29 Ιουν 2011

ΟΙΣΤΡΟΣ

Οίστρος

Ποτέ δε θα ξαναμιλήσω γιατί όσα κι αν είπα
η αλήθεια ήταν κρυμμένη, η αγάπη χαμένη,

κι εγώ εδώ...


Η ψυχή μου μια θάλασσα παραδομένη στην άβυσσο

της θλίψης, του πόνου, της θύμησης και της ανάγκης.

Όλα γύρω μου τελειωμένα, τυλιγμένα

σ' ένα τρομακτικό χορό από μυρωδιά βαλς και θανάτου.


Η ύπαρξή μου μια σκιά -μια ρωγμή στο χρόνο,

αναβλύζουν στιγμές γλυκιάς μελαγχολίας.

Το βλέμμα μου μια ουράνια έκρηξη στο γαλαξία,

όπου η ενοχή μπαίνει μέσα μου και με διαγράφει.


Όλα αυτά θυμίζουν όσα αισθάνομαι.

Τελικά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο σκόνη.

Η φωνή μου μια ξεκούρδιστη τρομπέτα

παρασέρνει τα είδωλα της νύχτας.


Η θάλασσα μου, ο πόνος μου, η θλίψη μου,

ο χορός και ο θάνατός μου
είναι όλα άθλιοι ιππότες στο μπαρ της παραφοράς.


Και απορώ με τη θλίψη μου,

τις άρρωστες κραυγές της ψυχής μου.

Παραδομένης σε εικόνες μαγικές, τόπους σκοτεινούς,

ιδεατούς, νεκρούς από τις ζωές εκείνων που τόλμησαν.


Ακούστε άνθρωποι! Πατάω στη γη και ονειρεύομαι,

ακούω τον πόνο μου και κραυγάζω στίχους γοερούς.

Σιωπή στο μπαρ θα πέσει σαν θα μπω

αλαλάζοντας ινδιάνικους ψαλμούς, χορεύοντας τσιγγάνικους ήχους.


Εωθινό θα 'ναι το μονοπάτι που θα διαβώ

μια νύχτα που αστροφέγγει ψέματα η θάλασσα.
Ασθμαίνοντας θάνατο θα βρομίσω

τις κάμαρες των παιδιών σας, τις εκκλησίες των στιγμών σας.


Κι επίμετρο θα γράψω πάνω στον τάφο μου:
"Μη φωνασκείτε, θα ξυπνήσω"!

Θεσσαλονίκη, 25/11/07
Τάσος Ρήτος/Κατερίνα Καντσού/Ν. Πουλάκος

*Η στήλη Τα πάντα ρή-τος, επανέρχεται στο blog του Βακχικόν από τις 24 Αυγούστου.