23 Ιουν 2011

Ταινίες 23ης Ιουνίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες, χωρίς να υπάρχει αυτή για την οποία θα σκίσεις και τα ρούχα σου. Καθώς και τρεις επανεκδόσεις, όντως, κλασικών ταινιών των Χίτσκοκ, Πολάνσκι και Ντεμί. Ταινία της εβδομάδας είναι το "The Company men", μια καλοφτιαγμένη ντραμεντί καταστάσεων πιο επίκαιρη από ποτέ. Η οικονομική κρίση, η ανεργία, και η χαμένη πια πολυτελής ζωή, είναι τα στοιχεία που συνθλίβουν το σύγχρονο άτομο. Αν και επιδερμική και με ένα χαζό feelgood τέλος, πετυχαίνει τον κριτικό σκοπό της. "Τα μάτια της Τζούλια" είναι ένα ατμοσφαιρικό και σικάτο ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο εντέλει παραμένει σε ρηχά νερά. Αν και τρομακτικό, δεν εμβαθύνει ποτέ στους χαρακτήρες του. Ισπανικής παραγωγής του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, περυσινό όμως. Για τα "Αυτοκίνητα 2", σίκουελ του γνωστού animation της Disney/Pixar, να σου πω ότι θα ξετρελαθείς με την αρτιότητα που έχει και την αδρεναλίνη που σου βγάζει, μην περιμένεις όμως αυτό το ρημαδιασμένο το καλό, το έξυπνο κινούμενο σχέδιο που θα σε ταρακουνήσει (και έχεις δει στα σίγουρα στο παρελθόν). Στο επίσης περυσινό "Τεκμήριο ενοχής" θα δεις ένα κλασικού τύπου δικαστικό δράμα με την Χίλαρι Σουάνκ. Αν και ενδιαφέρον, θα εκνευριστείς με τα αφάνταστα (κι αβάσταχτα) κλισέ ευκολίας, με τα οποία έχει μπουκωθεί. Για το γαλλικό "Γλυκό ψέμα" με την ομορφούλα Οντρέι Τοτού, που είναι και περυσινής παραγωγής και χαζοχαρουμένο και γλυκανάλατο, σου λέω ότι θα σ’ αρέσει (;) ως κάτι ευχάριστο, εύπεπτο, κι εντέλει χλιαρό. Ενώ στο "Beastly" που σου ξαναλέει αλλιώς το κλασικό παραμύθι "Η πεντάμορφη και το τέρας", εξοπλίσου με γερά νεύρα για να αντέξεις, πάνω-κάτω, μιάμιση ανούσια ώρα σινεμά. Την κλασική "Λόλα" του Ζακ Ντεμί θα δεις αυτή την εβδομάδα, αυτό το ερωτικό μιούζικαλ που έχει στυλ, ταμπεραμέντο, και μια εκπληκτική Αινούκ Αιμέ. Προσωπικά μου αρέσει. Κριτική όμως θα σου γράψει ο συνήθης ύποπτος Πετιμεζάς. Για το "Κυνήγι του κλέφτη", ένα από τα λιγότερο γνωστά αστυνομικά του Χίτσκοκ, θα ξετρελαθείς με τα κυνηγητά και τον έρωτα των Κάρι Γκραντ και Γκρέις Κέλι, με φόντο τη μεταπολεμική Ευρώπη. Ο Πετιμεζάς αναλαμβάνει δράση. Στο "Μωρό της Ρόζμαρι" του Ρομάν Πολάνσκι, με τους Τζων Κασσαβέτη και Μία Φάροου, θα δεις μια από τις τρομακτικότερες ιστορίες του παγκόσμιου σινεμά. Προσωπικά την ταινία τη λατρεύω, ενώ και ο Δημήτρης σου γράφει γιατί νιώθει κι εκείνος το ίδιο.

The Company men (6/10)

Ξεπερνώντας τα όποια μειονεκτήματα της, αυτό που σε κερδίζει στην ταινία του πετυχημένου τηλεοπτικού Τζον Γουέλς ("ER") είναι το ίδιο το θέμα της. Μεσήλικες, σύγχρονοι γιάπηδες, καλομαθημένοι από μια πολυτελή ζωή, με πολλά χρήματα, μεγάλα σπίτια, ιλουστρασιόν αμάξια, και ακριβές συνήθειες, μένουν «στον αέρα» όταν απολύονται από τις εταιρείες τους. Το θέμα είναι τόσο επίκαιρο. Η οικονομική κρίση φέρνει ανεργία. Η οποία και χτυπάει, καμιά φορά, τους ανθρώπους που εξέθρεψαν αυτό το υπερτροφικό σύστημα. Και δεν μιλώ για τους «μεγάλους» μα για τα καλοκουρδισμένα γρανάζια της μηχανής αυτής. Ο Γουέλς ευτυχεί με το -περυσινό- "The Company Men". Έχει δουλέψει δραματουργικά και διαθέτει μια σειρά πολύ καλών ερμηνειών. Τόσο από τους αστέρες όπως οι Μπεν Άφλεκ, Τόμι Λι Τζόουνς και Κέβιν Κόστνερ, όσο και από ηθοποιούς όπως ο Τομ Κεμπ. Εν ολίγοις, θα δεις μια ταινία που και το ενδιαφέρον θα σου τραβήξει, και θα σε απορροφήσει. Κατά τα άλλα όμως, ούτε οι σεναριακές ευκολίες λείπουν, ούτε και τα χαζά τεχνάσματα όπως το feelgood τέλος, απόρροια ίσως των τηλεοπτικών καταβολών του σκηνοθέτη.

Τα μάτια της Τζούλια (5/10)

Σε αυτό το ισπανικό θρίλερ, που γυρίστηκε υπό την επίβλεψη του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο ("Ο Λαβύρινθος του Πάνα"), θα δεις μια ιστορία τρόμου, αλλά και έντονης ψυχολογικής πίεσης. Εν ολίγοις, θα σε συνεπάρει η όλη ατμόσφαιρα της, στην οποία και θα μπεις αμέσως. Γιατί αυτό είναι το κέρδος της ταινίας του Μοράλες. Η ατμοσφαιρικότητα της, και η υποβλητικότητα που διαθέτει. Καλά χτισμένη ταινία είναι, και δουλεμένη με λεπτότητα. Οι χαρακτήρες, και κυρίως οι βασικοί κάνουν τη δουλειά τους σωστά ως ένα σημείο. Καθότι από κει και ύστερα, δεν αφήνονται από το σενάριο να ξεδιπλωθούν. Βλέπεις, καλός ο τρόμος κι ο ψυχολογικός εκβιασμός σε ένα πρώτο επίπεδο. Στη συνέχεια όμως, θέλεις βάθος στην ιστορία σου και δουλειά στους χαρακτήρες σου, στοιχεία που δεν τα διαθέτει η ταινία του Μοράλες. Εν γένει, για ένα ακόμη καλό ισπανικό θρίλερ πρόκειται, συνεχίζοντας την παράδοση του είδους στην παραγωγή της χώρας, που όμως δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι θα σε ξετρελάνει.

Αυτοκίνητα 2 (5/10)

Δεν το λες και το πιο πετυχημένο (τουλάχιστον ποιοτικά) κινούμενο σχέδιο της Disney/Pixar. Πάντως, η όρεξη των δημιουργών του φαίνεται μεγάλη, μια και εδώ έχεις ένα σίκουελ σαφώς ανώτερο από το πρωτότυπο. Θυμάμαι τα πρώτα "Αυτοκίνητα" με τον μπροστάρη Μακουίν. Τα βρήκα ένα συμπαθητικό animation, σίγουρα εντυπωσιακό για την παιδική ηλικία, που όμως δεν με τράβηξε κι ακριβώς. Σε αυτό το σίκουελ, που αναμένεται κι εμπορική επιτυχία, το οποίο βλέπεις μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και σε 3D, η δράση είναι πιο εντυπωσιακή, οι χαρακτήρες πληθαίνουν και ανοίγονται, και οι σκηνές στην πόλη σε αποζημιώνουν. Θα δεις, λοιπόν, κάτι σαν το "Fast and Furious" για παιδιά, σε κινούμενο σχέδιο, με περισσότερο χρώμα και χιούμορ. Εκεί που σίγουρα χάνει το animation της Pixar είναι στην ιστορία του, η οποία μένει σε ρηχά νερά. Άρα, ούτε τώρα θα δεις ένα έξυπνο κινούμενο σχέδιο αλλά μια ακόμη ταινία ηλικίας.

Τεκμήριο ενοχής (5/10)

Καλοδουλεμένο δικαστικό δράμα, από αυτά που λατρεύουν να βλέπουν στην Αμερική, είναι η ταινία του Γκόλντουιν, η οποία και στηρίζεται στις καλές (αλλά κλασικές) ερμηνείες των Χίλαρι Σουάνκ και Σαμ Ρόκγουελ. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία της δεκαετίας του 1980, ουσιαστικά παρακολουθείς μια ιστορία που ως ένα σημείο έχει φλας μπακ. Και στη συνέχεια γίνεται γραμμική, προκειμένου να κορυφωθεί με την απελευθέρωση του άδικα φυλακισμένου, και τη δικαίωση της πονεμένης αδελφής που έκανε τα πάντα για το αίμα της. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, και η σκηνοθεσία του Γκόλντουιν σου αποσπά την προσοχή. Αυτά όμως δεν φτάνουν για να απογειώσουν μια ταινία. Βλέπεις ένα σκασμό από κλισέ με τα οποία έχεις μπουκωθεί όλα αυτά τα χρόνια, και τα οποία διαθέτει κι αυτή η παραγωγή, και την κάνει αυτόματα προβλέψιμη, βαρετή, ανιαρή. Για μελό, και λίγη αγωνία, είναι καλή η θέαση της. Για το κάτι παραπάνω όμως, μην τρέξεις να τη δεις, δε θα σ’ αρέσει.

Γλυκό ψέμα (4/10)

Μια ταινία πάνω της παίρνει η γλυκιά Οντρέι Τοτού. Μια και η ιστορία του Σαλβαντορί θα μπορούσε με άνεση ν’ αγαπηθεί στο Χόλιγουντ, η Γαλλίδα ηθοποιός κάνει τα αδύνατα δυνατά για να σου σώσει το βράδυ από μια τουλάχιστον, εύπεπτη, γλυκανάλατη, στα όρια της χαζής, ρομαντικής κωμωδίας. Όπου όμορφη κόρη κάνει τα πάντα για να σώσει την καταθλιπτική μάνα της, προωθώντας της τα ερωτικά γράμματα που στέλνει στην ίδια ανώνυμος θαυμαστής της. Έντονα χρώματα, χαλαρή διάθεση, χαμόγελα και μια ελαφράδα είναι αυτά που θα σε κερδίσουν σε αυτή την, κλασικού τύπου, κομεντί από τη Γαλλία. Από κει και ύστερα μην έχεις και πολλές απαιτήσεις, ούτε για θέαμα, ούτε για ουσία φυσικά.

Beastly (3/10)
Δυστυχώς η καλαισθησία, η ωραία ατμόσφαιρα, τα σικάτα σκηνικά, τα λαμπερά πρόσωπα, όπως και οι γρήγοροι ρυθμοί, δεν μπορούν απαραίτητα να σώσουν μια ταινία από τον όλεθρο. Βλέπεις με το "Beastly", ο Μπαρνζ μπορεί να μεταφέρει το μπεστ σέλλερ της Άλεξ Φλιν που σου ξαναλέει το παραμύθι "Η πεντάμορφη και το τέρας" στη σύγχρονη εποχή (του λυκείου), πέραν τούτου όμως δεν έκανε και κάτι άλλο σπουδαίο. Μια και για βίντεο κλιπ ή πρόμο των πιο ιλουστρασιόν προϊόντων μοιάζει η ταινία του, κι όχι για love story με κοινωνικά και ταξικά μηνύματα όπως θα έπρεπε. Με μοναδικό κέρδος της, την ερμηνεία του Άλεξ Πέτιφερ, μην περιμένεις και πολλά από μια ακόμη teen ταινία της σειράς. Κι αυτό που πρέπει να σε παραξενεύει είναι ότι δημοσιογραφικά την ταινία δεν την είδα αφού η εταιρεία διανομής της, την πέρασε «κάτω απ’ το χαλάκι» για να στη δείξει κατευθείαν και χωρίς παρεμβολές.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (23-6-11).