16 Απρ 2011

ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ

Του Νέστορα Πουλάκου

Είναι, στα σίγουρα, η ταινία που συζητιέται όσο καμία αυτό το διάστημα. Είναι ελληνική. Και η ιστορία της, που πιάνει το νήμα από τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 και τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, σου μιλάει για μια κοινωνία σε κρίση.

Στο “Wasted youth”, που βγήκε στις 17 Μαρτίου στις αίθουσες της χώρας, θα δεις μια πόλη να βράζει, την Αθήνα, που τρώει τα παιδιά της, τα σκοτώνει. Οι δυο νέοι, φρέσκοι, μα έμπειροι (στην παραγωγή) κινηματογραφιστές, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, που ξέρεις από την εμπορική επιτυχία “Bank Bang”, και ο Γιαν Bόγκελ, από τη Γερμανία στο ελληνικό του ντεμπούτο, μιλούν για το τώρα, το σήμερα.

Στην ταινία, παρακολουθείς σε παράλληλους χρόνους τη ζωή ενός πιτσιρικά, που ασχολείται φανατικά με το skateboard, και ενός μεσήλικα αστυνομικού. Είναι κατακαλόκαιρο στην Αθήνα, η ζέστη έχει αγγίξει κόκκινο, και οι ρυθμοί στην πόλη είναι περίεργοι. Νωχελικοί, σα να σέρνεται μια κατάσταση, να μυρίζει η ατμόσφαιρα. Σαν βραδυφλεγής βόμβα έτοιμη να σκάσει.

Κυλάει η ιστορία γραμμικά, χαλαρά, σχεδόν αποχαυνωτικά. Σα ριάλιτι παρουσιάζονται οι ζωές των δυο ηρώων. Το fiction στοιχείο αχνοφαίνεται, μια και οι χαρακτήρες είναι ρεαλιστικοί, αληθινοί, τους έχεις ζήσει, τους έχεις ξαναδεί σε πραγματικό χρόνο. Ένα σύγχρονο ντοκιουντράμα είναι, καθότι τα όρια είναι ρευστά και οι σκηνοθετικές υπερβάσεις πολλές.

Το σημείο που σε αφήνει άφωνο είναι η τελευταία σκηνή, ένα πετυχημένο σκηνοθετικό εύρημα που σε καθηλώνει. Οι δημιουργοί, επιπλέον, πέτυχαν διάνα και με τους ηθοποιούς. Από τη μια μεριά, δούλεψαν με νεαρούς ερασιτέχνες, που τους βρήκαν στο Σύνταγμα να κάνουν skateboard. Και από την άλλη μεριά, έμπειροι ηθοποιοί μπήκαν στο πετσί των προβληματισμένων ενηλίκων. Σε ρόλους έκπληξη οι σκηνοθέτες Γιάννης Οικονομίδης (“Μαχαιροβγάλτης”) και Σύλλας Τζουμέρκας (“Χώρα προέλευσης”). Ειδικά, ο τελευταίος είναι αληθινή αποκάλυψη.

Σα να βλέπεις επίκαιρο είναι το “Wasted Youth”. Άλλωστε για κοινωνικό σχόλιο πρόκειται. Και τα λέει τα πράγματα όπως έχουν, στρέιτ, ωμά, τραχιά. Γι' αυτό και θα το συζητήσεις με τους φίλους σου, με την παρέα σου, το δράμα της ταινίας. Θα σε προβληματίσει, θα σε ανησυχήσει.

Παραφράζοντας την ταινία του Άντυ Γκαρσία, η Αθήνα παρουσιάζεται σα χαμένη πόλη. Άλλωστε, για τα χαμένα νιάτα μιλάει, τα παιδιά δηλαδή που ψάχνουν να βρουν το βηματισμό τους σε μια εποχή αποκαθήλωσης συμβόλων, επαναδιαπραγμάτευσης αξιών, και αναζήτησης νέων δρόμων για την επιβίωση.

Αλλά μιλάει και για τους 40άρηδες και τις ανησυχίες τους, και τη θέση τους σε μια κοινωνία, που σίγουρα δεν ονειρεύονταν όταν ήταν νέοι. Να το δεις το “Wasted Youth”, καθότι πρόκειται για μια ταινία που σε αφορά. Μιλάει για την πόλη σου, τη χώρα σου, εσένα τον ίδιο.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε -όχι ακριβώς έτσι- στο τεύχος 15 του μηνιαίου περιοδικού Athens Magazine (Απρίλιος 2011).