12 Απρ 2011

ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Τι έχουν να δουν τα μάτια μου, του Θόδωρου Μαραγκού (1984)

Στο λαϊκό σινεμά εξακολουθεί να βαδίζει ο Θόδωρος Μαραγκός, κάνοντας ένα ακόμη κοινωνικοπολιτικό σχόλιο στη μεταβατική Ελλάδα της δεκαετίας του 1980. Τότε, που τόσο η πολιτική όσο και η κοινωνία έψαχναν το βηματισμό τους σε μια μεταπολιτευτική χώρα πιο «ήρεμη» παρά πότε. Άλλωστε η κατοχή, ο εμφύλιος, οι δικτατορίες και το σαθρό πολιτικό σκηνικό κυριαρχούσαν για περισσότερο από εβδομήντα χρόνια.

Λογικό ήταν η δεκαετία του 1980 να διαμορφωθεί ως ένα ατελείωτο, απέραντο φρενοκομείο. Και αυτή τη χαοτική κατάσταση θέλησε να σχολιάσει ο Θόδωρος Μαραγκός, ο οποίος δυο χρόνια πίσω πέτυχε με το εύστοχο, χειρουργικής ακρίβειας σχόλιο του ("Μάθε παιδί μου γράμματα") ν’ αποδώσει με τρόπο ανάγλυφο την επαρχιώτικη νοοτροπία της Ελλάδας της εποχής.

Τέσσερις κολλητοί φίλοι, που μεγάλωσαν μαζί στο χωριό, ξανασυναντιούνται μετά από χρόνια στην Αθήνα. Έχουν δουλέψει σε εργοστάσιο, στα καράβια, άλλος είχε μεταναστεύσει, ο τελευταίος είναι καπάτσος δικηγόρος και πολιτευτής. Τουλάχιστον οι τρεις πρώτοι προσπαθούν με τα λίγα χρήματα που έχουν και την εμπειρία τους να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση για να πιάσουν την καλή. Απογοητεύονται, όμως, τους κοροϊδεύουν, τους εξαπατούν, ενώ και ο δικηγόρος -βουλευτής πια, έχει αλλάξει εντελώς προφίλ.

Ο Μαραγκός παρωδεί την -τότε- ελληνική πραγματικότητα. Έχει απορροφήσει συμπεριφορές, έχει αποδώσει χαρακτήρες υπαρκτούς, έχει μεταφέρει γεγονότα και καταστάσεις που όντως συνέβησαν, και μέσω των άρτια δομημένων χαρακτήρων του επιχειρεί το προσωπικό του καυστικό σχόλιο.

Η ταινία του Μαραγκού είναι απλοϊκή γιατί και λαϊκίζει σε υπερβολικό βαθμό και η 80s αισθητική της τη φτηναίνει. Παρολαυτά, ως μια ανάγλυφη αποτύπωση της εποχής έχει την αξία της, μια και οι συμπεριφορισμοί και οι πρακτικές που παρακολουθείς όντως υπήρξαν και αξίζουν να μνημονεύονται ως παραδείγματα προς αποφυγή.

Παίζουν γνωστοί ηθοποιοί όπως ο Βαγγέλης Καζάν και ο Κώστας Τσάκωνας.