18 Απρ 2011

ΣΙΝΕΜΑ ΕΝ ΔΗΜΩ

Του Νέστορα Πουλάκου

Kαι ήταν η μόνη ευτυχία σου,/ ότι σ’ απόλαυσα». Υπαρξιακό δράμα, αισθαντικό, άκρως ποιητικό, ερωτικό. Οι στίχοι του ποιητή της νέας γενιάς, του Χρίστου Κρεμνιώτη, από το πρώτο του βιβλίο «Ώριμο σπέρμα» (Εκδ. Πλανόδιον, 2008). «Υπάρχει έστω μια γλώσσα/ που, μιαν ανάγκη, έστω,/ να είναι αληθινή;/ (βαπορέτο προς Βενετία, Νοέμβρης)». Δεν ανήκει σε κάποιο νέο ποιητικό ρεύμα ο Κρεμνιώτης, όμως είναι μια από τις πολύ ελπιδοφόρες και ταλαντούχες ποιητικές μονάδες που συνθέτουν το μέλλον. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους νέους σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου της εποχής. «Θα ‘ναι και πάλι φως το πρόσωπό σου». Καλησπέρα. Καλό μήνα. Χαμογελώ. Να λάμπεις.

*

Μια και μίλησε για τη Βενετία ο ποιητής, και εγώ θυμήθηκα την τελευταία κινηματογραφική Μόστρα (του 2010) δια της αντιγραφής του, προς τα τέλη του μήνα, του Απριλίου δηλαδή, να περιμένεις και να δεις στα σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίες της περυσινής χρονιάς στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Η «Πλειοψηφία» (Majority, 110΄, Τουρκία) του Σερέν Γυτζέ, που έχει αγοραστεί και θα διανεμηθεί στην Ελλάδα από την Odeon, είναι από τα πιο φρέσκα κινηματογραφικά δείγματα που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Της νέας γενιάς Τούρκων κινηματογραφιστών ο Γυτζέ, επί χρόνια βοηθός του Φατίχ Ακίν και του Γεσίμ Ουστάογλου, στην πρώτη του ταινία τα έβαλε με την αγία, παραδοσιακή, συντηρητική οικογένεια. Την αυθεντική την τουρκική. Και την κόντρα της (;) με τη νέα γενιά. Ένας νέος, που ζει και διασκεδάζει στην Κωνσταντινούπολη βάσει του δυτικού τρόπου ζωής, έχει να αντιμετωπίσει την τραντισιονάλε οικογένειά του. Η «Πλειοψηφία» σε όποιο φεστιβάλ και να προβλήθηκε εντυπωσίασε, ενώ στην περυσινή Βενετία πήρε το βραβείο Luigi de Laurentis μέσα από τα χέρια του Σύλλα Τζουμέρκα και της «Χώρας Προέλευσής» του (ταινίες που πραγματεύονται/ αποδομούν, ουσιαστικά, το ίδιο θέμα).

*

Στο γράφω εν συντομία. Και επειδή σε ούτε μήνα δίνονται τα βραβεία της –μόλις 2 χρονών- Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Την οποία ξέρεις, έτσι και με διαβάζεις, ότι την έχω στηρίξει γιατί το ελληνικό σινεμά τη χρειάζεται, την έχει ανάγκη. Αλλά στη δεύτερη –ξαναλέω- χρονιά της πιάστηκε στα πράσα. Είναι φάουλ. Καθότι τα βραβεία της, που ακόμη δεν έχουν και καμιά ιδιαίτερη αξία (ούτε χρηματική) αλλά στήθηκαν για να αντικαταστήσουν εκείνο τον απαράδεκτο θεσμό των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας, θα είναι διαβλητά. Μια και ταινίες που δεν προβλήθηκαν ποτέ το 2010 είναι υποψήφιες σε πολλές κατηγορίες και με σοβαρές πιθανότητες να κερδίσουν. Αλλά και ταινίες είναι, επίσης, υποψήφιες επειδή έκαναν μια-δυο προβολές σε φεστιβάλ και όχι στις αίθουσες. Αυτό το έλλειμμα στον κανονισμό, αυτό το διαβολεμένο παραθυράκι μπαγαποντιάς που υπάρχει σε κάθε ελληνικό κανονισμό κάθε ντόπιου φορέα πρέπει –επιτέλους- να κλείσει. Το θέμα είναι μεγάλο. Και η Ε.Α.Κ. επιπλέον χρειάζεται παραπάνω μέλη και περισσότερο ενεργά. Κακή αρχή, κύριοι.

*

Περπατάω στην Πόλη. Στις 15 Απριλίου, στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης, κάνει πρεμιέρα η σπονδυλωτή ταινία «Do not forget me – Istanbul», όπου έξι μικρού μήκους ταινίες χαρτογραφούν αυτή την υπέροχη, μυρωδάτη πόλη. Ανάμεσα τους και ο Έλληνας σκηνοθέτης Στέργιος Νιζήρης («Είναι ο Θεός μάγειρας;»). Η ταινία έχει και Έλληνα παραγωγό, ψάχνει για τη διανομή της εδώ. Σύντομα θα επανέλθω για να σου πω περισσότερα.

*

Έχει μπει η άνοιξη. Σα να μύρισε κιόλας.

*Η στήλη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 16 του μηνιαίου free press Move it (Απρίλιος 2011).