12 Μαΐ 2011

Ταινίες 12ης Μαΐου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, χωρίς καμία από αυτές να είναι η αξιόλογη πρόταση που θα σε συγκλονίσει. Για να μη σου πω κιόλας, ότι οι περισσότερες είναι παλιά ξινά σταφύλια. Ταινία της εβδομάδας είναι το "Πέρα από το νόμο" του Ρασίντ Μπουχαρέμπ, που τον ξέρεις από το προπέρσινο "Το ποτάμι ανάμεσα". Η ιστορία που μιλά για την απελευθέρωση της Αλγερίας και το αντάρτικο πόλης, ξεσήκωσε διαμαρτυρίες στις περυσινές Κάννες και έφτασε μέχρι την πεντάδα των Όσκαρ ξένης ταινίας φέτος, διαθέτει μεν μια συγκλονιστική ιστορικότητα, πάσχει όμως από ψυχρό ακαδημαϊσμό χωρίς πάθος. Στην "Παγιδευμένη ψυχή" θα τρομάξεις, πίστεψε με. Μπορεί να μη δεις κάτι καινοτόμο και ευφυές, όμως θα νιώσεις στο πετσί σου την ανατριχίλα. Από τους δημιουργούς του "Saw" και του "Paranormal Activity". Το "Μιράλ" του Τζούλιαν Σνάμπελ ("Πριν πέσει η νύχτα", "Το σκάφανδρο και η πεταλούδα") που βγαίνει επιτέλους, μπορεί να είναι ένα βαθύ κοινωνικοπολιτικό δράμα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, διαθέτει όμως εκνευριστικές σκηνοθετικές εξτραβαγκάντσες που οδηγούν σε ευκολίες και αυθαιρεσίες. Ακόμη και το σενάριο παρουσιάζεται ελλειμματικό. Επομένως, δεν απορώ καθόλου για την κακή πορεία του από την περυσινή Μόστρα της Βενετίας. Για το τουρκικό "Τα παιδιά ενός άλλου θεού", παραγωγή διετίας, που έχει πάρει διάφορα βραβεία σε φεστιβάλ όπως της Κωνσταντινούπολης και του Σαν Σεμπαστιάν, δεν σου γράφω κριτική μια και σα να το ‘χασα στο μέτρημα της περασμένης εβδομάδας. Θα με ενδιέφερε η άποψη σου, έτσι και το δεις. Με την αμερικανική ντραμεντί "Φιλίες και έρωτες" δε νομίζω ότι περίμενες ν’ ασχοληθώ.

Πέρα από το νόμο (5/10)

Κάτι ανάμεσα σε πολεμικό δράμα, αντάρτικο πόλης και νέο-νουάρ είναι αυτή η παραγωγή του Μπουχαρέμπ, που μπορεί να θεωρηθεί άτυπο σίκουελ της ταινίας του "Πολεμιστές σε ξένο μέτωπο" (2006), και προκάλεσε διαμαρτυρίες στις περυσινές Κάννες. Με ξεκάθαρη, κατά τους Γάλλους και αυθαίρετη, μεροληπτική θέση απέναντι στα γεγονότα που οδήγησαν στην υποδούλωση των Αλγερινών από το γαλλικό κράτος, ο Μπουχαρέμπ βάζει στο επίκεντρο του τρία αδέρφια που έχουν ξεριζωθεί από τα εδάφη τους, και προσπαθούν να πάρουν το αίμα τους πίσω στο Παρίσι. Αντίσταση, επιβολή του νόμου του καταπιεσμένου, και συνάμα οι κανόνες της μαφίας και της νύχτας μπλέκονται με τρόπο βαρετό, μια και ο Μπουχαρέμπ επιμένει σε ένα παγωμένο στυλιζάρισμα άνευ προηγουμένου. Αν και ταινία εποχής που μπορεί να αποτελέσει υλικό για μια εκρηκτική πράξη αλγερινής θριαμβολογίας (άλλωστε τελειώνει με την απελευθέρωση της χώρας), εντούτοις υποδουλώνεται σε έναν ακαδημαϊσμό που της προσφέρει μόνο μια θέση στο διαγωνιστικό των Καννών (απέναντι στο αντίπαλο "Ενώπιον Θεών και ανθρώπων"), στις μπροσούρες των Γάλλων εθνικιστών, και στην πεντάδα των Όσκαρ ξένης ταινίας. Επ’ ουδενί όμως δεν γίνεται παντιέρα ελευθερίας και κραυγή αραβοφιλίας, ειδικώς σε εποχές που οι περιοχές αυτές τις έχουν ανάγκη. Για το ηθικό τους, την ενδυνάμωση του σθένους τους, και τη συνέχιση του διαιωνιζόμενου αγώνα τους.

Παγιδευμένη ψυχή (4/10)

Κι όμως, αυτό το ιδιαίτερο μείγμα κλασικής ταινίας θρίλερ και χειροποίητου τρόμου νέας κοπής σα να έπιασε στην περίπτωση της "Παγιδευμένης ψυχής". Όπου γονείς τα «παίζουν» καθώς ο μικρός τους γιος πέφτει σε κώμα και το πνεύμα του έχει παγιδευτεί σε ένα άλλο σύμπαν. Το ζητούμενο με το θρίλερ του Γουάν είναι ότι τρομάζεις, πετάγεσαι από την καρέκλα σου. Αυτό θεωρώ ότι είναι και το κέρδος μιας ταινίας τρόμου που δεν δρέπει δάφνες καινοτομίας και ευφυΐας, κατά τα άλλα. Παρά μόνο μια υποβλητική ατμόσφαιρα έχει που πετυχαίνει το σημαντικό: να φοβάσαι έστω και επιφανειακά, κάτι που δεν έχει και πολύ σημασία αφού σε κάνει να διασκεδάζεις άλλωστε. Από κει και πέρα όμως, περιμένω να δω κάτι καλύτερο από τους δημιουργούς του "Saw" και του "Paranormal Activity" που συνεργάστηκαν γι’ αυτή την ταινία.

Μιράλ (3/10)

Τέτοια απογοήτευση από τον Σνάμπελ δεν την περίμενα, στο λέω και στο υπογράφω κιόλας. Ο σκηνοθέτης που έχει αποδομήσει αντρικές φιγούρες που κουβαλούσαν την ξεχωριστή ιδιαιτερότητα τους, όπως ο εικαστικός Μπασκιά, ο συγγραφέας Ρεϊνάλντο Αρένας και ο δημοσιογράφος Ζαν Ντομινίκ Μπομπί, έπεσε στα βαθιά νερά της γυναικείας ψυχοσύνθεσης και τα έκανε σαλάτα. Στο "Μιράλ" ο Σνάμπελ καταπιάνεται με ένα βαθύ κοινωνικοπολιτικό δράμα, αυτό που συμβαίνει στα εδάφη του Ισραήλ και της Παλαιστίνης από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, και βάζει τέσσερις κοπέλες στην Ανατολική Ιερουσαλήμ να περάσουν τα μύρια όσα. Βασιζόμενος στο ομώνυμο μπεστ σέλερ της Ρούλα Τζεμπρεάλ, η οποία και ανακατεύτηκε στο σενάριο μάλλον ανεπιτυχώς, εφάρμοσε και πάλι τα ιδιαίτερα σκηνοθετικά του τεχνάσματα, προκειμένου να σου προβάλει μια κούφια ταινία τίγκα στην ευκολία, την αυθαιρεσία, και η οποία εντέλει δεν αντέχεται. Το μοναδικό κέρδος της ταινίας είναι η ερμηνεία της Φρίντα Πίντο, την οποία και ξέρεις από το οσκαρικό "Slumdog millionaire".

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (12-5-11).