22 Ιαν 2011

POLAROID

Polaroid, του Άγγελου Φραντζή (2000)

Δεν ξέρω αν πρόκειται για κολεκτίβα ή για μια ομάδα νέων που έχει ανησυχίες ή για μια παρέα που κάνει χαβαλέ. Ή, επίσης, για μερικά παιδιά που παίζουν με το σώμα τους, τη σεξουαλικότητά τους ή για ατίθασους νεαρούς και νεαρές που νομίζουν ότι ο κόσμος τους ανήκει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Άγγελος Φραντζής από την πρώτη του ταινία έδειξε καταφανώς τις πειραματικές τους ανησυχίες. Με έναν πολύ ιδιόμορφο τρόπο κινηματογράφησης και ένα αρκούντως ιδιότυπο δραματουργικό ξεδίπλωμα των ηθοποιών του (αν και οι περισσότεροι είναι ερασιτέχνες, φυσικά πρόσωπα που παίζουν τους εαυτούς τους), επιδιώκει να πιάσει τον παλμό, τον ρυθμό, το χτυποκάρδι -αν θες- των νέων της γενιάς του ή της παρέας του εν προκειμένω. Σε αυτό το -αλά Νουβέλ Βανγκ- σκηνικό παιχνίδι, που στήνει στο κέντρο της Αθήνας ο άρτι αφιχθείς (από τις Βρυξέλλες) Φραντζής, θα δεις να παρελαύνουν και ο Πασχάλης και η Ίνα Λαζοπούλου (μοντέλο της εποχής) και ο Σιούνας (του περιοδικού Βαβέλ) και ο Βαγγέλης Μουρίκης. Και ένας σωρό άλλος κόσμος, που έλαβε μέρος σε αυτό το περίεργο (και feelgood το λες και hype) κινηματογραφικό πάρτι των τελών του περασμένου αιώνα.