10 Φεβ 2011

Ταινίες 10ης Φεβρουαρίου 2011..

Toυ Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες, μια σοδειά όχι και τόσο καλή από πλευράς ποιότητας. Παρηγορήσου, όμως, ότι μπορείς και να πεταχτείς μέχρι το Βερολίνο για την 61η Μπερλινάλε. Αν δεν το κάνεις, μείνε συντονισμένος στο SevenArt, που θα σου λέμε (ό,τι μας λένε) για το τι συμβαίνει εκεί. Ταινία της εβδομάδας είναι το "Όταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω", το ρουμανικό μινιμαλιστικό δράμα ενός 18χρονου φυλακισμένου, που τα πήρε κρανίο για την πίεση και την καταπίεση που δεχόταν από παντού. Σημειολογικά, πέρυσι τέτοια εποχή, παραλάμβανε την Αργυρή Αρκούδα της 60ης Μπερλινάλε. Η "Απώλεια" με την Νικόλ Κίντμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που επιτέλους δίνει μια αξιοπρεπή ερμηνεία, είναι ένα οικογενειακό δράμα για την απώλεια του 4χρονου αγοριού της. Και να σου πω ότι κάνω πως δεν είδα ότι στη σκηνοθεσία βρίσκεται ο Τζον Κάμερον Μίτσελ. Σαν ακτιβιστική πράξη παρά ως μια καλή ταινία να δεις τα "Ψηλά τα χέρια" του Ρομάν Γκουπίλ, σκηνοθέτη του αριστουργηματικού ντοκιμαντέρ "Να πεθαίνεις στα 30", και παιδιού του Μάη του ’68. Παρεμπιπτόντως, σου λέει για το πώς τα πιτσιρίκια του Παρισιού βιώνουν την αντιμεταναστευτική πολιτική του Σαρκοζί. Το "Burlesque" είναι η αποθέωση του κουνήματος των οπισθίων της Αγκιλέρα, της Σερ και της Μπελ. Ωραία τραγούδια, όμορφα κορμιά, σε ένα θεατρικό περιβάλλον, όπου μια φτωχή χωριατοπούλα κάνει το όνειρο της ζωής της. Όπως καθηλωτική αποθέωση του 3D είναι "Το Άδυτο", παραγωγής Τζέιμς Κάμερον. Μια κούφια ιστορία, τζούφιας σκηνοθεσίας, που σε μαγεύει όμως με τα πλάνα βυθού της. Για το τέλος σου άφησα το 3D κινούμενο σχέδιο της Disney "Ζουμπαίος και Ιουλιέτα", που δεν το είδα για να σου πω να πάρεις το παιδί ή το ανήψι ή τον εγγονό σου και να πάτε να το δείτε χωρίς καν να με διαβάσεις.

Όταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω (6/10)

Και πάλι το δράμα της οικογένειας και των παιδιών, σε πρώτο φόντο. Το καυτό θέμα, που διαπραγματεύονται όλο και συχνότερα οι σύγχρονοι κινηματογραφιστές. Σου το είπα και στο "Submarino", αν δεν τα μπορείς τα παιδιά μην τα κάνεις. Αυτό το ακραία μινιμαλιστικό δράμα του Σέρμπαν, ταγμένο στα πρότυπα του νέου ρουμάνικου κινηματογράφου που έχει και πολύ πέραση τα τελευταία χρόνια, μιλάει για το θυμό ενός νέου φυλακισμένου. Και το πώς αυτό το θυμό τον βγάζει, λίγες μέρες πριν αποφυλακιστεί, εξαιτίας της μητέρας του και του οικογενειακού του περιβάλλοντος και της κοινωνικής ζωής που δεν είχε ποτέ και της ερωτικής επίσης. Αλλά και εξαιτίας της συμπεριφοράς των ανθρώπων, των φίλων και φυλακισμένων του, του διευθυντή του που κωφεύει. Στο τέλος, και παρά το γεγονός ότι η λύτρωσή του είναι κοντά, τρελαίνεται και τα ισοπεδώνει όλα. Καταστρέφεται ολοκληρωτικά. Προηγουμένως τον είχε διαλύσει η ίδια του η μάνα. Με τον τρόπο που τον μεγάλωσε, του συμπεριφέρθηκε, τον εξέθρεψε. Οι Ρουμάνοι κάνουν καλό σινεμά, και το ξέρουν. Τον μινιμαλισμό τον παίζουν στα δάχτυλα, αλλά το έχουν παρακάνει με αυτόν. Οφείλουν να τον επαναδιαπραγματευτούν για να προχωρήσουν και να μην κολλήσουν. Η πρώτη αυτή ταινία του Σερμπάν άρεσε στην περυσινή Μπερλινάλε, όπου και πήρε την Αργυρή Αρκούδα Καλύτερης Ταινίας του φεστιβάλ.

Απώλεια (5/10)

Δεν το περίμενα από τον Τζον Κάμερον Μίτσελ αυτό. Τον σκηνοθέτη, δηλαδή, των "Hedwig and the Angry Inch" και "Shortbus" να κάνει μια τέτοια ακαδημαϊκούρα, μια γραμμική ταινία εν συντομία, που διαχειρίζεται την απώλεια ενός παιδιού με αυτό τον politically correct τρόπο. Και το κάνει αυτό ο σκηνοθέτης των πιο έξαλλων ταινιών του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά. Ο δημιουργός που είχε διαπραγματευτεί στο άκρο κάθε έννοια της σεξουαλικότητας, εκείνος που είχε καταφέρει να αποδομήσει τα κοινωνικά ταμπού και να τα βάλει στις οθόνες του Χόλιγουντ με τρόπο περίτεχνο. Ναι, καλέ συνάδελφε Δημήτρη Πετιμεζά, το Χόλιγουντ αλλοτριώνει τον σκηνοθέτη, όμως πιο κραυγαλέα είναι η περίπτωση Μίτσελ από εκείνη του Αρονόφσκι. Τουλάχιστον ο τελευταίος έχει μείνει από πάντα πιστός στον κόσμο της παράνοιάς του. Τους τρόπους, απλώς, μεταλλάσσει. Από κει και πέρα, τι πιστεύεις ότι θα δεις στην "Απώλεια"; Το δράμα μιας οικογένειας, που έχασε το 4χρονο γιο της. Αυτά. Δεν είναι και λίγο, βέβαια, είναι σοβαρό το θέμα. Αλλά, έτσι όπως στο δίνει ο Μίτσελ δεν έχεις και πολλά να πεις. Παρά μόνο, ότι -επιτέλους- η Νικόλ Κίντμαν επιστρέφει στις (απλά) καλές της ερμηνείες. Νομίζω, κιόλας, ότι έχω να δω την Κίντμαν σε αξιοπρεπή εμφάνιση από τη "Διερμηνέα" και τη "Μαργκότ πάει στο γάμο".

Ψηλά τα χέρια (5/10)

Είναι ο σκηνοθέτης του αριστουργηματικού ντοκιμαντέρ "Να πεθάνεις στα 30", που πολύ μου άρεσε. Είναι και παιδί του Μάη του ’68 ο Γκουπίλ. Είναι κινηματογραφιστής σε έναν κόσμο, που σίγουρα δεν τον οραματιζόταν έτσι όταν τον «άλλαζε» το 1968. Και τώρα επιστρέφει στο σινεμά με μια fiction ταινία. "Ψηλά τα χέρια" για τα σύγχρονα πιτσιρίκια του Παρισιού (αλλά και όλης της Γαλλίας), μια πολυπολιτισμικής πόλης που συνυπάρχουν οι φυλές του κόσμου παρά το πείσμα του Σαρκοζί. Οι άνθρωποι (όχι οι φιλήσυχοι, βεβαίως) θέλουν. Η πολιτική (και οι πολιτικοί) όχι, προφανώς. Αυτή μίξη τους χαλάει τη μαγιά, τη συνταγή. Τους χαλάει το φαίνεσθαι, βασικά. Κακά τα ψέματα, θα δεις τη νέα ταινία του Γκουπίλ σαν μια ακτιβιστική πράξη. Άλλωστε και η ίδια η ταινία δεν διεκδικεί ούτε δάφνες πρωτοτυπίας ούτε διαθέτει κάποια κινηματογραφική εξτραβαγκάντσα. Να τη δεις για το θέμα της, μια και η χώρα σου (παρά το πείσμα των Καρατζαφερογεωργιάδηδων) δεν είναι και πολύ μακριά από το ομοιογενές πολυπολιτισμικό μέλλον της.

Burlesque (4/10)

Κι ας γίνω ιερόσυλος στα μάτια σου, δεν θα μου φανεί και παράξενο έτσι και αυτό το μιούζικαλ γίνει κλασικό σε μερικές δεκάδες χρόνια, όπως εκείνα του Τζιν Κέλι και του Φρεντ Αστέρ. Έχει όλα τα φόντα για μια τέτοια πορεία, άλλωστε. Την ιστορία της φτωχής πλην τίμιας και φιλόδοξης χωριατοπούλας, που θέλει να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα. Και θα πάει στην πόλη, και θα το παίξει και καπάτσα, και θα προτάξει το θράσος της νεότητας, και ως όμορφη και καλή και δουλευταρού εντέλει θα τα καταφέρει. Και οι σχετικές αντιζηλίες υπάρχουν και τρικλοποδιές. Και τα χορευτικά είναι εντυπωσιακά. Και οι χορεύτριες, επίσης. Σερ, Αγκιλέρα, Μπελ, σε μαγεύουν με κάθε τρόπο. Και, φυσικά, το τραγούδι της ταινίας ακούγεται ήδη, μια και έχει πάρει τη Χρυσή Σφαίρα του. Λοιπόν, θες κάτι άλλο από τα παραπάνω κλισέ; Κοίτα, αν με διαβάζεις από καιρό θα ξέρεις ότι με τα μιούζικαλ βγάζω φλύκταινες. Δεν είναι και η καλύτερη στιγμή της σινεφιλίας μου. Και στο "Burlesque" δεν είδα δα και τίποτα διαφορετικό, που θα με μετέπειθε από αυτή τη στάση μου.

Το άδυτο (4/10)

Τι να σου πω, τώρα; Ότι είδα μια ταινία με μπόλικο καθόλου; Στο λέω, δε στο κρύβω. Ότι είδα μια ιστορία για την επιβίωση, πιο λάιτ και πιο κομ ιλ φο σαν την κυρία που πάει για μανικιούρ, και αυτό στο γράφω. Κοίτα, για το μοναδικό λόγο που αξίζει το "Άδυτο" και εκεί ειλικρινά εντυπωσιάστηκα, είναι για τα πλάνα του βυθού και τα έφε που έχει και φυσικά για το εντυπωσιακό 3D του. Όταν διαβάζεις στα credits της παραγωγής το όνομα του Τζέιμς Κάμερον, ξέρεις ότι τουλάχιστον δεν θα δεις πατατιά 3D σαν τις τόσες και τόσες που σε έχουν κεραυνοβολήσει τα τελευταία δυο χρόνια και έχεις κουραστεί και έχεις απηυδήσει για τα λεφτάκια σου τα ωραία που έχεις «επενδύσει». Και μάλιστα, όντως, μιλάμε για μια πιο θεαματική εξέλιξη του 3D, πιο ζωντανή, πιο σπαρταριστή, πιο αληθινή, πιο κοντά στα ματάκια σου, που όντως θα σ' αρέσει πολύ. Από κει και πέρα, καλό θα είναι οι δημιουργοί να κοιτάνε και την υπόλοιπη ταινία. Να μη την αφήνουν στο έλεός της.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (10-2-11).