10 Μαρ 2011

Ταινίες 10ης Μαρτίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες και μια κλασική επανέκδοση που κυκλοφορεί στη χώρα μας στην ολοκληρωμένη μορφή της. Κάτι το τρελά εξαιρετικό δεν θα δεις. Ταινία της εβδομάδας είναι το "Μέσα από τις φλόγες", του Ντενί Βιλνέβ (συνέντευξή του μπορείς να διαβάσεις στο SevenArt), αυτό το σπαρακτικό δράμα το οικογενειακό, το μεσανατολικό, που έφτασε μια ανάσα από το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Η καλύτερη παραγωγή του Καναδά για το 2010. Σου βάζω αμέσως μετά το κινούμενο σχέδιο "Rango", που προβάλλεται μεταγλωττισμένο με τη φωνή του Τζόνι Ντεπ. Δεν το έχω δει, μυρωδιά δεν έχω πάρει, κριτική μου δε θα διαβάσεις, μου λένε όμως τόσο καλά λόγια οι συνάδελφοι, που σου λέω να τρέξεις αμέσως (θα έρθω και εγώ μαζί σου). Όπως και το κλασικό "Metropolis" του Φριτζ Λανγκ, που προβάλλεται στην ολοκληρωμένη εκδοχή του, όπως ακριβώς παρουσιάστηκε στην περυσινή Μπερλινάλε. Κριτική για την ταινία θα σου γράψει ο Πετιμεζάς. Από το "London Boulevard" μην περιμένεις και πολλά πέρα από το γεγονός ότι θα διασκεδάσεις με το νυχτερινό γκανγκστερικό Λονδίνο, πακέτο με το ερωτικό δίδυμο Νάιτλι-Φάρελ. Όπως και με τη γαλλική ταινία "Μικρά αθώα ψέματα", σε σκηνοθεσία Γκιγιόμ Κανέ, που είναι μια ιδιαίτερη ντραμεντί γύρω από τη φιλία και τις προεκτάσεις της, παρουσιάζει όμως εκείνες τις παθογένειες του ευρωπαϊκού σινεμά. Φλυαρεί. Στη ρωμαϊκή πολεμική περιπέτεια "Ο αετός της αυτοκρατορίας" θα δεις μια από τα ίδια, τα ρωμαϊκά δηλαδή, μα θα σε αποζημιώσουν κάπως οι ζωντανές μάχες και το ατμοσφαιρικό κλίμα. Ουσιαστικά, η πρώτη ταινία του Νίκου Καλογερόπουλου είναι "Οι ιππείς της Πύλου" (συνεντεύξεις [1] - [2] των συντελεστών του μπορείς να διαβάσεις στο SevenArt), το προσωπικό του κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, με τρόπο λίγο άτσαλο. Για το τέλος, σου άφησα το χαριτωμένο, το ανάλαφρο, το σεξουλιάρικο, "Σύζυγος για ενοικίαση", όπου θα δεις γάμπες, οπίσθια, εξωτικά μέρη, και χορούς στη Χαβάη. Απέφευγε να έρχεσαι σε επαφή με τη φάτσα του Σάντλερ.

Μέσα από τις φλόγες (7/10)

Σπαρακτικό δράμα που αναμειγνύει πολιτική, θρησκεία, φυλές και φύλα, παράνοιες και ανθρώπινες παραδοξότητες, οικογενειακά δράματα και ιλαροτραγωδίες. Μια ταινία για τον πόνο και την υπομονή, τη βαναυσότητα και την επιμονή, είναι η ταινία του Ντενί Βιλνέβ, η καλύτερη καναδική του 2010, που έφτασε μια ανάσα από το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Δίδυμα αδέρφια μαθαίνουν μετά το θάνατο της μητέρας τους -κατά τη διαθήκη της-, ότι πίσω στις ρίζες τους, στην πατρίδα καταγωγής τους, υπάρχουν χαμένοι ο πατέρας και ο αδερφός. Χωρίς να προσδιορίζεται η αραβική, μεσανατολική χώρα, όλες οι ενδείξεις οδηγούν στον Λίβανο. Χριστιανοί και μουσουλμάνοι σε έναν πόλεμο ανηλεή, εμφύλιο διχαστικό, αιματοβαμμένο, αποκρουστικό. Σε παράλληλους χρόνους βλέπεις από τη μια μεριά την πορεία της μάνας, το διωγμό της από το χωριό εξαιτίας του παράνομου έρωτα της με ένα μουσουλμάνο, στα χρόνια των φυλακών και των βασανιστηρίων της, και στην τελική της φυγή από τη χώρα. Από την άλλη μεριά, το ταξίδι των παιδιών της πίσω στη χώρα της, όπου κάνουν τα πάντα να βρουν τις ρίζες τους και, φυσικά, το ποια εντέλει είναι η μητέρα τους, ενώ μέσα τους ψυχολογικά βράζουν. Όσο προχωράει η ταινία το δράμα το σπαρακτικό απλώνεται. Θα μείνεις άφωνος με την παραδοξότητα, την ανθρώπινη νοσηρότητα. Ως πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος; Ποια είναι τα όρια του; Και πότε τελειώνουν οι κακές προθέσεις του; Όλα αυτά εξετάζει ο Βιλνέβ σε αυτό το ιδιόμορφο δράμα, που σίγουρα θα σου μείνει στο μυαλό για το πώς αγγίζει την τρέλα το ανθρώπινο μυαλό.

Μικρά αθώα ψέματα (5/10)

Ένα μωσαϊκό χαρακτήρων ξεδιπλώνεται σε αυτή την ταινία του Γκιγιόμ Κανέ, όπου οι μάσκες πέφτουν, οι αλήθειες λέγονται, όπως και τα ψέματα που βγαίνουν στην επιφάνεια τελικά. Ο καθένας δείχνει ποιος πραγματικά είναι, τι θέλει να κάνει, και με το τι καταπιεζόταν μέχρι τώρα. Η ταινία της παρέας σου, που σίγουρα έχεις ή έστω είχες κάποτε, όταν όλοι, μαζί και αγαπημένοι, διασκεδάζετε, μιλάτε, πειράζετε ο ένας τον άλλο, ώσπου εντέλει το κατακάθι ολόκληρο βγαίνει από μέσα σου, από του καθένα, και αποκαλύπτονται οι αλήθειες και τα ψέματα. Η ταινία του Κανέ, με μια πλειάδα Γάλλων αστέρων στο καστ της, εξετάζει με τρόπο περίεργο, είναι η αλήθεια, τη φιλία και τις προεκτάσεις της. Κωμωδία, δράμα, ειρωνεία, παιχνίδι, έρωτας και συναίσθημα, όλα ανακατεύονται προκειμένου να επιτευχθεί το μείγμα το εκρηκτικό, που θα οδηγήσει τον καθένα στην κάθαρση του. Τα "Μικρά αθώα ψέματα" είναι από τις γαλλικές ταινίες που λατρεύεις να βλέπεις. Υπηρετεί, δηλαδή, τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο που σ’ αρέσει χρόνια τώρα, συνδυαστικά με τη γαλλική φινέτσα. Χωρίς, πάντως, να αποφεύγει τις παθογένειες του, αυτό το θεατρικό ντραμεντί, εμπορική επιτυχία στη Γαλλία, μπορεί και να αποζημιώσει την περιέργεια σου για το πού οδηγούν εντέλει οι φιλίες.

London Boulevard (5/10)

Είναι από τις ταινίες που θα κάτσεις να παρακολουθήσεις με ενδιαφέρον. Θα σε τραβήξει, θα σε ελκύσει. Γιατί έχει αυτό το κάτι διαφορετικό, το γλυκό το κινηματογραφικό, ξέρεις, που θα σε καθίσει στην πολυθρόνα σου να τη δεις με την ησυχία σου, να τη διασκεδάσεις. Στο "London Boulevard" δεν θα δεις κάτι καινούριο. Ένας "Σωματοφύλακας" είναι, με τους Κόστνερ-Χιούστον αν θυμάσαι, πακέτο με τη γκανγκστερική περιπέτεια της σύγχρονης βρετανικής σχολής (τύπου Γκάι Ρίτσι). Οι Κίρα Νάιτλι και Κόλιν Φάρελ ταιριάζουν απόλυτα. Λειτουργούν ως δίδυμο, που η σταρ ψάχνει τον άντρα τον βαρύ για να την προστατέψει και ο δεύτερος το απάγκιο του μετά τη φυλακή. Να ξεφύγει από τους δρόμους θέλει ο ένας, να βρει επιτέλους τον προστάτη η άλλη. Εν γένει, ένα καλά κινηματογραφημένο (νυχτερινό) Λονδίνο και μια ποπ σπινταριστή ιστορία θα δεις. Από τον Γουίλλιαμ Μόναχαν στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, λίαν προσφάτως οσκαρικός σεναριογράφος του "Πληροφοριοδότη".

Oι Ιππείς της Πύλου (3/10)

Θυμάμαι την αντιπαράθεση που είχα με ντόπιο κινηματογραφιστή στο τελευταίο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για το αν και εφόσον υπάρχουν καλές προθέσεις στο σινεμά. Ε, λοιπόν, στους "Ιππείς της Πύλου" και εγώ είχα καλές προθέσεις ως επαγγελματίας θεατής, και σίγουρα ο Καλογερόπουλος, που τον εκτιμώ βαθιά έτσι κι αλλιώς. Κατά τα άλλα, προσπαθώ να ξεχάσω αυτό που είδα. Και εξηγώ: Έτσι και εξαιρέσεις μερικές ευφάνταστες ιδέες, σκηνές νεοελληνικού χαβαλέ (άψογος ο Σπυριδάκης), όπως και έξυπνου χαβαλέ (ακόμη πιο εξαιρετικός ο Λογοθέτης, η καλύτερη στιγμή της ταινίας σίγουρα), στα σίγουρα το υπόλοιπο κοινωνικοπολιτικό σχόλιο του Καλογερόπουλου μπαντάρει σαν τον "Τιτανικό". Η φυγή του καλλιτέχνη (και εν γένει, του ανθρώπου) στη «γη της επαγγελίας», προκειμένου να βρει το «φως» του, είναι ένα θέμα που μπορεί ν’ αναπτυχθεί κριτικά. Και αυτό επιχειρεί ο Καλογερόπουλος. Η ανάπτυξη του, όμως, είναι και άτσαλη και ασυνάρτητη, ασύνδετη. Εντέλει, βλέπεις ένα ιδιόμορφο κράμα ταινίας, που σε αφήνει προβληματισμένο. Και, δυστυχώς, οι σκηνές των Κιμούλη και Μπάρμπα είναι εντελώς αμήχανες (και συ που με ξέρεις, πουριτανό δε με λες).

Ο Αετός της αυτοκρατορίας (4/10)

Βλέποντας αυτή την ταινία εποχής, πίσω στα χρόνια των Ρωμαίων, σκέφτομαι πόσο πια μπορεί να τραβηχτεί αυτό το θέμα. Σα να έχει εξαντληθεί, σα να έχουμε δει και χορτάσει τόσες και τόσες ταινίες πλέον από την περίοδο των Ρωμαίων, που δεν υπάρχει λόγος να γίνεται κάποια καινούρια αν δεν έχει κάτι φρέσκο, πρωτότυπο να σου πει. Κάτι που ισχύει και με την ταινία του οσκαρικού σκηνοθέτη Κέβιν Μακντόναλντ ("Ο τελευταίος βασιλιάς της Σκωτίας", "Η κατάσταση των πραγμάτων"). Την οποία, ναι, εντάξει, και καλοδουλεμένη τη λες, και μακριά από τους χολιγουντιανούς ακροβατισμούς (βλέπε "Μονομάχος") και τις μίζερες, συνωμοσιολογικές ατασθαλίες. Μπορεί σπουδαίες ερμηνείες να μη δεις, όμως και οι μάχες και το όλο κλίμα (η φωτογραφία είναι πετυχημένη και άκρως ατμοσφαιρική) σε αποζημιώνουν. Στοιχεία, που εντέλει σου μένουν, μια και όλα τα υπόλοιπα είναι μια φούσκα (δεν σχολιάζω καν την ιστορία, καθότι μου φαίνεται παιδική).

Σύζυγος για ενοικίαση (4/10)

Εντάξει, στη συγκεκριμένη ταινία δεν θα με πολυχρειαστείς, το ξέρεις και συ ο ίδιος. Παρολαυτά διάβασε δυο λόγια, για να πας υποψιασμένος στην αίθουσα (που θα πας έτσι κι αλλιώς). Με τον Άνταμ Σάντλερ ως γυναικά δεν περιμένεις και πολλά. Είναι τέτοια η βλακόφατσα του, που απορείς πώς γοητεύεται γυναίκα μαζί του. Το υπόλοιπο κομμάτι, όμως, είναι χάρμα οφθαλμών. Από τη στιγμή που το τοπίο γίνεται εξωτικό και το σκηνικό μεταφέρεται στη Χαβάη, μπαίνεις σε ένα κλίμα χαλαρό, απολαυστικό. Και εκεί παρακολουθείς ένα σκασμό θεσπέσια κορμιά, που διανθίζονται με τις Νικόλ Κίντμαν (μια όμορφη γυναίκα σε έναν άχαρο ρόλο), Τζένιφερ Άνιστον (η γνωστή ξινή μούρη με τα γνωστά υπέροχα πόδια) και η Μπρούκλιν Ντέκερ (η πανέμορφη μπίμπο ως περιφερόμενος θίασος). Εν γένει, το παιχνίδι θα σε μαγνητίσει, σε μια ιστορία χαζή και προβλέψιμη μεν, χαριτωμένη και ανάλαφρη δε. Για πέταμα η ταινία δεν είναι.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (10-3-11).