3 Φεβ 2011

Ταινίες 3ης Φεβρουαρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, που είναι και οσκαρικές, και φρέσκιες ελληνικές, αλλά και μια παλιά του Στίβεν Φρίαρς. Ταινία της εβδομάδας είναι το "Blue Valentine", η δοκιμιακή, πιο μελαγχολική συνέχεια του θέματος που άνοιξε η περυσινή επιτυχία "(500) μέρες με τη Σάμερ". Καταπληκτικές οι ερμηνείες των Γκόσλινγκ-Ουίλλιαμς. Όταν το κορίτσι δεν θέλει, το αγόρι που το θέλει... Οι "127 ώρες" του Ντάνι Μπόιλ, που έρχεται με φόρα από τα Όσκαρ του "Slumdog millionaire", είναι η σοκαριστική αληθινή ιστορία του Άρον Ράλστον, που την πάτησε και εγκλωβίστηκε στο πιο δύσκολο φαράγγι της Αμερικής. Η ταινία σε πονά και σε προβληματίζει. Με σχετική χρονοκαθυστέρηση θα δεις το "Cheri" του Στίβεν Φρίαρς, παραγωγής 2009, που προβάλλεται μετά την… τελευταία του ταινία "Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρου". Εξαιρετική η ερμηνεία της Φάιφερ, που είναι όλη η ταινία και η μελωδία του Ντεπλά. Η "Υπογραφή" είναι η -μετά από πολλά χρόνια- fiction ταινία του ντοκιμαντερίστα Στέλιου Χαραλαμπόπουλου. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, γεμάτη φλας μπακ, που στηρίζεται στις ερμηνείες των ηθοποιών της κι όχι τόσο στις μερικώς παρωχημένες σκηνοθετικές αντιλήψεις του δημιουργού της. Και εμπορική κωμωδία έχει το ντόπιο σινεμά σήμερα, είναι το "Έτερον ήμισυ", όπου δημοφιλείς ηθοποιοί της τηλεόρασης κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να γελάσεις. Όχι πάντα με επιτυχία, είναι η αλήθεια.

Blue Valentine (8/10)

Σκέφτεσαι με αυτή την ταινία. Αισθάνεσαι. Γιατί τα έχεις βιώσει και εσύ αυτά. Και από τις δυο πλευρές. Και γιατί -φυσικά- όλο και φοβάσαι να αντικρίσεις (πάλι) την αρνητική. Τη δύσκολη. Τη σκληρή. Να είσαι εσύ το θύμα. Ο χαμένος. Αυτός που θα πέσει στη φωτιά. Και ας αναγεννηθείς μετά. Το κομμάτι σου το αγνό θα έχει χαθεί. Ανεπιστρεπτί. Και πάπαλα το ρομάντζο και η φλυαρία του έρωτα... «Όταν θέλω εσύ δεν θέλεις, τώρα που δεν θέλω, θέλεις, μάθε τώρα, που δεν θέλω, για να θέλεις, όταν θέλω». Πόσο παιδική και ανώριμη είναι αυτή η παροιμία. Κι όμως είναι μια πραγματικότητα, είναι η αλήθεια. Και αν δεν θέλεις να την ακούσεις, να την δεις, πρόβλημα σου. Θα τη βρεις μπροστά σου. Η μάχη των δυο φύλων. Ο αδυσώπητος κόσμος του (συνήθως μη) αμοιβαίου έρωτα. Η αρχή μιας σχέσης βάσει σύμβασης. Και το τέλος της. Τον ερωτεύεται γιατί ο προηγούμενος την πλήγωσε, την έκανε να νιώσει άσχημα. Αυτή είναι η αλήθεια. Την ερωτεύεται γιατί τον ερωτεύεται. Απλό. Η συνέχεια δύσκολη. Εκείνη ποτέ δεν τον ήθελε. Και οι all time classic στερεότυπες ατάκες, «έχεις δυνατότητες και δεν τις εκμεταλλεύεσαι», «είσαι συνέχεια μεθυσμένος, πίνεις», είναι πίπες. Αποδεικνύονται φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Όταν θες κάποιον, τον αγαπάς αληθινά, τον ερωτεύεσαι πραγματικά, όλα σου φαίνονται, είναι βασικά, τέλεια. Τα άλλα απλώς περιττά. Δεν υπάρχει ισχυρό και ευαίσθητο φύλο. Ξέρεις, το ανίσχυρο και το σκληρό. Δηλαδή, άντρακλες και γυναικούλες. Αυτά είναι παλιά. Η χειραφέτηση είναι τελεσίδικη. Όσο μαλάκας είναι ένας άντρας άλλο τόσο είναι και μια γυναίκα. Όταν δεν τον θέλει, τον χέζει. Έτσι εύκολα. Ό,τι και να κάνει αυτός είναι μάταιο. Τι άλλο δηλαδή; Τα στερεότυπα πεθάνανε. Όλοι πληγώνονται. Άπαντες πληγώνουν. Και άντρες και γυναίκες. Το "Blue Valentine" είναι η μελαγχολική, πιο δοκιμιακή συνέχεια του θέματος που άνοιξε η περυσινή επιτυχία "(500) μέρες με τη Σάμερ" («Το αγόρι ερωτεύεται το κορίτσι. Το κορίτσι πάλι όχι. Το αγόρι υποφέρει. Πέφτει σε κατάθλιψη. Το κορίτσι σφυρίζει αδιάφορα και του κλείνει «την πόρτα». Κάπως άτσαλα. Το αγόρι προσπαθεί να συνέλθει. Κάπως ανορθόδοξα. Την ξαναβλέπει. Τον ξαναβλέπει. Κοιτάζουν μαζί το δάσος του έρωτα από ένα παγκάκι στην άκρη της πόλης. Η στιγμή είναι ατέρμονη. Ένα φιλί στο μάγουλο. Το μαχαίρι στην καρδιά. Το στρίβει. Τον... στρίβει. Τίτλοι τέλους. Όλα είναι μάταια». Εφ. Απογευματινή, 26 Νοεμβρίου 2009). Είναι η επιτομή της σχέσης των δυο φύλων. Της ερωτικής φυσικά. Ανοίγεται ο διάλογος, πάλι, ο ατέρμονος. Άκρη δεν βγάζεις. Θα είχε βγει, άλλωστε. Απλώς για την ταμπακιέρα. Να γίνεται η κουβέντα και να μην ξεχνιόμαστε. Κάτι σαν tip: Δεν είναι σεξιστικό, ούτε αντί-φεμινιστικό, αλλά δικαίως ο Ιωσήφ Πρωιμάκης στο mftm.gr και τη Faq τονίζει αυτό (που είπε ο Γκόσλινγκ στην ταινία): «Εμείς περνάμε όλη μας τη ζωή σε άμυνα και τελικά συναντάμε μια κοπέλα που νιώθουμε ηλίθιοι αν δεν την παντρευτούμε, ενώ αυτές περνούν όλη τους τη ζωή ψάχνοντας τον γοητευτικό πρίγκιπα, και τελικά βολεύονται με τον τύπο που έχει μια καλή δουλειά και μάλλον δεν θα την κοπανήσει». Οι ερμηνείες των Γκόσλινγκ ("Half Nelson") και Ουίλλιαμς ("Wendy and Lucy") είναι για Όσκαρ. Είναι και υποψήφιες, άλλωστε. Η σκηνοθεσία του -ουσιαστικά- πρωτάρη Σιανφράνς μια σπαρακτική αποδόμηση κάθε μορφής ερωτικής σχέσης αρσενικού-θηλυκού.

127 ώρες (6/10)

Είναι αληθινή η περιπέτεια του Άρον Ράλστον. Μια περιπέτεια ανευθυνότητας και αφέλειας. Αλλά και αποθέωσης του ενστίκτου της επιβίωσης. Εν γένει, για ένα μάθημα ζωής πρόκειται για τα παιδιά των αστικών κοινωνιών και το πόσο σοβαρά πρέπει -επιτέλους- να πάρουν τη ζωή τους. Καθότι δεν είναι όλα πλάκα, ούτε χαβαλές υπάρχει μόνο τριγύρω τους. Ο Ντάνι Μπόιλ, μετά το Όσκαρ του "Slumdog Millionaire", γύρισε μια ταινία ροκ στην περιοχή των πιο δύσκολων βουνών της Αμερικής. Κυρίως, γύρισε μια ταινία που σε πονά. Σε όλη τη διάρκειά της σε κάνει να πονάς, το χέρι σου το πιάνεις, δεν το αφήνεις. Το κεκτημένο χάνεται για να ζήσεις, σκέφτεσαι. Τα αυτονόητα καμιά φορά χάνουν και την αξία τους μπροστά στο μεγάλο όλεθρο. Ακόμη θυμάμαι το σοκ που έπαθα όταν είδα την ταινία στην τελετή έναρξης του 51ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Εντάξει, οι "127 ώρες" έχουν όλα εκείνα τα κλισέ που σε κουράζουν σε τέτοιου είδους ταινίες. Όμως, μπρος στην ετικέτα «αληθινή ιστορία» τα πάντα επιτρέπονται. Και όπως και να έχει, ο Άγγλος σκηνοθέτης και ο Τζέιμς Φράνκο στον πρωταγωνιστικό ρόλο έκαναν ότι περνούσε… από το χέρι τους, ώστε το αποτέλεσμα να είναι σοκαριστικό.

Η Υπογραφή (6/10)

Αυτό που, κυρίως, μου άρεσε στην ταινία του Χαραλαμπόπουλου είναι η συνεχώς ανοδική εξέλιξή της. Δηλαδή, δεν σε άφηνε ούτε λεπτό να βαριανασάνεις, να πεις «πού το πάει τώρα», «άντε να τελειώνουμε», και άλλα συναφή. Μετά την (σίγουρα) αμήχανη έναρξή της, η ιστορία των δυο εραστών, που μοιράζουν τη ζωή τους μεταξύ Παρισιού και Αθήνας, και κάνουν τη μεγάλη «κομπίνα» με τους πίνακες ζωγραφικής, η μετέπειτα αρνητική εξέλιξή της, και η επίμονη ερευνήτρια που τα ψαχουλεύει όλα αυτά, σε κρατούν σε μια αγωνία για το τι θα γίνει. Τηρουμένων των αναλογιών, η -μετά από χρόνια- fiction ταινία του ντοκιμαντερίστα Χαραλαμπόπουλου ("Ημερολόγια Καταστρώματος", "Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη"), μου θύμισε πολύ εκείνη τη γαλλική παραγωγή "Αυτό που είδαν τα μάτια μου, το μυστήριο του Watteau", που μπορεί και να είχες δει το Μάιο του 2009. Και εκεί η τέχνη γίνεται το εφαλτήριο, που στη συνέχεια θα ξεδιπλωθούν καλά κρυμμένα και ένοχα μυστικά. Εντέλει, στην "Υπογραφή" παρακολουθείς μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία. Πολύ καλές οι ερμηνείες και των πρωταγωνιστών (Χωραφάς, Πρωτόπαππα) και των δεύτερων ρόλων (Καλτσίκη, Κουρής). Και η φωτογραφία και, κυρίως, η μουσική του Κυπουργού δίνουν έναν νοσταλγικό αέρα στην ταινία. Αν δεν είχε αυτούς τους άκρατους ακαδημαϊσμούς και μερικές πολύ παρωχημένες σκηνοθετικές ατασθαλίες ο Χαραλαμπόπουλος, για τις οποίες είχα διαφωνήσει και στο ψευδοντοκιμαντέρ του "Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη", μπορεί και να σου μιλούσα για ένα μικρό διαμαντάκι. Όμως δεν είναι, πρόκειται απλώς για μια καλή ταινία (με μεγάλη διάρκεια, επίσης).

Cheri (6/10)

Για να είμαι και ειλικρινής, αν δεν υπήρχε αυτό το εξαίσιο πλάσμα που λέγεται Μισέλ Φάιφερ, δεν ξέρω κατά πόσο θα άξιζε να δεις το "Cheri". Είναι όλη η ταινία πάνω της, εκείνη σηκώνει όλο το βάρος της ιστορίας, χτισμένη την έχει την υπόθεση γύρω της ο Φρίαρς. Το κλασικό βιβλίο της Κολέτ, αυτό το δράμα εποχής, που μιλά για έναν κόσμο γεμάτο εταίρες, σεξ, ποτά, διασκέδαση και άφθονο χαβαλέ, τις έχει τις ασυνέχειές του. Τις οποίες και δεν απέφυγε ούτε ο Βρετανός σκηνοθέτης. Γιατί καμιά φορά θες να δεις αυτή την ιστορία της Λέα και του Σέρι να πάει παρακάτω, να έχει μια εξέλιξη, να τσουλήσει περισσότερο, αλλά όλο και κολλάει. Και όλο και σε κουράζει. Στα σίγουρα, όμως, έχεις να δεις ένα δράμα εποχής, στα πρότυπα των "Επικίνδυνων Σχέσεων", ένα είδος σινεμά που ξέρει καλά να κάνει ο Φρίαρς. Και εδώ τον βοήθησε και η χαρακτηριστική φωτογραφία του και αυτή η καταπληκτική μελωδία του Αλεξάντερ Ντεπλά. Και για να μη μπερδεύεσαι, ναι, το "Cheri" είναι η προηγούμενη ταινία του Φρίαρς και όχι η τελευταία ("Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρου"), την οποία και είδες πριν ένα μήνα στις ελληνικές αίθουσες. Αντιθέτως, το "Cheri" το βλέπεις με την κλασική χρονοκαθυστέρηση, χάρη στο γνωστό ανάποδο του Έλληνα διανομέα.

Το έτερον ήμισυ (3/10)

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, στην περίπτωση του "Έτερον ήμισυ". Για εμπορική κωμωδία πρόκειται, που τη λες χαριτωμένη, ολίγο σκερτσόζα και κάπως hype, αλλά μέχρι εκεί. Σε αντίθεση με την "Υπογραφή" του Χαραλαμπόπουλου, στο "Έτερον ήμισυ" υπάρχει η ακριβώς αντίστροφη εξέλιξη. Βλέπεις μια ανεβαστική έναρξη, πολύ ελπιδοφόρα για τη συνέχεια της ταινίας. Αντ’ αυτού, όλο και κατεβαίνει όλο και κατεβαίνει, και από κάποια στιγμή και μετά απορείς πραγματικά μ’ αυτά που βλέπεις. Η πλήρης καταστροφή μιας πολύ χαριτωμένης ιδέας. Για να σου δώσω να καταλάβεις, τα θετικά της ταινίας είναι μερικές έξυπνες ατάκες, με τις οποίες όντως γελάς, και οι ερμηνείες Κυριακίδη-Παπουτσάκη, που τουλάχιστον είναι αυθεντικές, τραχιές και στηρίζουν την υπόθεση. Κατά τα άλλα, μην το συζητάς. Και, κυρίως, τις σκηνές του παραδείσου τι τις ήθελαν;

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (3-2-11).