30 Ιουν 2011

Ταινίες 30ης Ιουνίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τρεις ταινίες, οι οποίες όλο και κάτι καλό έχουν να σου δείξουν παρεμπιπτόντως, καθώς και επανέκδοση κλασικής ταινίας του παγκόσμιου κινηματογράφου έχεις, την οποία τη συγκαταλέγω ανάμεσα στις πιο αγαπημένες όλων των εποχών. Ταινία της εβδομάδας είναι "Το Χρίσμα", η καλύτερη αυστραλέζικη παραγωγή του 2010, που είναι φορτωμένη με βραβεία, κριτικές, και συμμετοχές σε φεστιβάλ. Επίσης και με την εξαιρετική ερμηνεία της Τζάκι Γουίβερ, η οποία ήταν υποψήφια για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα ερμηνείας. Η αναπαράσταση της ανθρώπινης βίας, και η συν αυτώ μετατροπή του ανθρώπου σε ζώο, θα σε συγκλονίσουν στα σίγουρα. "Transformers: Dark of the Moon" λέγεται το μπλοκμπάστερ του καλοκαιριού (μέχρι να έρθει ο τελευταίος "Χάρι Πότερ"), στο οποίο δεύτερο σίκουελ της συγκεκριμένης σειράς ταινιών, ο γνωστός φασαριόζος Μάικλ Μπέι σου προσφέρει ένα χάρμα ιδέσθαι μπουμπουνητών που θα σε αφήσουν κοκαλωμένο στη θέση σου. Η εξέλιξη του σινεμά από ιστορία σε τεχνολογία, βρίσκει την πλήρη εφαρμογή της σε αυτή την ταινία. Για την "Περίπτωση Λάρι Κράουν", τη σκηνοθετική δουλειά του Τομ Χανκς, σε σενάριο Νία Βαρντάλος, και με συμπρωταγωνίστρια την Τζούλια Ρόμπερτς (πώς σου φαίνεται ο συνδυασμός αυτός;), δεν σου γράφω κριτική καθότι η εταιρεία διανομής της την απαγόρευσε σε όλους τους ιντερνετικούς κριτικούς μέχρι απόψε το βράδυ (κάτι «όμορφο» μου μυρίζει εδώ…). Βέβαια, την επέτρεψε στους κριτικούς των εφημερίδων και των περιοδικών, των οποίων τα κείμενα όλως τυχαίως έχουν αναπαραχθεί στα σάιτς τους αυτή την ώρα. Προσωπικά βέβαια προβληματίζομαι… Για τη "Λεωφόρο της Δύσεως", αυτή την αθάνατη κλασική ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ, που συμπληρώνει πενήντα χρόνια από την πρώτη προβολή της φέτος, σου γράφει ο Πετιμεζάς. Την ταινία αυτή, που συγκαταλέγεται στις αγαπημένες μου, τη θεωρώ από τις καλύτερες του παγκόσμιου σινεμά. Εύστοχο σχόλιο στην κοινωνία του θεάματος, τον κινηματογράφο, καταπληκτικές ερμηνείες, έξοχη σκηνοθεσία, ένα αριστοτεχνικό δαιδαλώδες σενάριο που συναρπάζει. Στα σίγουρα δεν θες κάτι άλλο από μια ταινία έπος. Ως συμπληρωματική, ρίξε μια ματιά στο αφιέρωμα που είχε ετοιμάσει το SevenArt για τον Μπίλι Γουάιλντερ, πέρυσι το καλοκαίρι. Και κλείνω το εισαγωγικό αυτό κείμενο, λέγοντας σου καταρχάς καλό μήνα (από αύριο), και εν συνεχεία να μη λησμονήσεις το Αφιέρωμα στον (ευρωπαϊκό) Βωβό Κινηματογράφο που διεξάγεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από σήμερα. Το SevenArt που σου έχει επιμεληθεί ένα πλήρες (βωβό) αφιέρωμα πριν λίγους μήνες, είναι χορηγός επικοινωνίας της εκδήλωσης.

Το χρίσμα (7/10)

Η ταινία του Μισό έχει μια δυναμική. Αναπαριστά με γλαφυρό τρόπο την όλη καταχνιά, τη σαπίλα, και το αστείρευτο μίσος του υποκόσμου της Μελβούρνης, έτσι όπως σίγουρα δεν τον έχεις ξαναδεί στο σινεμά (της χώρας). Σε αυτή την οπτική, σου εισάγει και το θέμα της βίαιης συμπεριφοράς του ανθρώπου, ως μέλους μιας κοινωνίας ζώων που πατάει επί πτωμάτων προκειμένου να ζήσει. Πραγματική αποκάλυψη είναι η γιαγιά της ιστορίας, η φοβερή Τζάκι Γουίβερ. Είναι αυτή που εκκολάπτει τη βία, τα φίδια μες στο ίδιο της το σπίτι που στρέφονται στην κοινωνία με πάθος για καταστροφή. Γι’ αυτό και ο πιτσιρικάς βρίσκεται σε μια αμήχανη θέση όταν συναντά έναν κόσμο που ούτε τον φανταζόταν ποτέ. Μάλιστα, η Γουίβερ είχε λάβει και υποψηφιότητες β’ γυναικείου ρόλου στα Όσκαρ και τις Χρυσές Σφαίρες. Για την καλύτερη αυστραλέζικη παραγωγή του 2010, που κουβαλάει ένα σκασμό βραβεία (μεταξύ των οποίων και στο Σάντανς), διθυραμβικά σχόλια, και συμμετοχές σε φεστιβάλ (και της Θεσσαλονίκης για να ξέρεις), θα σου πω ότι αν και γκανγκστερική βρετανικού ύφους και αμερικανικού τύπου που είναι, καταφέρνει να κάνει το δικό της σχόλιο πάνω στη βία και να την αποδομήσει στις κοινωνίες της ευημερίας, όπως είναι αυτή της Αυστραλίας. Την ταινία την καίει η εταιρεία διανομής της τώρα που τη βγάζει μες στο καλοκαίρι. Δεν ξέρω πόσο θα μπορέσει να σε προσελκύσει, μα δώσ’ της μιας ευκαιρία. Σου δείχνει γλαφυρότατα έναν κόσμο που δεν σου είναι ξένος κινηματογραφικά, μα πάντοτε σε ιντριγκάρει γιατί είναι το κακό που υπάρχει δίπλα σου, το έχεις δει, το έχεις συναντήσει. Αν και υπερβολική σε σημεία της η ταινία, κάτι που μπορεί και να σε ξινίσει, στα σίγουρα όμως θα έχεις να δεις καιρό μια τέτοια αναπαράσταση βίας και σήψης του ανθρώπου, ο οποίος σαν ζώο δεν μπορεί να ξεφύγει από τα κτηνώδη ένστικτα του.

Transformers : Dark of the moon (6/10)

Πιστεύω πως μέχρι να δεις τον τελευταίο "Χάρι Πότερ", σε ένα μήνα περίπου, η ταινία του Μάικλ Μπέι θα σε συνοδεύει σε όλες τις multiplex, φασαριόζικες εξόδους σου. Είναι το μπλοκμπάστερ του καλοκαιριού, το οποίο μπορεί να έχει όλες αυτές τις παθογένειες που ξέρεις κι έχεις βαρεθεί να συναντάς δεκαετίες τώρα στις παραγωγές του Χόλιγουντ, μα θα σε αποζημιώσει όμως από πλευράς διασκέδασης. Γενικότερα, μην ψάχνεις σενάριο σε αυτό το δεύτερο σίκουελ των "Transformers". Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο κι από τα τρία επεισόδια. Ο λόγος απλός: περισσότερη δράση, καλύτερο τεχνολογικά, όπου με τη δύναμη του 3D απογειώνεται. Κι επιστρέφω στο σενάριο. Προσχηματικό το εύρημα του ’69 με την πρώτη προσσελήνωση και το συν αυτώ μυστήριο. Καθότι την ιστορία των ρομπότ θέλει ν’ αναπτύξει η ομάδα του Μπέι, και την επαφή (;) με τους πάντοτε περίεργους ανθρώπους. Όπως δεν υπάρχει σενάριο, δεν θα δεις και καμιά ερμηνεία της προκοπής. Άρα τι σου μένει, ξέρεις; Ένα ατελείωτο μπαμ μπουμ που σίγουρα δεν θα σε κουράσει, μα θα σε ανταμείψει και θα σε ικανοποιήσει. Βλέπεις, το τρίτο 'Transformers' φτιάχτηκε από τον, έτσι κι αλλιώς φασαριόζο Μάικλ Μπέι για να προκαλέσει τα μάτια σου, την ακοή σου, και τις οποίες αισθήσεις σου απομείνουν όρθιες μες στην αίθουσα. Μα είναι σινεμά αυτό; Πλέον ναι, σου λέω.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (30-6-11).