31 Μαρ 2011

Ταινίες 31ης Μαρτίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, που καμιά τους δε λες ότι είναι το αριστούργημα που θα σε κρατήσει, θα σε καθηλώσει. Ψήγματα, βέβαια, καλού σινεμά υπάρχουν. Ταινία της εβδομάδας είναι ο "Έκπτωτος άγγελος", ελληνικής συμπαραγωγής του 2004, σε σκηνοθεσία του Τούρκου -που ξέρεις από το "Μέλι"- Σεμίχ Καπλάνογλου. Μια ιστορία εκδίκησης θα δεις, μιας κοπέλας ενάντια στο τέρας πατέρα της, που χαρακτηρίζεται από μινιμαλισμό και απλότητα. Θα σε συγκινήσει. Το ελληνικό νοσοκομειακό παράδοξο σατιρίζει ο Σωτήρης Γκορίτσας στην ταινία του "Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα", που στήνει ένα θέατρο του παραλόγου, στο οποίο και κυριαρχούν οι ερμηνείες των ηθοποιών του. Η "Σανγκάη - Η πόλη των κατασκόπων" είναι ένα πολύ αξιόλογο σύγχρονο νουάρ, που αν δεν είχε τον Κιούζακ (ως συνεχιστή του Μπόγκαρτ) και κάποιες σεναριακές ευκολίες, θα την έλεγες και αστυνομικό διαμαντάκι. Στην "Παγκόσμια εισβολή" θα χορτάσεις φονικό εξωγήινου από άνθρωπο με το κιλό και θα καραγουστάρεις με τις μάχες που θα δεις. Τα υπόλοιπα ξέχασε τα, δεν σε συμφέρει να τα σκεφτείς. Σινεμά για νέους είναι "Ο γιος του κυνηγού των αετών", δανέζικη παραγωγή που εξελίσσεται στη Μογγολία, όμως το ερώτημα ποιους νέους αφορά παραμένει μια και περισσότερο ηθογραφία για μεγάλους μου κάνει παρά για κάτι άλλο. Παιδικό στα σίγουρα το λες το "Yogi Bear", το οποίο προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και σε 3D, αλλά για να γελάσεις θα πιεστείς και δεν το θες αυτό, σωστά; Αντ’ αυτού έξυπνη μεν, κακογυρισμένη δε είναι η "Απόλυτη ευφυΐα", όπου αυτό το σούπερ χάπι που σε κάνει πανέξυπνο το θέλω και εγώ καμιά φορά όταν μπλοκάρω.

Απ' τα κόκαλα βγαλμένα (6/10)

Διαφωνώ σε πολλά με αυτή τη νέα ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα, όμως δε διστάζω να πω ότι και με διασκέδασε και ευχάριστα πέρασα την ώρα μου βλέποντας τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στο εθνικό σύστημα υγείας της χώρας μου. Όχι ότι δεν τα ξέρω βέβαια, δεν τα έχω ακούσει, δει, ζήσει, αλλά να, όταν στα δείχνει τόσο παραστατικά ο Γκορίτσας, ο σκηνοθέτης που έχει αποδείξει ότι ξέρει ν’ αποτυπώνει τη νεοελληνική ρεμούλα, το ντόπιο σαθρό το διαχρονικό, τότε μια άλλη χροιά πιο κωμική αποκτούν όλα αυτά στα μάτια μου. Αν και, πίστεψε με, δεν είναι και τόσο κωμική η ταινία του Γκορίτσα. Θα μπορούσε να είναι αλλά δεν τα κατάφερε, δεν μπόρεσε. Γιατί ναι μεν έστησε ένα θέατρο του παραλόγου αλλά οι άνθρωποι του δεν είναι τόσο καρικατούρες, ούτε το μαύρο χιούμορ ξεχειλίζει, ούτε και η πικρή ειρωνεία είναι διάχυτη. Στοιχεία δηλαδή που σατιρίζουν και ταυτόχρονα σχολιάζουν καυστικώς τα κακώς κείμενα των δημόσιων νοσοκομείων. Αντ’ αυτού, ο Γκορίτσας μένει σε ένα καλοφτιαγμένο, όμορφα σκηνοθετημένο δράμα χαρακτήρων. Οι ηθοποιοί στην πλειοψηφία τους δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες, ιδίως οι Ξάφης, Ήμελλος, Συμεωνίδης, αλλά και ο Μουρίκης σε δεύτερο ρόλο. Στο θεατρικό του Γκορίτσα οι χαρακτήρες έχουν το πρώτο λόγο και χάρη σε αυτούς κρατιέται η ταινία στο ύψος της.

Έκπτωτος άγγελος (6/10)

Μια καλά δομημένη ιστορία εκδίκησης χτίζει ο Τούρκος Καπλάνογλου, του οποίου το έργο τον τελευταίο χρόνο μαθαίνεις στην Ελλάδα. Βλέπεις, έπρεπε να κάνει την επιτυχία του το χρυσό (με Αρκούδα στο Βερολίνο) "Μέλι" για να προβληθούν παλιότερες ταινίες του, που κάποιες (όπως αυτή εδώ) είναι ελληνικής συμπαραγωγής. Κορίτσι που καταπιέζεται στη ζωή του, δεν την ευχαριστιέται καθόλου, ούτε δέχεται το φλερτ του νέου που την πλησιάζει, ούτε μπορεί να κινηθεί ελεύθερα και όπως η ίδια θέλει. Μια και πάντα υπάρχει κάτι να τη στοιχειώνει: πίσω στο σπίτι, ο πατέρας της την κακοποιεί σεξουαλικά και την έχει κάνει έρμαιο των ψυχολογικών της καταναγκασμών. Ο τρόπος κινηματογράφησης του Καπλάνογλου είναι όπως το γνώρισες στο "Αυγό" και στο "Μέλι". Πλάνα στατικά μεγάλης διάρκειας, αρκετές σιωπές, και τα πρόσωπα των χαρακτήρων εκφραστικά σα να μιλούν από μόνα τους και ας μη μιλά ο χαρακτήρας τους. Ο "Έκπτωτος άγγελος" χαρακτηρίζεται από μια απλότητα. Παρόλο που η ιστορία είναι δυνατή, σχεδόν καθηλωτική, λειτουργεί καθαρτικά και το δράμα που βιώνει η κοπέλα αλλά και οι χαρακτήρες γύρω της σε αγγίζουν, στο απόσταγμα της η ταινία δεν σου κάθεται στο στομάχι αλλά σου αφήνει μια ελπίδα, μια χαραμάδα φως μπαίνει από την οθόνη, ένα χαμόγελο σκάει (ειδικώς με την τελευταία σκηνή «απελευθέρωσης»). Η ταινία πριν την τριλογία που καθιέρωσε τον Καπλάνογλου είναι ένα μικρό διαμαντάκι. Και είναι κρίμα που προβάλλεται τόσο αργά, κοντά εφτά χρόνια μετά την ολοκλήρωσή της.

Σανγκάη - Η πόλη των κατασκόπων (5/10)

Αυτό που αξίζει στη "Σανγκάη" είναι το νουάρ κλίμα που έχει διάχυτο, σα να πρόκειται δηλαδή για αστυνομική ταινία των δεκαετιών 1940 και 1950. Και κάπου εκεί λες, δε μπορεί θα εμφανιστεί και ο Μπόγκαρτ για να καθαρίσει την κατάσταση και να φιλήσει και το κορίτσι, αυτή την πανέμορφη Κινέζα, την Γκονγκ Λι. Γιατί κακά τα ψέματα, την επιλογή του Κιούζακ χειρότερη δεν τη λες (φαντάσου να έπαιζε ο Νίκολας Κέιτζ -δεν θα το άντεχα, θ’ αυτοκτονούσα) αλλά και πετυχημένη επίσης δεν τη λες. Δεν σε πείθει ο μπαγάσας. Κάνει ότι μπορεί αλλά δεν είναι αυτή φάτσα για κατασκοπευτικό νουάρ στη Σανγκάη του 1940, εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Έναν πιο άντρα ηθοποιό ήθελα, με σκαμμένη φάτσα, να καπνίζει το τσιγάρο του και όχι να τον καπνίζει, να έχει πιο μπάσα φωνή. Έναν πιο αρρενωπό, βρε παιδί μου. Τι στο καλό, με τον Μπόγκι μεγάλωσα. Και, εντάξει, η δουλειά που έχει γίνει στη "Σανγκάη" είναι ενδιαφέρουσα. Και η ιστορία σε κρατάει (έχει και ιστορική αξία) και το όλο κλίμα είναι πετυχημένο. Θα απολαύσεις εν ολίγοις ένα καλό σύγχρονο νουαράκι. Όμως τόσο κάποιες σεναριακές ευκολίες (ειδικώς προς το τέλος ξεφουσκώνει το ενδιαφέρον) όσο και ο αδιάφορος Κιούζακ, σε κρατούν σε απόσταση για να μην αγαπήσεις την ταινία.

Παγκόσμια εισβολή (4/10)

Όταν τελείωσε η "Παγκόσμια εισβολή" σα να είχα ένα ατελείωτο μπαμ μπουμ στ’ αυτιά μου, ένα ποδοβολητό συνεχόμενο, πυροβολισμούς, φωνές, κραυγές, ιαχές. Και όλα αυτά καθότι για περίπου δυο ώρες έβλεπα τη μάχη ανθρώπου-εξωγήινου με δυναμικό, βάναυσο τρόπο, με αρκούντως πολεμικό εν ολίγοις. Και όλα αυτά γιατί πάει να καταλειφθεί και το Λος Άντζελες από τις εξωγήινες δυνάμεις, όμως μια ομάδα σκληροπυρηνικών πεζοναυτών πιστών στην πατρίδα (την αμερικανική φυσικά) και τις αξίες της θα κάνει τα πάντα για να σώσει την πόλη. Όπως πολύ σωστά έχεις καταλάβεις πρόκειται για μπλοκμπάστερ ολκής και το όλο θέμα του φέρνει πολύ στη "Μέρα Ανεξαρτησίας". Ορθά κοφτά είναι μια πολεμική περιπέτεια από αυτές που έχει πάρει κατ’ αποκοπή το Χόλιγουντ. Άρα, λοιπόν, πέταξε έξω το απλοϊκό σενάριο, τους παιδικούς διαλόγους, τη παραφουσκωμένη αμερικανική υπερηφάνεια. Επικεντρώσου στη δυναμική των μαχών, που όντως τα σπάνε. Και θα διασκεδάσεις με την ψυχή σου.

Απόλυτη ευφυΐα (3/10)

Είναι τόσο «αστεία» η ταινία του Μπέργκερ που καμιά φορά απορώ με αυτά που αναγκάζομαι και βλέπω σε αυτή τη δουλειά. Τώρα, ας πούμε, στην "Απόλυτη ευφΐα" αποτυχημένος μεσήλικας που το παίζει συγγραφέας αλλά δεν είναι, επίσης αποτυχημένος είναι και σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής του, παίρνει χάπι σούπερ ουάου και γίνεται και ο ίδιος από δαύτο: σούπερ, δηλαδή. Και εσύ θα δεις ένα βιντεοκλιπίστικο, καθαρά μονταζιακό ταινιάκι, το οποίο παίζει στους ρυθμούς της ποστ ροκ και κινείται άλλοτε βραδέως και άλλοτε με ρυθμούς υπερταχείας. Και μέσα σε όλα αυτά, άντε να ξεχωρίσω τη σεναριακή ιδέα, που καλή τη λες αλλά αποδίδεται τόσο χάλια ώστε να πάει στο διάολο και αυτή. Όπως και την ερμηνεία του Ντε Νίρο, ο οποίος μάλλον από σπόντα βρέθηκε στο καστ μόνο και μόνο για να μάθει στους γύρω του πώς ένας μεγάλος ηθοποιός και στο ρελαντί παίζει πολύ καλά.

Υοgi Bear (3/10)

Για οικογενειακή ιστορία πρόκειται, που τα μεσημέρια του Σαββάτου και της Κυριακής λατρεύουν να βλέπουν τα πιτσιρίκια μετά το μεσημεριανό με τους γονείς. Δεν ξέρω αν θα έχει και σπουδαία τύχη στη μεγάλη οθόνη, αλλά στα σίγουρα dvd και τηλεόραση θα πάρουν φωτιά. Στον κλασικό χαρακτήρα της αρκούδας Yogi, που υπάρχει από τη δεκαετία του 1960, βασίστηκε αυτό το ταινιάκι της Warner, το οποίο δεν είναι animation αλλά μια ιστορία χαρακτήρων για παιδιά και μόνο. Δυστυχώς, αν και τόσο παιδί δεν είμαι στο λέω, ούτε να γελάσω κατάφερα ούτε να το διασκεδάσω. Δηλαδή, χαρακτήρες και σενάριο είναι κάτω του μετρίου. Ούτε φαντασία υπάρχει ούτε κάτι το ιδιαίτερο. Τα πάντα είναι προφανή και αυτό σε χαλάει κάπως. Ξαναλέω, όμως, ίσως για τα παιδιά να είναι ταμάμ. Μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και σε 3D, έτσι για τη νέα εποχή.

Ο γιος του κυνηγού των αετών (3/10)

Πρόκειται για δανέζικη ταινία γυρισμένη στις μογγολικές στέπες. Στα σίγουρα δεν είναι παιδική ταινία και δεν ξέρω ποιους νέους αφορά, μια και το δράμα ενός πιτσιρικά Μογγόλου αφηγείται για το αν πρέπει και θέλει να μείνει στην παραδοσιακή οικογένεια του ή να πάει στην πόλη και να μυρίσει λίγο πολιτισμό. Για την ακρίβεια, η συγκεκριμένη ταινία του Χάνσεν είναι μια καλαίσθητη ηθογραφία, αλλά σα να μου φαίνεται ότι η ιστορία που διηγείται δεν πολυαφορά την πιτσιρικαρία του δυτικού κόσμου. Δεν έχει δηλαδή να εισπράξει κάτι από αυτή την ταινία ο νέος της εποχής του μπλοκμπάστερ. Άλλες είναι οι ανησυχίες του. Αντιθέτως, πιο πολύ τους μεγαλύτερους αγγίζει και αυτό γιατί θα προσεγγίσουν το θέμα πιο σφαιρικά, περισσότερο ουμανιστικά, σχεδόν ανθρωπολογικά.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (31-3-11).