17 Φεβ 2011

Ταινίες 17ης Φεβρουαρίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες εννιά ταινίες, και ενώ βρίσκεσαι στα μέσα της 61ης Μπερλινάλε, καλείσαι να δεις μια σοδειά αχταρμά, όπως θα καταλάβεις από τα γραφόμενα παρακάτω. Ταινία της εβδομάδας είναι το "Αληθινό θράσος", η καινούρια παραγωγή των αδελφών Κοέν, ριμέικ του ομώνυμου γουέστερν του 1969 σκηνοθεσίας Χάθαγουει. Οι ερμηνείες του Μπρίτζες και της πιτσιρίκας της Στέινφελντ είναι η αποζημίωσή σου γι’ αυτό το τραχύ γουέστερν παλιάς κοπής, που θα δεις. Το "Χορεύοντας στον πάγο" του Σταύρου Ιωάννου, προβάλλεται αποκλειστικά στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, ενάμιση χρόνο από την προβολή του στο 50ο ΦΚΘ. Μια ταινία για το trafficking γυναικών στην Ελλάδα. Έξι χρόνια από την πρώτη προβολή του έρχεται στη χώρα μας το δανέζικο "Άγγελος θανάτου", δεύτερο σίκουελ της σειράς ταινιών για πρεζέμπορους "Pusher", σκηνοθεσίας Ρεφν, που σίγουρα θα θυμάσαι από το ατμοσφαιρικό "Bronson". Η "Πίστη" είναι ένα σπονδυλωτό δράμα, ένα μωσαϊκό ιστοριών μεταναστών στη σύγχρονη Γερμανία, όπου η θέση της πίστης στη νέα εποχή εξετάζεται. Πήρε και ένα βραβείο, β’ διαλογής, στην περυσινή Μπερλινάλε. Σε μελό δράμα από μια βαθιά υπαρξιακή σπουδή μετατρέπεται το "Για το καλό των άλλων", παραγωγής Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, που κάπως θα σε ξενίσει, παρά τη συγκινητική ιστορία του, το όλο αποτέλεσμα. Σα να βλέπεις παιδί την οικογενειακή ταινία του μεσημεριού της Κυριακής, είναι αυτή η παραγωγή της Ντίσνει, "Το μεγάλο φαβορί", που δεν θα σε καταπλήξει καθόλου με τις μη ανατροπές της. Το "Χθες το βράδυ", αυτή η ρομαντική κομεντί με τους Κίρα Νάιτλι, Σαμ Γουόρθινγκτον, Εύα Μέντες, Γκιγιόμ Κανέ, μου κάνει ένα κλικ να θέλω ν’ ανακατευτώ με τα ζευγάρια στην αίθουσα και να τη δω. Γι’ αυτό, έτσι και θες, κάνε την υπομονή να με διαβάσεις σε λίγες μέρες. Κάτι που ισχύει και για την ταινία "Ο δρόμος του πολεμιστή", αυτή την περιπέτεια φαντασίας για την οποία έχω υποσχεθεί σε φίλους να χωθούμε στα multiplex, άρα διπλή η υπομονή σου. Κάτι που δεν ισχύει, όμως, για το ψηφιακό θεατρόμορφο ντοκιουντράμα "Εγώ, ο Γιαννούλης Χαλεπάς", που παίζεται αποκλειστικά στο Τριανόν, και για το οποίο σου έχω γράψει σχόλιο στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Αληθινό θράσος (6/10)

Το μόνο σίγουρο, η μόνη εγγύηση ίσως, είναι το βάρος του ονόματος των αδελφών Κοέν. Μια και δεν πρόκειται επ’ ουδενί να δεις κακή ταινία από δαύτους, οι άνθρωποι είναι παραμυθάδες και τεχνίτες, και το πιο ευτελές θα στο δείξουν με τρόπο παροιμιώδες. Όπως εδώ, ας πούμε, στην περίπτωση του "Αληθινού θράσους", όπου βλέπεις ένα βαρύ, τραχύ γουέστερν παλιάς κοπής, για την οδύσσεια ή ανάγκη, όπως θες πάρτο, μιας 14χρονης πιτσιρίκας να βρει το δολοφόνο του πατέρα της. Και όσο και να χτυπιούνται οι Κοέν για το αντίθετο, το ριμέικ τους το κάνανε στην ομώνυμη ταινία του Χένρι Χάθαγουει, πίσω στα 1969, με τον τότε πρωταγωνιστή Τζον Γουέιν να τσιμπάει το Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου. Και στην τωρινή εκδοχή του βιβλίου του Πόρτις, πάντως, οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές. Τόσο της μικρής αποκάλυψης, που ακούει στο όνομα Χάιλι Στέινφελντ, όσο και -κυρίως- του Τζεφ Μπρίτζες αλλά και -λιγότερο- του Ματ Ντέιμον. Κατά τα άλλα, μια γραμμική ταινία της Άγριας Δύσης θα δεις, με το γνωστό επιτηδευμένο ύφος των αδελφών Κοέν, την οποία παίζει και να μη θυμάσαι την επόμενη μέρα (φέρνοντας και πάλι στο μυαλό σου το κομπλικέ, ας πούμε, της περυσινής "Ένας σοβαρός άνθρωπος").

Για το καλό των αλλών (4/10)

Κοίταξε, σαν ιδέα η ταινία του Σάντος σε ιντριγκάρει ότι ναι μεν θα δεις ένα δράμα στα όρια του μελό αλλά τουλάχιστον θα μπεις στον ιδιαίτερο κόσμο του γιατρού με τον ασθενή και την σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους. Η ανοσία της ανίας του γιατρού μπρος σε αυτά που βλέπει καθημερινά, η σκληρότητα με την οποία έχει διαποτιστεί, ακόμη και στις σχέσεις του τις προσωπικές, η άλλη πλευρά στην οποία θα βρεθεί μετά το «ατύχημα» και η αναθεώρηση της όλης ζωής του, είναι όπως σου ξαναείπα σαν ιδέα ενδιαφέρουσα. Μια και δράμα καθαρά ουμανιστικό, με προεκτάσεις ψυχολογικές, υπαρξιστικές, αλλά και με κοινωνικές ματιές, αυτή η παραγωγή του Αμενάμπαρ. Το ζήτημα είναι ότι η μαγιά χαλάει στο όλο. Σα να μην κολλάνε όλα αυτά μεταξύ τους, και το αποτέλεσμα να φαίνεται φτηνό. Και η δημιουργικότητα του Σάντος δεν έχει να σου πει και κάτι. Κάτι μεταξύ σαπουνόπερας και υπαρξιακής αναζήτησης, βαθιάς όμως, θυμίζει εντέλει.

Άγγελος θανάτου (4/10)

Αρκετά αργοπορημένα είναι αλήθεια, θα δεις το τρίτο και τελευταίο μέρος του "Pusher", της σειράς ταινιών για τη μαφία του υποκόσμου και των ναρκωτικών που καθιέρωσε στα άντεργκραουντ στέκια τον Δανό σκηνοθέτη Γουίντινγκ Ρεφν. Τον οποίον, έτσι και φρεσκάρεις τη μνήμη σου, τον θυμάσαι από το -επίσης όχι και- πρόσφατο "Bronson", όπου ο Χάρντι είχε δώσει ρεσιτάλ ερμηνείας του πιο διάσημου Βρετανού κατάδικου όλων των εποχών. Ο Ρεφν, που φαίνεται να φλερτάρει επικίνδυνα με τη γοητεία του υποκόσμου, στον "Άγγελο Θανάτου" (του 2005, παρεμπιπτόντως) ξαναμπαίνει στα στέκια των διακομιστών της πρέζας και όχι μόνο, όταν διάφορες εθνικότητες εμπορεύονται τα πάντα στην καρδιά της Κοπεγχάγης. Όλα εδώ καλά για την ταινία του Ρεφν. Όταν όμως αρχίζει να αναμιγνύει υπαρξιακές αναζητήσεις πρεζέμπορων, οικογενειακά μπλεξίματα (και γλέντια, τσακωμούς και χαρές), σκεπτόμενες απεξαρτήσεις και όνειρα απατηλά, ρηχά και επιτηδευμένα, όταν δηλαδή καταντά ψιλομελό το δράμα το ναρκωτικό, τότε κάπου τη χάνει τη μπάλα.

Το μεγάλο φαβορί (4/10)

Πρόκειται για ένα κλασικού τύπου χολιγουντιανό δράμα, οικογενειακό, της Ντίσνει, σαν κι αυτά με τα οποία μεγάλωσες (και μεγάλωσα, βέβαια) τα μεσημέρια των σαββατοκύριακων στην τηλεόραση σου. Ξέρεις τώρα, αυτά τα family dramas, με τα success stories, που είναι και sports dramas και να, σου ανέφερα όλες τις αμερικανικές ορολογίες στα εγγλέζικα, για να σε βάλω και στο κλίμα. Γραμμικό, εντελώς, που είναι και νοσταλγικό, μια και ταινία εποχής, με το μειλίχιο, απλό, συνετό, χαλαρό βλέμμα (και στάση ζωής, επίσης) των πρωταγωνιστών της. Σα να κινούνται άπαντα σε μια άλλη στρατόσφαιρα κι όχι αυτή της πραγματικότητας. Όπως και να έχει, με μια ταινία all time classic είσαι αντιμέτωπος, σίγουρη (σαν γκανιάν θρεφτάρι, ας πούμε) και στιβαρή. Ξέρεις τι θα δεις, εν ολίγοις.

Πίστη (4/10)

Το σπονδυλωτό δράμα, αυτό το μωσαϊκό χαρακτήρων που χτίζει ο Κουρμπάνι, για τη σημασία της πίστης ανάμεσα στις μειονότητες της πολυπολιτισμικής Γερμανίας, έχει το δυνατό του κοινωνικό μήνυμα. Είναι κυρίως μια μελέτη, μια σπουδή, πάνω στους μετανάστες, σε αυτές τις ανθρώπινες ψυχές και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην ξένη γη και τη ζωή που καλούνται πλέον ν’ ακολουθήσουν. Εν γένει, ο Κουρμπάνι, μετανάστης και ο ίδιος δεύτερης γενιάς στη Γερμανία, συλλαμβάνει την ιδέα της σημασίας και της θέσης της πίστης στο σύγχρονο κόσμο πάντα αναφορικά με τους μετανάστες, από κει και ύστερα όμως σα να άφησε στη μοίρα του το εγχείρημά του. Δηλαδή, ούτε καμιά αξιόλογη ερμηνεία βλέπεις, ούτε και κάποια φοβερή πλοκή, μια εξέλιξη δηλαδή, που θα σε κρατήσει ζωντανό στο πανί, ακόμη και με την περιπλοκή των ιστοριών. Όλα γίνονται με τρόπο άνευρο, στα όρια του αδιάφορου.

Χορεύοντας στον πάγο (5/10)

«Ο επίπονος αγώνας επιβίωσης που διηγήθηκε σαν ένα μακρόσυρτο ποίημα απνευστί ο Ιωάννου» είναι το "Χορεύοντας στον πάγο", όπως έγραφα στην εφημερίδα Απογευματινή στη διάρκεια του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Νοέμβριο του 2009. Μια και αυτή η κάθοδος των τριών κοριτσιών από τις ανατολικές χώρες στη «γη της επαγγελίας», όπως κακώς νομίζουν, την Ελλάδα, μέσα από βουνά, ποτάμια, δάση, με κρύο, βροχή και χιονιά, και τους δουλεμπόρους στο πλάι τους πάντα να καιροφυλακτούν, σε συγκινεί και σε προβληματίζει και σε κάνει να συμπάσχεις με αυτή την ανθρώπινη, επίπονη (και επίμονη) διαδικασία. Σε αληθινές ιστορίες βασίστηκε ο ντοκιμαντερίστας Ιωάννου, που και στην πρώτη του ταινία μυθοπλασίας, τους "Κλειστούς δρόμους" του 2000, είχε και πάλι εκπλήξει με τις ιστορίες των μεταναστών και τη δύναμη που είχαν και το κοινωνικό το μήνυμα που κουβαλούσαν. Οι τραχιές ερμηνείες, κυρίως των κοριτσιών, και η υποβλητική μουσική του Κατσούλη σε υποβάλλουν και σε βάζουν στο κλίμα το σπαρακτικό. Κι ας είχε μείνει η ταινία στον… πάγο, κοντά 1,5 χρόνο τώρα, από την προβολή της σε εκείνο το ιλαροτραγικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (17-2-11).