2 Ιουν 2011

Ταινίες 2ης Ιουνίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, μεταξύ των οποίων θα βρεις σίκουελ εμπορικών ταινιών, queer ιστορίες κι άλλες τρόμου. Καθώς και επανέκδοση μιας εκ των καλύτερων ελληνικών κωμωδιών της δεκαετίας του 1980. Ταινία της εβδομάδας είναι το "Kung Fu Panda 2", το σίκουελ του πετυχημένου animation του 2008, που είναι εξίσου ξεκαρδιστικό, χαριτωμένο, με περισσότερη όμως δράση και με το 3D να του δίνει το κάτι παραπάνω. Στο "The Hangover 2" μην περιμένεις να πάθεις ανάλογη πλάκα με εκείνη της πρωτότυπης ταινίας, στα σίγουρα όμως θα ξεκαρδιστείς με τα αστεία του που είναι πιο χοντροκομμένα αυτή τη φορά. Ο "Θάλαμος του τρόμου" σηματοδοτεί την επιστροφή του μετρ Τζον Κάρπεντερ στο καλό σινεμά τρόμου. Χωρίς να τον δεις να ξεκολλάει από την εποχή του (τα ‘80s δηλαδή), θα την καταβρείς με την ανατριχίλα που θα σε βρει. Στη g&l "Η απίστευτη ιστορία της βασίλισσας Ρακέλα", ένα ιδιότυπο ντοκιουντράμα του 2008 (!), θα αποσβολωθείς με την ώριμη και τραχιά ερμηνεία της απαίδευτης ηθοποιού και τρανσέξουαλ Ρακέλα, χωρίς να σε εντυπωσιάσει κανένα άλλο φιλμικό στοιχείο. Υπάρχει και η γαλλική κομεντί "Πες μου τ’ όνομά σου", ένα αμάλγαμα ρομαντίλας και πολιτικού ακτιβισμού καθώς λένε, την οποία δεν είδα γιατί αυτά τα δήθεν γαλλικά γλυκανάλατα αρχίζουν να με πειράζουν στο στομάχι. Για το τέλος, και με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την πρώτη προβολή της, το "Μάθε παιδί μου γράμματα" του Θόδωρου Μαραγκού ξαναβγαίνει στα σινεμά της χώρας, για να σου θυμίσει τι γράμματα -εντέλει- δεν έμαθες. Αθάνατη ελληνική ταινία, από τις πλέον αξιόλογες. Την κριτική σου γράφει ο Πετιμεζάς. Αν θες, θυμήσου και τη συνέντευξη του σκηνοθέτη στο SevenArt.

The Hangover 2 (5/10)

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ εξακολουθώ να λέω την ιστορία του πρώτου "The Hangover": Όταν και μπήκα ανυποψίαστος, σχεδόν βαριεστημένος στην πρεμιέρα του στην Αίγλη Ζαππείου, αν θυμάμαι καλά, και βγήκα παραμιλώντας από τα γέλια. Ήταν η ταινία του θερινού 2009 αδιαμφισβήτητα. Και σου κάνω αυτό τον πρόλογο για να σου πω το εξής: όσοι (αλήθεια πόσοι;) δεν έχουν δει το πρώτο "The Hangover" θα λυθούν από τα γέλια. Όσοι, όμως, το έχουν δει (και είναι η πλειοψηφία) τότε θα απογοητευτούν στα σίγουρα. Καθότι ο Τοντ Φίλιπς και η γνωστή παρέα του δεν κάνει τίποτε παραπάνω για να σε κερδίσει. Σαν δημόσιοι υπάλληλοι αναπαρήγαγαν την πετυχημένη συνταγή του πρώτου μέρους, αλλάζοντας απλώς τοποθεσία. Επιπλέον προσθέσανε κι ένα τόνο παραπάνω καφρίλας που αγγίζει τα όρια της μπαναλιτέ της γνωστής αμερικανιάς των Φαρέλι. Ευτυχώς δεν τα ξεπερνάνε. Κι όλα αυτά γιατί πολύ απλά το γυρίσανε στο μέρος της καφρίλας, την Ταϊλάνδη. Δεν τη βρήκα κι εύστοχη την επιλογή τους. Εν συντομία: Με το "The Hangover 2" και θα χαχανίσεις και θα διασκεδάσεις σε στιγμές (κυρίως του Γαλιφιανάκι και του Γεόνγκ). Επ’ ουδενί όμως μην περιμένεις εκείνο το μυθικό πατατράκ της πρώτης ταινίας. Βασικά, ούτε με το κιάλι δεν θα το δεις.

Kung fu Panda 2 (7/10)

Δεν σκίζω και τα ρούχα μου με τα animation τύπου "Kung Fu Panda", θα σου ομολογήσω όμως ότι το καταδιασκέδασα αυτό το σίκουελ όπως ακριβώς έγινε και με το πρωτότυπο μέρος, το 2008. Μπράβο λοιπόν στη Dreamworks που κράτησε το κινούμενο σχέδιο των εκατομμύριων δολαρίων της στα ίδια υψηλά επίπεδα. Καθότι στο σίκουελ θα δεις κι άψογη εικόνα, και χαριτωμενιές από τα ζωάκια με τις οποίες θα χαβαλεδιάσεις, και αυτή τη φορά περισσότερη δράση σε σύγκριση με το πρώτο μέρος. Οι ανατολίτικες αναφορές της ιστορίας, οι πολεμικές τέχνες με τις οποίες έχει γεμίσει αυτή τη φορά, μπορεί να αδειάζουν την παιδικότητα από το συνολικό αίσθημα της ταινίας, τη γεμίζουν όμως με αδρεναλίνη και περισσότερη δυναμική. Εν ολίγοις, θα δεις ένα καταχαρούμενο παιδικό που και γλύκα έχει και φρεσκάδα. Εκεί που χάνει είναι στη χαζή (για τους ενήλικους ίσως) ιστορία του. Γι’ αυτό κιόλας, πάντοτε υπερθεματίζω τα έξυπνα παιδικά που δεν μένουν… παιδικά. Και να έχεις υπόψη σου, ότι μπορείς να το δεις και σε 3D (που του δίνει το κάτι παραπάνω) και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

Ο θάλαμος του τρόμου (5/10)

Όπως κι ο ίδιος ο Κάρπεντερ, έτσι κι εγώ τον είχα εγκαταλείψει από καιρό. Καθότι ταινία του αξιόλογη τουλάχιστον, έχω να δω από το "Στο στόμα της τρέλας" και πάνε χρόνια από τότε έτσι και τα βάλεις κάτω. Ο σκηνοθέτης που μου έμαθε τι σημαίνει καλτ σινεμά (έχοντας ακόμη στο μυαλό μου την "Επίθεση στο σταθμό 13", την "Ομίχλη", μέχρι και τον "Χαμό στην Τσάιναταουν"), σου γυρίζει τώρα μια ιστορία ψυχικού διπολισμού, με φόντο την Αμερική των ‘60s. Να σου πω και την αλήθεια, δεν χαλάστηκα καθόλου με τον "Θάλαμο του τρόμου" του μετρ Κάρπεντερ. Καθότι και έξυπνο μου φάνηκε, και με καθαρά b-movie διάθεση κι αισθητική, και τρόμο σου προκαλεί, και την ανατριχίλα σου θα τη νιώσεις. Εντάξει, από τον γερό-Κάρπεντερ όμως μην περιμένεις και πολλά. Δηλαδή, θα σου φανεί και παρωχημένος και κάπως να έχει μείνει πίσω (δε νομίζω ότι έχει ξεκολλήσει από τα ‘80s). Όμως, την έκανε την προσπάθεια του κι ελπίζω να συνεχίσει. Ο "Θάλαμός" του, με την φατσούλα της Άμπερ Χερντ (που φαίνεται να έχει μέλλον η κούκλα έτσι κι επιτέλους κάνει μια σωστή επιλογή) να του δίνει το κάτι παραπάνω, είναι μια καλή ταινία τρόμου.

Η απίστευτη αλήθεια για τη βασίλισσα Ρακέλα (5/10)

Το όλο σημαντικό σε αυτό το ιδιόμορφο ντοκιουντράμα του Ισλανδού Γιοχάνεσον είναι η ίδια η Ρακέλα. Κατά τα λοιπά δεν υπάρχει τίποτε το αξιόλογο. Καθότι η Ρακέλα, αυτή η φοβερή τρανσέξουαλ από τις Φιλιππίνες, παίζει κανονικό ρόλο την ίδια της τη ζωή και αποδεικνύεται διαμαντάκι λαμπερό. Ο Γιοχάνεσον έμαθε για τη Ρακέλα και την ακολούθησε στο όνειρο της από τις Φιλιππίνες στο… Παρίσι. Ουσιαστικά ένα ντοκιμαντέρ έκανε για τις «ladyboys» των Φιλιππίνων και πέτυχε διάνα με την απρόσμενη επιθυμία της Ρακέλα να γίνει η πρωταγωνίστρια. Η συνέχεια εμπεριέχει τη μυθοπλασία του ονείρου αυτού, ίσως και προσχηματικού. Κάπως καθυστερημένα βέβαια (σχεδόν 3,5 χρόνια μετά!), με το Teddy Award της Μπερλινάλε παραμάσχαλα και με ένα σκασμό φεστιβάλ (τα περισσότερα εκ των οποίων gay & lesbian) στο σάκο της, η ταινία του Γιοχάνεσον προβάλλεται στην Ελλάδα (έχουν προηγηθεί συμμετοχές της βέβαια σε ντόπια φεστιβάλ) στοχεύοντας στο g&l κοινό και τους απανταχού περίεργους. Αυτό που θα σε τραβήξει, και στο ξαναλέω, είναι η περσόνα της Ρακέλα και ο τρόπος με τον οποίο την κινηματογραφεί ο Ισλανδός. Όλη η ταινία είναι πάνω σε αυτή την ερασιτέχνη «ηθοποιό», κανονικά.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (2-6-11).