16 Ιουν 2011

Ταινίες 16ης Ιουνίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες οχτώ ταινίες, των οποίων ο μέσος όρος δεν είναι και κακός. Καλές παραγωγές είναι όλες τους, η καθεμία όμως για τον δικό της λόγο δεν “λάμπει”. Κυκλοφορούν επίσης, και δυο επανεκδόσεις της δεκαετίας του 1970, που άφησαν μεν εποχή αλλά πολύ αμφισβητείται η ποιότητα τους. Ταινία της εβδομάδας είναι "Ο θάνατος σου, η ζωή μου", αυτή η ιστορία επιβίωσης του Πολωνού σκηνοθέτη Γέρζι Σκολιμόφσκι, που κέρδισε τις εντυπώσεις στην περυσινή Μόστρα της Βενετίας (όχι όμως και το Χρυσό Λιοντάρι). Εξαιρετική η ερμηνεία του Βινσέν Γκαλό. Επίσης, συνέντευξη του Σκολιμόφσκι μπορείς να διαβάσεις εδώ. Στο "Super 8" θα δεις μια ρετρό ιστορία αισθητικής Σπίλμπεργκ, Λούκας και Ζεμέκις. Επιστημονική φαντασία, μυστήριο και τρόμος, αναμιγνύονται με τη νεανική ποπ κουλτούρα. Είναι μια καλή ταινία για τα μεσημέρια της Κυριακής, που μπορεί και να κάνει τη διαφορά στις αίθουσες. Με το "Άσυλο" θα τρομάξεις γιατί αυτές οι μίξεις θρησκείας και ανθρώπινου παράλογου, έχουν πάντοτε ενδιαφέρον και προκαλούν τρόμου. Θα σου αρέσει και η ερμηνεία της Τζούλιαν Μουρ. Για "Το σχέδιο του Χένρι" έχω να σου πω ότι καλύτερα να κλείνεις τα μάτια σου όταν εμφανίζεται ο Κιάνου Ριβς, και να τα ανοίγεις όταν ακούς της φωνή της Φερμίγκα. Δυστυχώς, οι δυο τους κάνουν κι έρωτα. Αν και δυνατή η ιστορία, εντέλει δεν πετυχαίνει πλήρως αυτό το υποδόριο πικρό χιούμορ που επιζητά μια ολοκληρωμένη ντραμεντί. Το "Νερό για ελέφαντες" είναι μια ταινία εποχής, που δεν θα σε ενθουσιάσει με την ιστορία της, θα σε κολλήσει όμως με τις ερμηνείες των Πάτινσον, Γουίδερσπουν και Βαλς. Το ενδιαφέρον της εξαντλείται γρήγορα. Για τη μελοδραματική, νοσταλγική ταινία "Η γυναίκα της ζωής μου", σχολής Τορνατόρε, θα σου πω ότι τέτοιες έχεις δει με το τσουβάλι και εδώ στη χώρα σου. Ρετρό και εποχής, θα σε συνεπάρουν το ιταλικό ταμπεραμέντο και η ομορφιά της επαρχίας. Για το ντοκιμαντέρ "Τι μέσα, τι έξω..." που αφηγείται ιστορίες εγκλείστων στις φυλακές, σου γράφει δυο λόγια ο Δηράκης, που το είδε στο φετινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Το "Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί" του Ετόρε Σκόλα, που έκανε αίσθηση όταν βγήκε μια και αποτύπωνε μια ολόκληρη εποχή λούμπεν περιθωρίου και φτώχειας, μπορεί και να είναι μπανάλ στο τώρα. Σου γράφει ο Πετιμεζάς. Ο οποίος Πετιμεζάς θα σου μιλήσει και για τον χολιγουντιανό έρωτα του "Love Story", για τον οποίο παραληρούν γενιές και γενιές, κορίτσια και μανάδες έχουν κλάψει, και αγόρια ξαγρυπνούσαν με τη φωτογραφία της ΜακΓκρόου στο προσκεφάλι τους. Προσωπικά, μόνο η μουσική του Φράνσις Λάι μου έχει μείνει. Για το ντοκιμαντέρ "Justin Bieber: Never Say Never" θα βάλω τον πιτσιρικά του αποκάτω διαμερίσματος να σου γράψει. Από εμένα, αν θες κάτι για τους Prodigy, μπορεί να το έχεις. Αν βέβαια καίγεσαι να το δεις και το χάσεις λόγω μπάνιων, περίμενε το σε κάνα μήνα στο dvd.

Το Άσυλο (6/10)

Ό,τι και να ακούσεις μη μασήσεις. Πρόκειται για ένα καλό θρίλερ. Και η ερμηνεία της Τζούλιαν Μουρ είναι και πειστική και αισθαντική. Καταρχάς πρόκειται για ταινία ατμοσφαιρική, που κινείται στα όρια του νουάρ και της μυστηριακής φαντασίας. Θρησκείες, δοξασίες, βασκανίες και ανομολόγητα πάθη, βρίσκουν διέξοδο μέσα από ψυχολογικές εντάσεις, και νοητικές υπερβάσεις. Εντάξει, και κλισέ θα δεις, και χιλιοειπωμένα τρικ τρόμου, όμως και την ανατριχίλα σου θα ζήσεις, και από τη θέση σου θα πεταχτείς. Άλλωστε, αυτή είναι η ουσία ενός καλού θρίλερ. Κι αφού το πετυχαίνει αυτό η ταινία των Μάρλιντ-Στάιν, τότε καλά να είσαι και να τρέξεις να τρομάξεις. Προσωπικά, αυτές οι μίξεις θρησκείας και ανθρώπινου παράλογου πάντοτε με εξίταραν παρόλο που όπως ξέρεις, δεν μπορώ καθόλου τις ταινίες με τους εξορκισμούς. Εδώ όμως, υπάρχει κάτι διαφορετικό. Η ιστορία είναι δυνατή, και η σκηνοθεσία ικανοποιητική. Έτσι και με τα παραπάνω αρκείσαι, μην το σκέφτεσαι καθόλου. Θα αποζημιωθείς.

Ο θάνατος σου, η ζωή μου (8/10)

Λίγο βαριά θα σου πέσει για την εποχή αυτή (εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί άργησε τόσο να βγει, και μάλιστα καλοκαίρι) όμως θα ζήσεις μια συγκλονιστική εμπειρία. Ο παλιός καλός Σκολιμόφσκι, ένας από τους γίγαντες του πολωνικού κινηματογράφου, γυρίζει μια ταινία επιβίωσης, ενστίκτου, και ανθρώπινου πόνου. Με φόντο, πιθανότατα, τον πόλεμο του Αφγανιστάν, παρακολουθείς τον αγώνα ενός μεσήλικα να ξεφύγει από τους Αμερικανούς στρατιώτες που τον καταδιώκουν (γιατί σκότωσε δικούς τους) μέσα από ερήμους, στέπες, δάση και χιονισμένα βουνά. Σε αυτή την περιπέτεια θα δει και θα κάνει τα πάντα. Η ιστορία του Σκολιμόφσκι, του οποίου αποκλειστική συνέντευξη μπορείς να διαβάσεις στο SevenArt, μπορεί να είναι ολιγόλογη αλλά στα σίγουρα είναι καθηλωτική, Μη σου πω και αποκαλυπτική. Δυο τα στοιχεία που την κάνουν αριστούργημα: η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Πολωνού δημιουργού, και η εξαιρετική, βωβή το τονίζω, ερμηνεία του Βινσέν Γκαλό. Για τα δυο παραπάνω, η ταινία του Σκολιμόφσκι κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και το βραβείο Volpi ανδρικής ερμηνείας, στην περυσινή Μόστρα της Βενετίας. Ήταν στα σίγουρα η καλύτερη ταινία του φεστιβάλ, αλλά βλέπεις προσπεράστηκε για τα όμορφα μάτια της Σοφία Κόπολα και του “Somewhere”. Σου συνιστώ να τρέξεις να τη δεις, και να την αντέξεις, παρά την κάψα του καλοκαιριού.

Το σχέδιο του Χένρι (5/10)

Θα μπορούσε να είναι μια εξαιρετική ταινία. Αλλά δεν είναι. Δυστυχώς. Καθότι η ιστορία του είχε όλα τα φόντα να ξεδιπλωθεί σε μια πικρή, ειρωνική ντραμεντί, αλλά τόσο τα σεναριακά κενά, όσο και η επίπεδη σκηνοθεσία της, και κυρίως η ψυχρή ερμηνεία του Κιάνου Ριβς την προσγειώνουν. Μαύρο χιούμορ έχει. Καλούς χαρακτήρες, επίσης. Ειδικώς, η ερμηνεία της Βέρα Φερμίγκα μου άρεσε πολύ. Εν γένει, μια πίκρα (διανθισμένη με αστεία) και ένα υποδόριο εγκληματικό παράδοξο θα της δώσουν το κάτι παραπάνω. Από κει και πέρα όμως, έχει δραματουργικά λάθη και μια πορεία που πότε δεν απογειώνεται, και εντέλει κορυφώνεται χαζά. Και επιτέλους, πρέπει κάποιος να σώσει το σινεμά από τους Κιάνου Ριβς (και τον Νίκολας Κέιτζ, τώρα που το ξανασκέφτομαι). Ριφιφί, θεατρικό του Τσέχωφ, μερικοί αντί-ήρωες, ένας φλατ έρωτας, και ο απίθανος θεατρικός σκηνοθέτης που είναι ο καλύτερος της ιστορίας, συνθέτουν μια ταινία που θα σε αφήσει μετέωρο. Αν θες τη γνώμη μου, δεν πηγαίνει πουθενά συγκεκριμένα η όλη ταινία. Απλώς περπατάει. Παρολαυτά μπορεί και να σ' αρέσει. Δηλαδή, βλέπεται ευχάριστα και έχει το ενδιαφέρον της. Όμως, θα την ξεχάσεις γρήγορα.

Super 8 (6/10)

Για ρετρό ταινία πρόκειται που θα σε ενθουσιάσει έτσι και είσαι φαν της επιστημονικής φαντασίας κι όλης αυτής της νεανικής ποπ κουλτούρας γύρω από το θρίλερ, το μυστήριο, και τον τρόμο εκτός πραγματικότητας. Για την ακρίβεια, ο Έιμπραμς που έκανε ένα αρκετά ενδιαφέρον Star Trek πριν δυο χρόνια, αναμιγνύει ολόκληρη την '70s και ΄80s αισθητική των ταινιών του Σπίλμπεργκ, του Λούκας, του Κόπολα και του Ζεμέκις, όπως και αρκετών άλλων σκηνοθετών που διαμόρφωσαν την αισθητική των νέων σινεφίλ της εποχής εκείνης, προσφέροντας κάτι αντίστοιχο στους σημερινούς πιτσιρικάδες. Άρα λοιπόν, να περιμένεις κάτι διασκεδαστικό. Φαντασία, τρόμος, μυστήριο, παρεΐστικο κλίμα και αρκετή βίντεο(γκειμίστικη) κουλτούρα θα σε κάνουν να περάσεις όπως όταν έβλεπες “Ε.Τ. Ο Εξωγήινος” και “Στάσου πλάι μου”. Άλλωστε, για πιτσιρίκια μιλάει που θέλουν να κάνουν τη δική τους ταινία ζόμπι (πάλι ο Ρομέρο και οι επιρροές του) και εντέλει, είναι οι ίδιοι θεατές σε ένα σκηνικό τρόμου που βρίσκονται άθελα τους.

Nερό για ελέφαντες (5/10)

Καταρχάς θα δεις τον Πάτινσον της σειράς “Λυκόφως” σε ένα διαφορετικό ρόλο από εκείνον που έχουν συνηθίσει οι πιτσιρίκες να παραληρούν. Κι ο μπαγάσας είναι καλός για παραλίγο κτηνίατρος που χάνει τους δικούς του, και μπλέκει στον σκληρό κόσμο του τσίρκου όπου ερωτεύεται παρανόμως και αδόξως (κάτι αντίστοιχο, στο πιο νοσηρό βέβαια, είδες πριν λίγους μήνες στην ισπανική “Η τελευταία ακροβάτις της Μαδρίτης”). Πάτινσον, Γουίδερσπουν, Βαλς (ναι, ο Αυστριακός των “Άδοξων Μπάσταρδων”) είναι όλοι τους εξαιρετικοί στις ερμηνείες τους. Εκεί που χαλάει η μαγιά είναι στην ιστορία και τον χειρισμό της σκηνοθετικά. Ξανά μανά θα δεις ταινία εποχής. Διήγηση, φλασμπάκ, και πάλι από την αρχή. Κλασική φόρμα στον κινηματογράφο που έχεις βαρεθεί να βλέπεις. Ρετρό και μπαναλιτέ είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν, σε μια ιστορία έρωτα και επιβίωσης. Εν ολίγοις, στα σίγουρα θα ξεχάσεις γρήγορα μια ταινία την οποία μπορεί και να απολαύσεις έτσι και αφεθείς στις ερμηνείες του παραπάνω τρίο.

Η γυναίκα της ζωής μου (5/10)

Κι όμως, οι Ιταλοί (που πλέον αποδεικνύονται χειρότεροι κι από τους Έλληνες κρατούντες τον κινηματογράφο) έστειλαν αυτή την ταινία του Βίρτζι κι όχι το “Είμαι ο έρωτας” του Γκουαντανίνο (το θυμάσαι αυτό το αριστούργημα υποθέτω), στις υποψηφιότητες των φετινών Όσκαρ. Φυσικά απέτυχε, γιατί πόσο “Σινεμά ο Παράδεισος”, “Μαλένα” και “Baaria” να δει πια ο ξένος; Εν προκειμένω, η ιστορία του Βίρτζι (που θα σου θυμίσει πολλές δικές μας, όπως το “Peppermint” του Καπάκα) είναι ένα φλασμπάκ: ένα μέρος είναι ταινία εποχής πίσω στα '70s, και ένα άλλο στο τώρα, όπου γιος παραμελημένος από την εκρηκτική μητέρα του έχει τα ψυχολογικά του. Βέβαια την επιστροφή στον τόπο που μεγάλωσε την κάνει, και οι θύμησες και οι μνήμες του ξανάρχονται. Δεν θα περάσεις άσχημα με την ταινία αυτή. Μια και νοσταλγία και ένα κλίμα κοντά στο δικό σου, το ελληνικό δηλαδή, θα το βιώσεις. Βλέπεις, όλο αυτό το λαϊκιστικό περνάει. Αλλά δεν θα ενθουσιαστείς κιόλας, αφού ούτε καμιά πρωτότυπη ιστορία θα δεις, ούτε και καμιά σπουδαία ερμηνεία θα θαυμάσεις. Ιταλικό ταμπεραμέντο και η επαρχία με όλα τα καλά της, είναι τα στοιχεία που θα σε αποζημιώσουν.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (16-6-11).