13 Ιαν 2011

Tαινίες 13ης Ιανουαρίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, που έχουν και χολιγουντιανή λάμψη και οικογενειακό δράμα και ερωτικό αδιέξοδο και πολιτικές σκοπιμότητες. Ταινία της εβδομάδας είναι το δανέζικο "Submarino" του Τόμας Βίντεμπεργκ, που σίγουρα ξέρεις από την "Οικογενειακή γιορτή" και το "Όλα για την αγάπη". Η πορεία προς την εξιλέωση για δυο αδέρφια που βίωσαν την τραγωδία την οικογενειακή από νωρίς. Αν ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου (που και αυτόν ξέρεις από τις "Χαμένες αγάπες", τη "Βαβέλ" και τα "21 γραμμάρια") είχε προσέξει παραπάνω το σενάριό του, τότε το "Biutiful" θα ήταν μια εξαιρετική ταινία. Δεν το έκανε όμως και εσύ θα πρέπει να αρκεστείς στη βραβευμένη ερμηνεία του Χαβιέ Μπαρδέμ και την υπέροχη σκηνοθεσία του Μεξικανού δημιουργού. Το "Κάθε ψέμα κρύβει μια αλήθεια" είναι το τσέχικο πολιτικό-κοινωνικό δράμα, που πήρε δυο βραβεία στην περυσινή Μπερλινάλε και πάει φέτος για Όσκαρ ξένης ταινίας. Σαν τις "Ζωές των αλλών" με περισσότερες παραμέτρους ανθρώπινων ιστοριών είναι. Κριτική σου γράφει ο Δηράκης για να στην εξηγήσει καλύτερα. Πανέμορφη Τζολί, ωραία πλάνα και ο Τζόνι Ντεπ με ηλεκτρονικό τσιγάρο είναι τα στοιχεία που θα σε καταπλήξουν στο "The Tourist", το μπλοκμπάστερ που θα σε διασκεδάσει χωρίς να σου δώσει και κάτι ουσιαστικό. Ενώ η ελληνική ταινία της εβδομάδας, η "Άπνοια", του πρωτοεμφανιζόμενου Άρη Μπαφαλούκα θα σου μιλήσει για τον εγκλωβισμό των νέων στην οικογένεια, τις σχέσεις και τα ανεκπλήρωτα θέλω τους. Με ατμοσφαιρικά πλάνα και με πολλά και ανούσια φλας μπακ επίσης.

Submarino (8/10)

Με το δράμα το οικογενειακό του Βίντεμπεργκ έσπασα καθώς το έβλεπα στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Αν θυμάσαι και από αυτά που σου είχα γράψει τότε, το θεωρώ μια αρχαιοελληνική τραγωδία, ένα σπάραγμα διαρκείας, ένα μαύρο αλλά και ελπιδοφόρο -εντέλει- δίδαγμα ζωής. Ο θάνατος και η εξιλέωση του είναι κοντά. Και η ζωή και η ελπίδα, επίσης. Διαλέγεις, αν δεν σε πιέσουν, και ακολουθείς. Το αποτέλεσμα δικό σου θα είναι, θα το υποστείς. Αν δεν τα μπορείς τα παιδιά, μην τα κάνεις. Αυτό μου τυραννούσε το μυαλό μετά το "Submarino". Μάνα αλκοολική αφήνει τα παιδιά της στο έλεός τους. Κάποια στιγμή η τραγωδία θα έρθει. Και θα είναι και οδυνηρή. Και θα στιγματίσει κιόλας. Τα αγόρια της μεγαλώνουν και παίρνουν την κατηφόρα της ζωής. Πρέζα, αλκοόλ, βία. Η τραγωδία στο μυαλό τους, στην ύπαρξή τους. Ποια η πορεία τους; Ποιο το τέλος τους; Εκείνα αποφασίζουν: εξιλέωση με ζωή ή με θάνατο; Ο Βίντεμπεργκ μεγάλωσε, ωρίμασε, μέστωσε καλλιτεχνικά. Μετά την "Οικογενειακή γιορτή", το "Όλα για την αγάπη", το "Dear Wendy", καταπιάνεται και πάλι με την οικογένεια, αποδομώντας τη, κομματιάζοντας τη, κραυγάζοντας να συνέλθει. Τα παιδιά είναι η κοινωνία. Και οφείλεις να τα προσέχεις. Διαφορετικά, διάλεξε άλλο χόμπι.

Biutiful (6/10)

Αυτός ο Μπαρδέμ είναι μεγάλος ηθοποιός. Από τους καλύτερους της εποχής μας, μπορεί να παίξει όποιο ρόλο του δίνεται, ό,τι του προσφέρεται. Και δραματικός και κωμικός και ερωτικός και σπαρακτικός ηθοποιός είναι και αξίζει τα βραβεία και την αναγνώριση και όλα. Το "Biutiful" έχει δυο στοιχεία, τα οποία θα σε κάνουν να μην το ξεχάσεις: την ολοκληρωτική ερμηνεία του Χαβιέ Μπαρδέμ, για την οποία και πήρε το Χρυσό Φοίνικα στις περυσινές Κάννες. Την καθηλωτική σκηνοθεσία του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική -εντελώς χαρακτηριστική και έντονη- φωτογραφία του. Τα πλάνα είναι μια μαγεία. Και η φάτσα του Μπαρδέμ το απόλυτο. Όλα και τίποτα. Ο άνθρωπος πεθαίνει και θέλει να φυλάξει, να προστατέψει, να διασώσει, ότι πιο πολύτιμο πέρασε -εντέλει- από τη ζωή του: τα παιδιά του. Τα υπόλοιπα, η οικογένεια και οι φίλοι, η σύζυγος και η δουλειά, οι φιλανθρωπίες και οι αλητείες και τα ξενύχτια, είναι το τίποτα, το μηδέν. Τα σαθρά της ζωής του. Να σου πω όμως και το αρνητικό, το μεγάλο μείον του "Biutiful": Το σενάριο του, η ιστορία του είναι κούφια, χωρίς στέρεη βάση. Ελάχιστα πράγματα δικαιολογούνται, τα περισσότερα εκβιάζονται, υπάρχει ένα συναισθηματικό ξεχείλωμα, ένα δράμα για το δράμα, ένα τράβηγμα από το μαλλιά άνευ προηγουμένου. Υπάρχει παραπάνω μελό απ’ ότι χρειάζεται. Αν είχε προσέξει ο Ιναρίτου την ιστορία του παραπάνω, θα έβλεπες μια εξαιρετική ταινία. Δεν θα δεις όμως και ας πάει για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα.

Τhe Tourist (4/10)

Ξεκάθαρος να είμαι μαζί σου και να στα πω από την αρχή για να μη μακρηγορώ. Έτσι και θες να δεις τα ωραία τα πλάνα της Βενετίας, τα ηλιόλουστα, τα καλόγουστα. Άμα σου έχει λείψει η Τζολί ως η απόλυτη θεά, ξέρεις τώρα, κορμί, οπίσθια, προσωπάκι και τα συναφή. Και μετά θες και λίγο πιστολίδι, εντάξει ψεύτικο κάπως αλλά το πιέζεις να σ’ αρέσει… Για όλα τα παραπάνω βλέπεις το "The Tourist". Εντελώς τουριστικό, χρωματιστό και ερωτικό (χάριν Τζολί), είναι ευχάριστο και περνάει η ώρα σου και μπορεί και να διασκεδάσεις, δεν σου ορκίζομαι όμως. Κατά τα άλλα η ιστορία κούφια, άνευ ουσίας. Και το τρυκ, που σώζει την κατάσταση, αν είσαι ξύπνιος και μπαγάσας το καταλαβαίνεις πολύ γρήγορα. Διαφορετικά παραμυθιάσου και αφέσου. Για το τέλος σου λέω ότι κάνω πως δεν είδα ότι παίζει ο Τζόνι Ντεπ σ’ αυτή την ταινία, φαντάζομαι επίσης ότι δεν τη σκηνοθέτησε ο δημιουργός της ταινίας "Οι ζωές των άλλων". Γιατί αν είναι αλήθεια…

Άπνοια (5/10)

Είναι και ατμοσφαιρικό και υποβλητικό και καθηλωτικό το πλάνο του Άρη Μπαφαλούκα. Σε μαγεύει με τα χρώματά του και τις υποβρύχιες λήψεις του, και σε βάζει έτσι στον κόσμο των συναισθηματικά μπερδεμένων ηρώων του. Πανέμορφη και με αξιόλογη ερμηνεία η πρωταγωνίστρια, η Γιούλικα Σκαφιδά, έχει και μέλλον και πολλά να δείξει από το ταλέντο της στο ελληνικό σινεμά. Στην ιστορία της ταινίας ο Μπαφαλούκας προσπαθεί να ανοιχτεί σε δυο ορίζοντες: στον εγκλωβισμένο πρωταγωνιστή του και στην -επίσης- εγκλωβισμένη ερωτική σχέση που έχει με τη νεαρή ακτιβίστρια. Όπως του είχα πει και στη συνέντευξη που μου παραχώρησε, διέκρινα αναφορές στον Αντονιόνι και τον Φαρχαντί. Μην πάει ο νους σου σε αντιγραφές αλλά σε επιρροές και επιδράσεις. Εντέλει, ο Μπαφαλούκας στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, που πήρε και δυο βραβεία στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αν και εγκλωβίζεται στα συνεχή φλας μπακ που έχει, εντούτοις καταφέρνει να σε εισάγει στον -έτσι κι αλλιώς- δύσβατο και τραχύ κόσμο της.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (13-1-11).