24 Φεβ 2011

Ταινίες 24ης Φεβρουαρίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες οχτώ ταινίες και ενώ περιμένεις να δεις ποιος θα πάρει τα Όσκαρ την προσεχή Κυριακή -συντονίσου στο SevenArt- έχε υπόψη σου ότι παίζονται: Art house διαμάντι, οσκαρική μαυρίλα, χολιγουντιανά ανάλαφρα, ελληνική αργοπορία, αντικομουνιστικός αγώνας επιβίωσης, και ταινία λαϊκής αλληλεγγύης από το παρελθόν. Ταινία της εβδομάδας είναι ο Χρυσός Φοίνικας του περυσινού Φεστιβάλ των Καννών, "Ο θείος Μπούνμι θυμάται τις προηγούμενες ζωές του", του Ταϊλανδού εικαστικού και κινηματογραφιστή Απιτσατπόνγκ Ουερασεθακούλ. Μια ελεγειακή απεικόνιση ανθρωπίνων στιγμών, υπαρκτών μα και άϋλων, με εικόνες μαγικές από την ταϊλανδική επαρχία. Ο Ουερασεθακούλ (ή Τζο) τιμήθηκε στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το σύνολο του έργου του. Την κριτική της ταινίας θα σου γράψει ο Δηράκης. Από κοντά και το αμερικανικό νέο-γουέστερν "Στην καρδιά του χειμώνα" της Ντέμπρα Γκράνικ, που αναδείχθηκε καλύτερη ταινία στο περυσινό φεστιβάλ του Σάντανς. Από τότε έχει πάρει πολλά βραβεία σε ολόκληρο τον κόσμο, μια ταινία σκέτη καταχνιά για το σκληρό, αδυσώπητο κόσμο της παλιακής, επαρχιακής Αμερικής. Ένα αντικομουνιστικό οδοιπορικό ελευθερίας, επιβίωσης και ελπίδας είναι το "The Way Back", του σκηνοθέτη (των ταινιών "Ο κύκλος των χαμένων ποιητών", "Το τελευταίο κύμα", "The Truman Show") Πίτερ Γουίρ. Ατελείωτο αυτό το δράμα απόδρασης από τα σοβιετικά γκούλαγκ. Η χαριτωμένη κομεντί "Μόνο το σεξ δεν φτάνει" φέρει την υπογραφή του Άιβαν Ράιτμαν ("Ghostbusters") και την παρουσία του σεξουλιάρικου διδύμου Νάταλι Πόρτμαν-Άστον Κούτσερ. Ευχάριστη και χαλαρή η κωμωδία της Σοφίας Παπαχρήστου "Μπιλόμπα", που κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο προπέρσινο 50ο ΦΚΘ, αλλά και κάπως χλιαρή. Σώζεται από την ερμηνεία του Δημήτρη Πιατά. Τελευταίο μέρος της ομώνυμης τριλογίας κινουμένων σχεδίων είναι το "Οι ήρωες του δάσους: Περιπέτειες στο τσίρκο", που καλοδουλεμένο το λες αλλά απευθύνεται μόνο σε παιδιά. Το "Kuhle Wampe - Σε ποιον ανήκει ο κόσμος" έρχεται από το μακρινό 1932 για να δείξει τη λαϊκή και εργατική αλληλεγγύη μπρος στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Σημείωσε, βέβαια, ότι η γερμανική κοινωνία, στην οποία βασίστηκε, λίγα χρόνια μετά ανέδειξε τον Χίτλερ. Σε πρώτη ελληνική προβολή. Κριτική θα σου γράψει ο Πετιμεζάς. Για το τέλος σου άφησα την ταινία "Η τελετή", μια ιστορία εξορκισμού με τον Άντονι Χόπκινς. Έχει υπόψη σου ότι με δυο κινηματογραφικά είδη βγάζω σπυριά: Με μιούζικαλ και με ταινίες εξορκισμού (νομίζω ότι με τον κλασικό "Εξορκιστή" έχω ολοκληρωθεί). Γι’ αυτό, έτσι και θες να με βασανίσεις, ξέρεις πώς μπορείς να το κάνεις.

Στην καρδιά του χειμώνα (6/10)

Είναι η ταινία που θα σου καταπλακώσει την ψυχή. Πρόκειται για το πρόσωπο μιας Αμερικής που δεν θες για κανένα λόγο να δεις, να ξέρεις. Είναι για μια κοινωνία στην οποία δεν θες να βρίσκεσαι, ούτε να βιώσεις, ούτε καν να ακούσεις. Το άσχημο πρόσωπο του ανθρώπου δείχνει η Ντέμπρα Γκράνικ, που το φεστιβάλ του Σάντανς την αγαπά ιδιαίτερα, μια και στην πρώτη ταινία της βραβείο σκηνοθεσίας της έδωσε και αυτήν τώρα καλύτερη ταινία και όχι μόνο την ανέδειξε. Μια κοινωνία σε παρακμή. Η σήψη παντού. Όπως και η μουντίλα, η καταχνιά, η μαυρίλα. Άσχημα πρόσωπα, τραχιά, αγριεμένα. Κακές συμπεριφορές, βία, μπινελίκια, μαγκιές και ζοχάδες, από άντρες και γυναίκες. Είναι η επαρχιώτικη Αμερική, ένα σύγχρονο Φαρ Ουέστ, που οι πάντες έχουν χάσει την ανθρωπιά, τον σεβασμό, την ευγένεια τους. Νεαρό, ανήλικο κορίτσι ψάχνει να βρει τον παράνομο, αλήτη πατέρα της, προκείμενου να εμφανιστεί επιτέλους ώστε να μην τους πάρουν το σπίτι και μείνει αυτή και η υπόλοιπη, κατεστραμμένη οικογένεια στο δρόμο. Όμως, η ομερτά που υπάρχει γύρω από την παρουσία ή απουσία του, θα της κάνει τη ζωή δύσκολη. Και τότε, θα έρθει αντιμέτωπη με το κακό πρόσωπο μιας κοινωνίας, μιας κλειστής ομάδας, με τον χαρακτήρα ανθρώπων που απωθούν, μισούν, καταριούνται, βωμολόχουν, φτύνουν, σκοτώνουν, δέρνουν. Πάμπολα βραβεία έχει πάρει αυτό το σύγχρονο γουέστερν, όχι ακριβώς αστικό αλλά νέο-γουέστερν επαρχίας, στα πρότυπα τα παλιά τα κλασικά, σε αμερικανικά φεστιβάλ αλλά και όλου του κόσμου (όπως στην περυσινή Μπερλινάλε). Προτεινόμενο για Όσκαρ και Χρυσές Σφαίρες, επίσης, σε κερδίζει με τη σκηνοθεσία του και την ερμηνεία της νεαρής Τζένιφερ Λώρενς. Πέταξε έξω μερικές χαζές σκηνές, άντεξε αυτό το μαύρο που θα δεις, και στοιχημάτισε σε αυτό το Οικονομιδικό σύμπαν που δημιουργείται και θυμίζει το προπέρσινο "Παγωμένο ποτάμι".

The Way Back (5/10)

Αυτό το οδοιπορικό επιβίωσης, φυγής από το ολοκληρωτικό καθεστώς ανθρώπινης καταστροφής, όπως αποδείχθηκε η πολιτική του Στάλιν, πολύ με τσίγκλησε, με ιντρίγκαρε, με έβαλε σε σκέψεις, με έκανε να συμπάσχω με τους -διαφόρων εθνικοτήτων- ήρωες του. Αναμφίβολα, ο Πίτερ Γουίρ, αυτός ο πολύ σημαντικός -κακά τα ψέματα- Αυστραλός σκηνοθέτης, ξέρει να κάνει ταινίες-ποίηματα για την ψυχή του ανθρώπου, που ψάχνει τη σωτηρία της, την ελευθερία της. Βασισμένος σε συρραφή αληθινών ιστοριών από τη ζωή στα στρατόπεδα εργασίας τα σοβιετικά, που μετά έγιναν ιστορίες ελευθερίας και επιβίωσης στους πάγους της Σιβηρίας, ο Γουίρ αφηγείται γραμμικά μεν, πονετικά δε, τη μεγάλη πορεία κάθε λογής φυλακισμένου (εξαιρετικό το μείγμα της παρέας) προς την Ινδία και την τελική ελευθερία (όσων επέζησαν). Μου άρεσαν οι ερμηνείες τόσο (και κυρίως) του Κόλιν Φάρελ, όσο και του Εντ Χάρις. Στα συν της ταινίας οι διάλογοι στις αυθεντικές γλώσσες και οι σκηνές σε πραγματικά τραχιά τοπία. Παρολαυτά, ο Γουίρ και σε διδακτισμούς πέφτει, και σε μελοδράματα ανούσια, και σε κλισέ που δεν χρειάζονται (άστα να εννοούνται), και σε μια αντικομουνιστική γραμμή που δεν έχει όρια. Και, κυρίως, τραβώντας τη διάρκεια της ταινίας, τραβάει και τα νεύρα σου, αφού βλέπεις ένα ταξίδι που ξέρεις ότι τελειωμό έχει, αλλά έτσι όπως το σκηνοθετεί ο Αυστραλός τελειωμό δεν έχει.

Μπιλόμπα (4/10)

Από τις εναπομείνασες ταινίες εκείνου του δύσμοιρου, του επετειακού 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 2009, η "Μπιλόμπα" της Σοφίας Παπαχρήστου (την οποία την ξέρεις ως σκηνοθέτη από την ταινία "Τα χρυσά μήλα των εσπερίδων"), που παίχτηκε και στο περυσινό Ecofilms της Ρόδου, ως ταινία λήξης. Τελειώνοντας με αυτά τα διαδικαστικά, που συνήθως στα βάζω προς τα κάτω, αλλά τώρα, να, πρέπει να σου δικαιολογήσω γιατί θα δεις μια ταινία σχεδόν δυο χρόνια μετά. Ευχάριστη, χαλαρή, με τα ιδιαίτερα νοήματά της (τα οικολογικά, τα εθνικά, τα καπιταλιστικά, τα παρεΐστικα, τα χωριάτικα), αυτή η ταινία της Παπαχρήστου, που το μεγάλο της συν είναι η ερμηνεία του Δημήτρη Πιατά, αυτού του σπουδαίου κωμικού που ελάχιστα έχει αξιοποιηθεί κινηματογραφικά, και του οποίου συνέντευξη μπορείς να διαβάσεις στο SevenArt. Λέω, λοιπόν, ότι όλη η ταινία είναι ο Πιατάς και τα κωμικά γκαγκ του, που μέσα από τα ποικίλα ιλαροτραγικά που συμβαίνουν και χασκογελάς και προβληματίζεσαι. Κατά τα άλλα, αυτή η δουλειά της Παπαχρήστου είναι ιδιαίτερα χλιαρή, σα να σου προσπερνά κάπως γρήγορα από το μυαλό, μπορεί βέβαια και να σ’ αρέσει όπως του κοινού στο 50ο ΦΚΘ, που της χάρισε το βραβείο του.

Μόνο το σεξ δεν φτάνει (4/10)

Εσύ που με διαβάζεις, ξέρεις ότι τα ωραία αγόρια και κορίτσια, όταν τα βλέπω σε αμερικανικές κομεντί να χαριεντίζονται, να μιλούν και να κάνουν σεξ και εν γένει να έχουν αέρα, να σε πείθουν ότι το όμορφο νικάει και το μπρίο και η χάρη, τότε πολύ το απολαμβάνω. Κάτι πάνω κάτω που συμβαίνει και στην κομεντί του Ράιτμαν, σκηνοθέτη των αθάνατων "Ghostbusters" και πατέρα του Τζέισον ("Thank you for smoking", "Juno", "Ραντεβού στον αέρα"), ο οποίος μετά από μια σειρά χαζοκωμωδιών ολκής, κάνει επιτέλους μια αξιοπρεπή και προφανώς εύπεπτη, χαριτωμένη ταινία για τις ατέρμονες αγοροκοριτσίστικες σχέσεις έρωτα, σεξ και πάθους. Βέβαια, και για να είμαι ειλικρινής, να ‘ναι καλά η Νάταλι Πόρτμαν και ο Άστον Κούτσερ, που είναι ομορφιές, γλύκες και ταιριάζουν απόλυτα. Δίνουν το όλο όμορφο κλίμα στην ταινία και γι’ αυτό θα σου αρέσει μόνο, πίστεψε με.

Οι Ήρωες του Δάσους : Περιπέτειες στο τσίρκο (4/10)

Να πάρεις το παιδί σου και να πάτε να το δει, καθότι αυτό το κινούμενο σχέδιο της Disney είναι και καλοφτιαγμένο και προσεγμένο και ιδιαίτερα χρωματιστό και τα αστεία του τα έχει και οι χαρακτήρες του θα το πείσουν και θα περάσει καλά. Δεν είναι animation για μεγάλους αλλά, στα σίγουρα, για παιδιά. Δηλαδή, εσύ δεν θα καταφέρεις και πολύ να μπεις στο κλίμα, όμως το χρέος σου ως μεγάλος να το κάνεις. Και με αυτό το κινούμενο με ήρωες ζώα του δάσους, κλείνει και η τριλογία "Οι ήρωες του δάσους", δηλαδή δεύτερο σίκουελ και τελευταίο. Πετυχημένη η σειρά αυτή, κάνει πλέον το κύκλο της, και η μαμά Disney πάει για την επόμενη πετυχεσιά.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (24-2).