19 Μαρ 2011

ΣΙΝΕΜΑ ΕΝ ΔΗΜΩ

Του Νέστορα Πουλάκου

Αν δεν έχω εσένα/ δεν με νοιάζει/ ένας δικαιότερος κόσμος». Αυτά γράφει ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, στη λίαν πρόσφατη πολυκαλλιτεχνική έκδοση «Ελεύθερη πτήση, ελεύθερη πτώση» (Εκδόσεις Οξύ). Και εξακολουθεί. «Οι θήλες του στήθους σου/ του παραδείσου φράουλες». Στιγμές απόλυτου έρωτα. Λάμψη των μικρών πραγμάτων, όπως αποκαλεί το πρότζεκτ του. Πάντως, τονίζει. «Μια ολόκληρη ώρα περάσαμε σήμερα/ να συζητάμε αν είναι ο πρωινός/ ή ο απογευματινός καφές ο πιο/ απολαυστικός καφές της ημέρας/ Ύστερα κάναμε έρωτα». Ζωντανά χρώματα. Όμορφες σκηνές. Ενήλικες απολαύσεις εφηβικού ενθουσιασμού. Το χαμόγελο. Η χαρά. Κι, όντως, η λάμψη των πλέον, των πιο, των κυρίως μικρών πραγμάτων. Να Γελάς.


*

Θα ζήσεις το Μάρτη των καλών, ουσιωδών, ποιοτικών κινηματογραφικών φεστιβάλ. Από σήμερα και για τις επόμενες δέκα μέρες, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, θα διεξάγεται το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, ένα από τα σημαντικότερα παγκοσμίως, που μαζεύει –χάρη στον Δημήτρη Εϊπίδη, το τονίζω- τις καλύτερες ταινίες τεκμηρίωσης της ελληνικής και ξένης παραγωγής. Θα δεις σινεμά παιδευτικό, που θα το συνδυάσεις με τον γλυκό, όμορφο, ανοιξιάτικο καιρό της Θεσσαλονίκης. Στην Αθήνα, πίσω, και στα τέλη του μήνα, το 12ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου θα παιχτεί στην καρδιά της πόλης. Συρρικνωμένο φέτος αλλά μαζεμένο, με καινούρια καλλιτεχνική διευθύντρια, πιο μεστό πρόγραμμα, και ένα σαφώς περιεκτικό αφιέρωμα στον σπουδαίο Κλωντ Σαμπρόλ.

*

Από τις ταινίες του μήνα, να έχεις υπόψη σου –πρωτίστως- την εξής μία : Το «Wasted Youth» των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου-Jan Vogel. Τον πρώτο τον μπαγάσα, τον ξέρεις από την εισπρακτική επιτυχία «Bank Bang». Μια ντοκιμαντερίστικου ύφους σύγχρονη πρόταση για τα νιάτα που «ξοδεύονται», ένα σαφές, ευθύβολο σχόλιο για μια κοινωνία σε κρίση (κι όχι μόνο οικονομική). Το σαθρό, το σάπιο, το ευτελές. Όλα χάνονται στο μπαμ. Σε ένα μπαμ. Στον αέρα; Αμφίσημο. Στοχευμένο. Μια ταινία ορμώμενη από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ένα μήνυμα για την Αθήνα του τώρα, χωρίς περικοκλάδες, φιοριτούρες και άλλα τινά.

*

Περπατάω στην πόλη. Ακούω τους ήχους. Των αυτοκινήτων. Των ανθρώπων. Του καθενός. Του καθετί. Από ένα σημείο σα να ξεπροβάλλουν οι ήχοι οι ζωηροί και οι εικόνες οι φωτεινές, που βγαλμένες από την ίδια τη ζωή, δίνουν στα μάτια σου χαρά, στην ψυχή σου αγαλλίαση. Τουλάχιστον με το –κιόλας, ήδη- καλτ αριστούργημα των Γκυστάβ Ντε Κερβέν & Μπενουά Ντελεπίν, «Mamouth», αυτό ένιωσα. Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο ρόλο του απόλυτου λούζερ, του αυθεντικού λαϊκού τύπου, που κάνει τα πάντα για να ζήσει, χωρίς όμως να παύει να χαμογελά, να κάνει έρωτα, ν’ αγαπά, να φιλοσοφεί, να πίνει, να χαριεντίζεται, να τα σπάει, να χορεύει και να μεθάει. Μα πάνω απ’ όλα να ζει. Το προτιμώ κι ας γίνω λούζερ. Μάθημα ζωής.

*

Είναι σα να μπαίνει η άνοιξη.

*Η στήλη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 15 του μηναίου free press Move it (Μάρτιος 2011).