9 Απρ 2011

Συνέντευξη του Σωτήρη Γκορίτσα..

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
poulakos@sevenart.gr

Από πάντα ενδιαφερόταν ο Σωτήρης Γκορίτσας για το παράδοξο, το τρελό, το παρανοϊκό, όπως αυτό αποτυπώνεται στην ιδιοσυγκρασία, το DNA του Έλληνα. Στη "Δέσποινα" (1990) μίλησε για την ανάγκη του φαντάρου να ζήσει και τη σχέση που αναπτύσσει με τους επαρχιώτες που μένουν κοντά στο στρατόπεδο του.

Στο "Απ’ το χιόνι" (1993) χαρτογράφησε το έδαφος που βρήκε ο Αλβανός μετανάστης στην Αθήνα και τη συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι του. Στο "Βαλκανιζατέρ" (1997) και το "Μπραζιλέρο" (2001) περιέγραψε με ανάγλυφο τρόπο τη λαμογιά, την τσάμπα μαγκιά, τη ρεμούλα και τον ωχαδερφισμό του νεοέλληνα που θέλει να πιάσει την καλή.

Στις πιο κωμικές "Παρέες" (2007) τα έβαλε με τους Αθηναίους και τον πανικό που παθαίνουν όταν όλα πάνε στραβά στην επαρχία. Τώρα, στο "Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα", με το νοσοκομειακό ζήτημα να βρίσκεται στην επικαιρότητα, μιλάει με καυστικό τρόπο για το δημόσιο Ε.Σ.Υ. που είναι σε τριτοκοσμική κατάσταση αν και βρίσκεται σε χώρα του δυτικού κόσμου.

Ο 56χρονος σκηνοθέτης επιδιώκει και πάλι να σχολιάσει τα κακώς κείμενα της χώρας του. Μεταφέροντας στην οθόνη τα αληθινά βιώματα του γιατρού Γιώργου Δενδρινού (πλέον βρίσκεται σε ιδιωτικό νοσοκομείο), όπως αυτά αποτυπώθηκαν στο ομώνυμο μυθιστόρημα του (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος), με τη συμβολή του έμπειρου σεναριογράφου Νίκου Παναγιωτόπουλου ("Απόντες", "Ο βασιλιάς", "Γαμήλια νάρκη", "Αγρύπνια", "Ώρες κοινής ησυχίας"), περιγράφει την όρεξη ενός νέου γιατρού να ασκήσει το επάγγελμα του που όμως βρίσκει συνεχώς τοίχο.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται οι Αργύρης Ξάφης, Δημήτρης Ήμελλος, Μηνάς Χατζησάββας, Γιώργος Συμεωνίδης, Βαγγέλης Μουρίκης κ.ά

Ο Σωτήρης Γκορίτσας μου μίλησε για τη νοσοκομειακή εμπειρία του λίγο πριν βγει η ταινία του στις αίθουσες.

Θα μπορούσατε να δουλεύετε σε «χώρο καταθλιπτικό και αφρόντιστο σαν αμπάρι δουλεμπορικού», όπως είναι αυτός της ταινίας;

Μα σε τέτοιον δουλεύω. Ο χώρος του σινεμά είναι γεμάτος από τα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζει ο οποιοσδήποτε γιατρός προσπαθήσει σ’ ένα δημόσιο νοσοκομείο να κάνει με αξιοπρέπεια τη δουλειά του. Γι’ αυτό, άλλωστε, με συγκίνησε το βιβλίο του Δενδρινού. Βρήκα πολλά κοινά με τη δική μου ζωή στον κινηματογράφο.

Μια και έχετε εμπειρία, πια, αφού μπήκατε στους χώρους των νοσοκομείων και των γιατρών τους, μάθατε δηλαδή γι’ αυτό το επάγγελμα, πώς θα το χαρακτηρίζατε; Την έχει την αμφισημία του, από τη μια το φακελάκι και από την άλλη το λειτούργημα, ή πρόκειται για κάτι εντελώς καθαρό;

Είναι ένας χώρος γεμάτος ερείπια και αριστουργήματα. Ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο. Μόνο που εκεί δεν υπάρχουν θέματα προτιμήσεων, αισθητικών αντιλήψεων και αστεράκια κριτικών. Εκεί διακυβεύεται το πλέον πολύτιμο. Η ζωή μας. Γι’ αυτό και είναι ο πιο προνομιακός χώρος ώστε να δει κανείς τις παθογένειες αλλά και το μεγαλείο που συνυπάρχουν στους συμπολίτες μας. Ο τέλειος, δηλαδή, χώρος γι’ αυτόν που ασχολείται με την τέχνη. Μάτια ανοιχτά να έχεις και όλα είναι μπροστά σου.

Κατά τη γνώμη σας, σε τι διαφέρει ο γιατρός από κάθε άλλο επάγγελμα; Συγκρίνετε το, για παράδειγμα, με του κινηματογραφιστή.

Και οι δυο προσπαθούν να επέμβουν για να αλλάξουν τη ρότα μιας γκρίζας πραγματικότητας. Όπλα τους είναι η γνώση και η ευαισθησία. Ή τουλάχιστον αυτά θα πρέπει να είναι. Από εκεί και πέρα, γιατρός και κινηματογραφιστής κάνουν το κατά δύναμη. Οι επιτυχίες και οι αποτυχίες είναι μέσα στο παιχνίδι. Η μόνη διαφορά είναι ότι αν αποτύχει ο σκηνοθέτης δεν έχασε η Βενετιά βελόνι. Αν όμως αποτύχει ο γιατρός…

Όντως, θεωρείτε, ότι οι χώροι και οι καταστάσεις που δείχνετε στην ταινία, είναι παραδοξότητες ελληνικές ή συμβαίνουν και άλλου;

Σίγουρα θα συμβαίνουν και αλλού. Όμως, εγώ τη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα προσπαθώ να καταλάβω από την πρώτη μου ταινία. Χωρίς ακόμα να έχω βγάλει άκρη.

Εμπιστεύεστε δημόσιο νοσοκομείο ή ιδιωτικό για την περίθαλψη σας;

Όπως και σε όλα τα πράγματα στη χώρα μας εμπιστεύομαι ανθρώπους, όχι συστήματα. Είναι ο αγώνας, που σαν Ελλάδα δίνουμε από όταν γίναμε κράτος. Αποκορύφωμα είναι τα όσα συμβαίνουν σήμερα. Όμως, πού θα πάει, κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε να φτάσουμε να εξαρτιόμαστε λιγότερο από τις διαθέσεις του καθενός ανευθυνοϋπεύθυνου, και περισσότερο από ένα σύστημα που θα έχει εξυγιανθεί και θα λειτουργεί για να προσφέρει αυτό για το οποίο φτιάχτηκε.

Εντέλει, πιστεύετε ότι έχουμε ένα παρανοϊκό σύστημα υγείας;

Όχι πιο παρανοϊκό από τους ανθρώπους που το απαρτίζουν. Γιατρούς και ασθενείς. Ο καθρέφτης μας είναι.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (30-3-2011).