες, γιατί όχι. Η γυναίκα στο σύγχρονο αστικό τοπίο ψάχνει να βρει τη σειρά της, τον παλμό της μετά τα 30 κάτι της… Και αυτό το στοίχημα ζωής, το τόσο γνωστό, το έπιασε ο Στράτος Τζίτζης και το έκανε ταινία σπαρακτική με τη Μαρία Ζορμπά. Ένας ρόλος κομμένος και ραμμένος για τη Ζορμπά, που υποστήριξε και με το παραπάνω το συναισθηματικό και κοινωνικό εγκλωβισμό μιας γοητευτικής 30άρας, καθ’ όλα όμορφης, ταλαντούχας, ζωντανής όσο ποτέ. Ο σύντροφος, όμως, έλειπε, το σπίτι αν και ωραίο δεν γέμιζε, ο εφήμερος έρωτας δεν την ικανοποιούσε πια, ήταν λάθος μοναδικό και μη επαναλαμβανόμενο, και την αγάπη έβλεπε να περνάει από μπροστά της και να μη σταματά σε αυτή. Τόσο η μουσική του Καλοφωλιά όσο και το τραγούδι το παλιό, που διαπερνά την ταινία, μαζί με την πλαστικότητα της φωτογραφίας, που τονίζει τα σημεία της συναισθηματικής κενότητας πρωτίστως, συνάδουν στο αποτέλεσμα: τι ψάχνει εντέλει η γυναίκα η μεγαλωμένη με τις παραδοσιακές αξίες ανατολίτικου τύπου σε μια αστική κοινωνία που παλαντζάρει στο δυτικό πρότυπο, πιο επικίνδυνα από ποτέ;