17 Απρ 2011

ΚΡΕΜΝΙΩΤΗΣ/ ΡΟΥΚ

ακόμη θύελλα
σιωπηρή για τους ανθρώπους.


ο μόνος δρόμος για το γιασεμί

η άβυσσος.


θα 'ναι πάλι φως το πρόσωπο σου.


Για τον Χρίστο Κρεμνιώτη σου έχω ξαναγράψει. Εδώ, από τις πρώτες του ποιήσεις. Στο Ώριμο σπέρμα (Εκδ. Πλανόδιον, 2008). Όπου το πέρασμα λειτουργεί μέσα στο στίχο του. Και η ωριμότητα του "καλπάζει... σαν την αχλύ σε τόπο : νησί, δρόμος", κατά τον ίδιο. Της νέας γενιάς μια δυνατή φωνή, ούτε 30 έως 30 ούτε άλλες τέτοιες χαζές μαζώξεις. Κι από μόνος του καλά είναι.


Τί σου υποσχέθηκαν οι άνθρωποι;

Γλυκιά ζωή;

Μα θέλει μεγάλη φαντασία.

Τί σου υποσχέθηκαν οι άγιοι;

Αιώνια ζωή;

Μα θέλει μεγάλη αντοχή.


Της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ απ' το νέο της βιβλίο Η ανορεξία της ύπαρξης (Εκδ. Καστανιώτης, 2011). Και το ποίημα Οι φίλοι μας τα φίδια, με στίχους υπονοούμενα. Ξέρει και η Βασιλική. Αυτή μου το χάρισε, άλλωστε, για να κλείσει το μάτι στην αντοχή, να δείξει πόση φαντασία θέλει ώστε ν' αντέξεις τα φίδια στον κόρφο σου.