24 Μαρ 2011

Ταινίες 24ης Μαρτίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες και μια επανέκδοση που θα σε κάνει να αναζητήσεις έναν καλύτερο κόσμο για να ζήσεις (μακριά από τους διδακτισμούς της Μπίερ). Ταινία της εβδομάδας είναι το "Μαμούθ", που έσκισε εισπρακτικά στη Γαλλία, εντυπωσίασε στην περυσινή Μπερλινάλε, και θα αρέσει και σε σένα μια και ο χαρακτήρας του Ντεπαρντιέ είναι ο πιο αξιαγάπητος λούζερ του σύγχρονου σινεμά. Αρκετά καθυστερημένα βγαίνει το δανέζικο κινούμενο σχέδιο "Princess", ένα διεισδυτικό σχόλιο στην πορνογραφική παραζάλη και τη σεξουαλική κακοποίηση. Σου συνιστώ να μην το χάσεις επ’ ουδενί. Η προπολεμική "Συντροφικότητα" του Γ.Β. Παμπστ είναι το αντιπολεμικό μήνυμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης για έναν καλύτερο κόσμο, που όλοι αναζητούμε. Πιάνει το νήμα από ένα αληθινό γεγονός για να σε κάνει να προβληματιστείς. Το δανέζικο "Ίσως, αύριο!" της Σουζάνε Μπίερ, που πήρε τη Χρυσή Σφαίρα και το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας, θα σε κάνει να απορήσεις γι’ αυτά τα βραβεία. Αν και θα σε ικανοποιήσει σε ένα πρώτο επίπεδο, εν συνεχεία θα μπουκώσεις από τα κιλά διδαχής που σου προσφέρει αφειδώς. Μια όμορφη χαριτωμενιά είναι το "Πρωινό ξύπνημα", όπου Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Χάρισον Φορντ και Ντάιαν Κήτον κρατούν όλη την ταινία με σβηστές τις μηχανές τους. Στην περιπέτεια "Ο άγνωστος" θα δεις μια γεμάτη νεύρο ιστορία, εντελώς ανούσια, με μια ακόμη μεστή ερμηνεία του Λίαμ Νίσον. Αν αυτό σε ικανοποιεί... Πολύ κακό για το τίποτα είναι η ταινία κοινωνικών (και σημαντικών) διεκδικήσεων "Γυναίκες έτοιμες για όλα", όπου η κόκκινη παντιέρα σηκώνεται με γόβα, νύχι και όλο χάρη. Για το τέλος πάρε τον μικρό σου και πήγαινε τον να δει "Άρης καλεί μαμά" για να εκτιμήσει παραπάνω τη μαμά του και να διασκεδάσει. Στο μεταξύ εσύ πιες ένα ποτό έξω από την αίθουσα γιατί δεν νομίζω και να σε ενδιαφέρει αυτό το παιδικό animation.

Μαμούθ (7/10)

Ήδη καλτ είναι η ταινία των Μπενουά Ντελεπίν και Γκυστάβ Ντε Κερβέρ. Και σου λέω ευθύς εξαρχής να πας να τη δεις γιατί και θα γελάσεις με την ψυχή σου και θα προβληματιστείς με το επίπεδο αφέλειας που υπάρχει γύρω σου και θα μαλακώσεις, θα γλυκάνεις με την ανθρωπιά, τη ζεστασιά, την αγάπη που εκπέμπει ο ρόλος του Ντεπαρντιέ, ο Σερζ Πιλαρντός. Ο οποίος και καβαλάει τη μηχανή Μαμούθ για ένα ταξίδι, ένα road trip, άκρως σουρεαλιστικό. Μια και στο δρόμο του προς την αναζήτηση των ενσήμων (για να βγει στη σύνταξη) θα συναντήσει ένα σκασμό χαρακτήρες, όλοι τους ένας και ένας, σα να ζουν σε ένα σύμπαν που σίγουρα δεν ξέρεις, δεν έχεις δει ποτέ σου. Εντελώς παράλληλο με τον δικό σου. Προσωπικά απόλαυσα το "Μαμούθ" και, ειδικώς, το χαρακτήρα του Ντεπαρντιέ, στο είχα γράψει και στη διάρκεια του 51ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μια και πρόκειται για ένα χαρακτήρα εντελώς περιθωριοποιημένο, που η κοινωνία πάντα τον θέλει για τον «τρελό του χωριού», τον ασήμαντο, τον χαμερπή. Κι όμως αυτός είναι που ξέρει να ζει τη ζωή του, και να διασκεδάζει, και να σκέφτεται με την έστω αφέλεια του, και να αγαπά και να ερωτεύεται.

Princess (7/10)

Επίσης, πρόκειται για ένα από τα αρτιότερα animation που έχω δει τελευταίως. Πιο κοινωνικό, πιο βαθιά ανθρώπινο, το δανέζικο "Princess" του Μόργκενταλερ καλώς άρεσε σε ένα σκασμό φεστιβάλ το 2006, εντυπωσίασε και στις Κάννες της χρονιάς, όμως τι στο καλό, γιατί άργησε πέντε ολόκληρα χρόνια να προβληθεί στην Ελλάδα; Μια ιστορία εκδίκησης είναι, ένα ευθύ σχόλιο κατά της πορνογραφίας, της σεξουαλικής κακοποίησης, κυρίως της παιδικής. Μάλιστα, εκεί επικεντρώνεται ο Δανός σκηνοθέτης, στο να καδράρει συνεχώς στα μάτια της μικρής Χριστίνας και το πώς βιώνει, πώς βλέπει όλη αυτή την σεξουαλική παραζάλη. Την πορνογραφική. Μεταξύ animation και ντοκιμαντέρ είναι το "Princess", μια και παραβάλει στα ενδιάμεσα της ταινίας σκηνές πραγματικών ηθοποιών προσδίδοντας με αυτό τον τρόπο ένα τόνο παραπάνω δράματος, ένα σπάραγμα δυναμικής της σαπίλας, αρρώστιας στην ιστορία. Να το δεις το "Princess". Πρώτα απ’ όλα θα σ’ αρέσει, μα και θα σε προβληματίσει. Θα δεις πρωτοποριακό σινεμά με ουσία και όχι κατ’ επίφαση.

Συντροφικότητα - Η τραγωδία του ορυχείου (7/10)

Προπολεμική ταινία του Παμπστ (από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής) που είναι στρατευμένη και επικεντρώνεται στην εργατιά και τις δυσκολίες του επαγγέλματος (του ανθρακωρύχου) και τα δικαιώματα. Και, κυρίως, στη συντροφικότητα. Πολιτική ταινία είναι η "Συντροφικότητα" μια και αναφέρεται στο μεσοπόλεμο και τους Γάλλους-Γερμανούς, αιώνιους εχθρούς, πλέον μισητούς, που πολέμησαν σε αντίπαλα στρατόπεδα λίγο καιρό πριν. Ανθρακωρυχείο χωρίζεται στα δυο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού είναι στα σύνορα Γαλλίας-Γερμανίας. Και όταν οι Γάλλοι ανθρακωρύχοι εγκλωβίζονται κάτω από τη γη μετά από πτώση, καταστροφή, έκρηξη του ορυχείου τους, οι Γερμανοί συνάδελφοι τους σε ένδειξη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης τρέχουν να τους βοηθήσουν. Αληθινή είναι η ιστορία και ο Παμπστ βάζει ένα ακόμη λιθάρι στο αντιπολεμικό σκηνικό που συνθέτει, μετά και το προ έτους "Δυτικό Μέτωπο" του.

Πρωινό ξύπνημα (5/10)

Στην ταινία του Ρότζερ Μίτσελ ("Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ") όλα είναι χαριτωμένα. Και κυλούν χαλαρά και όμορφα χωρίς ποτέ να απογειώνεται κάτι, που θα απογειώσει και σένα δηλαδή για να πεις μετά «εντάξει, είδα μια ταινία που άξιζε». Αλλά ξέρεις, το "Πρωινό ξύπνημα" είναι μια ακόμη χολιγουντιανής κοπής ιστορία που θα περάσει και δεν θα σε ακουμπήσει. Από τις τόσες και τόσες του τσουβαλιού, που βλέπεις κάθε χρόνο. Και ας είναι γλυκούλικος ο ρόλος της Ρέιτσελ ΜακΆνταμς. Και ας παίζουν σεμνά και στιβαρά οι Χάρισον Φορντ και Ντάιαν Κήτον. Και ας πρόκειται για ιστορία που έχει και γούστο και ενδιαφέρον. Τότε… Ένας σκηνοθέτης δεν πολυκουράστηκε για να την διεκπεραιώσει. Και ένα στούντιο (της Paramount) δεν δίστασε για ακόμη μια φορά να δείξει το συντηρητικό προφίλ του.

Ίσως, αύριο (5/10)

Στην περίπτωση του "Ίσως, αύριο!" τρεις οι συνιστάμενες οι σημαντικές που δικαιολογούν τη Χρυσή Σφαίρα και -κυρίως- το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας. Πρώτα απ’ όλα η Ακαδημία το χρωστούσε το αγαλματάκι στην Μπίερ από το αριστουργηματικό "Μετά το γάμο" (και αυτά που χρωστά η Ακαδημία τα θυμάται…). Εν συνεχεία, είναι γνωστό ότι το δανέζικο λόμπι είναι ισχυρό και επηρεάζει. Τέλος, δες την ταινία και θα με θυμηθείς. Είναι μια καλή ιστορία, μια επιπέδου ταινία (στα έλεγα και κατά το σχολιασμό των Όσκαρ), η οποία κάνει αυτό που αγαπά σαν τρελή η Ακαδημία: Διδάσκει. Τι είναι το καλό και τι το κακό. Η ειρήνη και η άμυνα. Η εκδίκηση και η μη βία. Η αγάπη και η συντροφικότητα. Το μίσος και η αγανάκτηση. Μια ατελείωτη διδαχή είναι το "Ίσως, αύριο!" της Σουζάνε Μπίερ. Και τίποτε περισσότερο. Και γι’ αυτό ξεκίνησα να σου γράφω τη δικαιολόγηση του Όσκαρ πρώτα. Γιατί ναι, το "Ίσως, αύριο!" δεν ήταν η καλύτερη ταινία της πεντάδας, στα σίγουρα, έχει όμως όλα τα «εφόδια» για να κερδίσει. Και το έκανε. Τώρα θα μου πεις τι σε ενδιαφέρουν τα παραπάνω παρασκηνιακά. Στα λέω απλώς για να μην απορήσεις γιατί αυτή η ταινία πήρε το Όσκαρ. Στο προκείμενο: Ωραία φωτογραφία, λυρική μουσική και ένα κλίμα σκέψης, απορίας, εσωτερικής αναζήτησης όλων των ηρώων (πέντε συνολικά, τρεις ενήλικες και δυο παιδιά) συνθέτουν ένα ουσιωδώς πρώτο επίπεδο. Το οποίο και θα σε ικανοποιήσει. Και για να στο πω ευτελώς: Μετά θα απορήσεις εσύ (και όχι ο ήρωας) αν είσαι στην Εκκλησία της Κυριακής και ακούς κήρυγμα από τον παπά και διδαχή μέχρι το σβέρκο. Και όχι στο σινεμά για να απολαύσεις, να ρουφήξεις μια βαθιά ουμανιστική ταινία.

Ο άγνωστος (4/10)

Κοίταξε, μπορεί ο Λίαμ Νίσον να είναι ένας καλός ηθοποιός με εκτόπισμα και με βάθος στην ερμηνεία του, όμως πρέπει στα γρήγορα να συνέλθει και να μην τυποποιηθεί πίσω από ανούσιες (καμιά φορά και άνευρες) περιπέτειες δράσης. Στην περίπτωση του "Άγνωστου" δεν έχουμε μια άνευρη περιπέτεια, μια και η δράση είναι όπως πρέπει, σπιρτόζα και γεμάτη αδρεναλίνη. Θα σε ικανοποιήσει δηλαδή, θα το διασκεδάσεις. Έχουμε, όμως, μια ανούσια περιπέτεια, που το σεναριακό τρυκ της πάνω που φαινόταν ενδιαφέρον ξεφουσκώνει τάχιστα και βαριέσαι. Και βλέπεις μια από τα ίδια. Τότε, που ένας γιατρός φτάνει στο Βερολίνο με τη γυναίκα του για ένα συνέδριο. Και καταλαβαίνει ότι έχει ξεχάσει τη βαλίτσα του στο αεροδρόμιο. Και τρέχει πίσω να την πάρει. Μα του συμβαίνει ατύχημα και πέφτει σε κώμα. Και όταν ξυπνάει θέλει να επανέλθει μα ένας άλλος του έχει πάρει τη δουλειά, τη γυναίκα, τη ζωή. Αυτά. Πως σου φάνηκαν; Σε σκηνοθεσία Κολέτ-Σερά, που ξέρεις από το -επίσης- γεμάτο νεύρο, αλλά ανούσιο "Ορφανό".

Γυναίκες έτοιμες για όλα (4/10)

Έχω ένα θέμα με αυτές τις ταινίες της εργατιάς, των δικαιωμάτων και των κοινωνικών αγώνων. Όποιος δημιουργός αποφασίζει να γυρίσει τις κατακτήσεις από την εργοδοσία, που έχουν υπάρξει σε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες (και πλέον αφαιρούνται, α προπό) οφείλει (κατ’ εμέ) να το κάνει με στυλ και ουσία. Στην προκειμένη περίπτωση, αυτό τον αγώνα των γυναικών κατά της Ford στην Αγγλία των ‘60s για τα δικαιώματά τους, τις συνθήκες εργασίας τους, τους μισθούς τους κ.ά, μπορεί μεν να είναι ένα ευρύτερο κοινωνικό σχόλιο στο φαλλοκράτη της εποχής, στην ουσία όμως δε μπαίνει και κάπου στην επιφάνεια μένει. Στυλ έχει η ταινία του Νάϊτζελ Κόουλ (που τον ξέρεις από την απολαυστική βρετανική κωμωδία "Του Θεού το χόρτο"), στο προκείμενο όμως δεν σε μπάζει. Και το κλισέ δεν το αποφεύγει (πρέπει ντε και καλά να σου δείξει το θέμα που γίνεται στο σπίτι της αρχισυνδικαλίστριας -κουράστηκα πια!), και το όλο υστερικό στην άκρη δεν το βάζει. Ναι, στυλ υπάρχει, με τις εργάτριες ό,τι και να διεκδικούν να το κάνουν με χάρη (γούστο έχει). Και η όλη αναπαράσταση της εποχής να είναι φτυστή, όπως πρέπει. Ούτε μιζέριες, ούτε λοιπές κλάψες. Μέχρι εδώ καλά. Κατά τα άλλα, ούτε σπουδαίες ερμηνείες (έχω δει σε καλύτερά της τη Σάλι Χώκινς), ούτε κόκκινες παντιέρες και επαναστάσεις υπάρχουν. Αν θες τέτοια, τρέξε στη "Συντροφικότητα" του Παμπστ για να δεις αληθινή ταινία δικαιωμάτων και εργατιάς.

Άρης καλεί μαμά (4/10)

Εντάξει, κινούμενο σχέδιο χωρίς πολλά πολλά είναι αυτό, όπως δηλαδή το "Princess" που σου έλεγα προηγουμένως. Οικογενειακή ταινία / ιστορία από τη μαμά Disney άλλωστε, που θέλει να σε διασκεδάσει, να περάσεις καλά, και τίποτε παραπάνω. Εξωγήινοι και γήινοι μπλέκουν τα μπούτια τους, γιατί οι μεν θέλουν τη μαμά των δε. Άπαντες συνειδητοποιούν πόσο πολύτιμη είναι η μαμά και κάνουν τα πάντα για να γίνει δική τους. Και η μαμά στη μέση, σα να έχει βγάλει φλύκταινες, προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Animation για παιδιά, που δύσκολα συγκινεί, προσελκύει τους μεγάλους δηλαδή. Άλλωστε δεν έχει ούτε αυτή τη λογική ούτε τέτοιο στόχο στα σίγουρα. Στη χώρα μας θα προβληθεί σε 3D και μεταγλωττισμένο έτσι για να γίνει πιο ελκυστικό στην πιτσιρικαρία.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (24-3-11).