20 Ιουλ 2011

10 επανεκδόσεις που θέλουμε να δούμε στα θερινά σινεμά

Από πάντα τα καλοκαίρια στην Ελλάδα ευνοούσαν τη θύμηση παλιών καλών ταινιών, του παγκόσμιου κινηματογράφου. Άλλωστε, αυτό το μοναδικό φαινόμενο του θερινού σινεμά, που έχει ευδοκιμήσει μόνο στις χώρες της Μεσογείου, προσφερόταν για μια απολαυστική θέαση ενός κινηματογράφου ποιότητας. Πλέον, τα σινεμά όπως ξέρεις παίζουν και ταινίες πρώτης προβολής, όπως και παραγωγές της σεζόν που μόλις τελείωσε. Έχεις βαθιά μέσα σου όμως, το συναίσθημα ότι το θερινό σινεμά συνδυάζεται με ένα παγωμένο ρόφημα, λίγο καλό φαγητό και μια παλιά ταινία. Ερωτική, αστυνομικό νουάρ, κοινωνικό δράμα, παιχνιδιάρικη κομεντί, με προτίμηση στο μαυρόασπρο φόντο, αλλά και έγχρωμη, τεχνικολόρ, κι όχι μόνο, σου προσφέρει νοσταλγικές διαθέσεις, γλυκές θύμησες, αλλά και μαγευτικές ανακαλύψεις, ενός κόσμου που δεν ξέρεις, δεν γνωρίζεις, αφού δεν έχεις ζήσει σε αυτόν ή που έχεις περάσει τα νιάτα σου και θες να ξαναθυμηθείς και να συνδυάσεις εικόνες φωτογραφικές.

Επειδή την τελευταία πενταετία έχει γιγαντωθεί ο αριθμός των επανεκδόσεων στα θερινά σινεμά της Αθήνας, καλύπτοντας έτσι μια ανάγκη (όχι πάντα δικαιολογημένη, και σε αυτό το βαθμό) του σινεφίλ κοινού για παιδεία και διασκέδαση, η ομάδα του SevenArt αποφάσισε να σου συστήσει, και να σου αναλύσει, μια λίστα σπάνιων ταινιών του παρελθόντος (αν και σχετικό είναι αυτό, ανάλογα με τη σινεφιλία του καθενός), που θέλει να δει και να ξαναδεί στα θερινά σινεμά της πόλης. Με αυτό τον τρόπο, κλείνει το μάτι πρώτα σε εσένα ώστε να τις ανακαλύψεις και να τις καταβροχθίσεις, μια και όλες τους έχουν την αξία τους, όσο και στην εγχώρια διανομή για να τις φέρει και να τις προβάλλει το ερχόμενο καλοκαίρι.

Νέστορας Πουλάκος poulakos@sevenart.gr

► Οι 10 επανεκδόσεις που θέλουμε να δούμε στα θερινά σινεμά

Κοινωνικά Σκάνδαλα (The Philadelphia Story), Τζωρτζ Κούκορ, 1940

Η ταινία με τα 2 Όσκαρ και τις 4 υποψηφιότητες είναι μια από τις παλιές κλασσικές ρομαντικές κωμωδίες. Αυτό που την κάνει να θεωρείται μια από τις καλύτερες, είναι ό,τι δεν έχουν σήμερα οι περισσότερες ρομαντικές κωμωδίες: Ένα καλογραμμένο σενάριο, καταπληκτικές ερμηνείες από κορυφαίους ηθοποιούς και να είναι πραγματικά αστείες. Οι ερμηνείες δίνουν τεράστια δύναμη στην ταινία. Κάθρην Χέμπορν, Κάρι Γκραντ και Τζέημς Στιούαρτ παραδίδουν άψογα στους θεατές τους θαυμάσιους διαλόγους του σεναρίου. Ο Τζωρτζ Κούκορ έχει κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά σε αυτή την ταινία, τόσο με την παροχή γρήγορου ρυθμού, όσο και με τη χημεία μεταξύ των ηθοποιών. Πρόκειται για μια ταινία για τη ζωή και τους έρωτες μιας κοπέλας της υψηλής κοινωνίας, η οποία έχει την... ατυχία να την ερωτεύονται όλοι οι άντρες αμέσως. Αν είστε από αυτούς που νομίζουν ότι οι σημερινές ρομαντικές κωμωδίες είναι καλές, ρίξτε ένα βλέφαρο στα "Κοινωνικά Σκάνδαλα" και θα χλωμιάσετε με τη σύγκριση. Μια πολύ καλή ταινία και άξια για να τη θυμάστε, αντίθετα από τις μέτριες ως μίζερες ρομαντικές κωμωδίες που βγαίνουν σήμερα. Ιδιαίτερα συστημένη (ειδικά με χρούτσου χρούτσου στα χαλίκια των θερινών σινεμά, νομίζω θα απογειωθεί).

ΙΩΣΗΦ ΒΙΚΤΩΡΑΤΟΣ

Απόκληρος της Κοινωνίας (Odd Man Out), Κάρολ Ρηντ, 1947

Κοινωνικό δράμα, αστυνομικό νουάρ, με ερωτικό εκτόπισμα, και καλά χτισμένο κώδικα τιμής και αξιών, είναι αυτή η αξεπέραστη ταινία του Κάρολ Ρηντ, σκηνοθέτη μεταξύ άλλων και του αριστουργηματικού "Τρίτου Ανθρώπου". Στην ιστορία αυτή που συγκλόνισε το κοινό της εποχής και ανακηρύχτηκε καλύτερη βρετανική ταινία της χρονιάς, αρχηγός του ιρλανδέζικου απελευθερωτικού αγώνα κρύβεται σε συνοικία του χιονισμένου Λονδίνου, όπου η κόρη του σπιτιού τον ερωτεύεται, προκειμένου να οργανώσει ληστεία με τους συντρόφους του. Η εγκληματική αυτή πράξη, ή απαλλοτρίωση, δεν πάει κατ’ ευχή, κι αυτός βρίσκεται κυνηγημένος κι άσχημα χτυπημένος. Σιγά-σιγά οι σύντροφοι του πιάνονται ή σκοτώνονται, κι εκείνος παρά τη βοήθεια που του προσφέρεται στα βρώμικα στενά του Λονδίνου, εντέλει θα τα βάλει με ολόκληρη την εγγλέζικη αστυνομία, αυτό το θηρίο που δύσκολα νικιέται. Σε μια εξαιρετική ερμηνεία ο σταρ της εποχής Τζέημς Μέισον, υποδύεται τον ήρωα και συνάμα απόκληρο μιας κοινωνίας, που μπορεί τόσο εύκολα ν’ ανεβάσει όσο και γρήγορα να αποκαθηλώσει ανθρώπους-σύμβολα, λόγω ενός και μόνο λάθους τους. Χάρμα ιδέσθαι είναι και η φωτογραφία της ταινίας (Ρόμπερτ Κράσκερ), μ’ ένα χιονισμένο και συνάμα βρώμικο Λονδίνο, που εντέλει έγινε κλισέ και αρχέτυπο για κάθε μετέπειτα νουάρ.

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ

Αμάρτημα του παρελθόντος (Out of the Past), Ζακ Τουρνέ, 1947

Κλασσικό νουάρ του Ζακ Τουρνέ, για ένα άτομο που δεν μπορεί να δραπετεύσει από το παρελθόν του. Σπάνια το είδος όμως, «δραπετεύει» από τους βρώμικους «ιδρωμένους» δρόμους της πόλης, με τους σκοτεινούς, στενούς διάδρομους να φωτίζονται μονάχα από μη ρεαλιστικές αντανακλάσεις ενός ισχυρού φωτός. Σε αυτή την ταινία δεν βλέπουμε μόνο τις συμμορίες του υπόκοσμου και την γυναικεία υποτίμηση της ευπρέπειας, αλλά και την όμορφη επαρχία. Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ στο ρόλο εκείνου που δραπετεύει από την πόλη για να ζήσει μια νέα ζωή στη χώρα, σερνόμενος από ισχυρές δυνάμεις. Νιώθω τεράστια συμπόνια γι' αυτόν που σέρνεται σε μια γούβα με αρκούδες για να παλέψει για τη ζωή και την ψυχή του. Η γυναικεία απεικόνιση (Τζέιν Γκρηρ) είναι ιδιαίτερα συμπαθητική. Η αρσενική «προοπτική» της γυναίκας δεν υπερισχύει απλά έναντι της θηλυκής. Εδώ η Τζέιν Γκρηρ υποδύεται μια από τις πιο σκοτεινές γυναίκες, που όμως τουλάχιστον γνωρίζουμε γιατί κάνει αυτό που κάνει και έτσι μπορούμε να συμμεριστούμε το χάλι της. Είναι και αυτή παγιδευμένη. Ο Τουρνέ περνάει μηνύματα βαθιά μέσα στην ψυχή μας. Όλοι έχουμε «κόσμους και μέρη» που δεν πηγαίνουμε συχνά. Όπως όμως o Μίτσαμ, έτσι και εμείς, ερχόμαστε αντιμέτωποι μερικές φορές με δαίμονες και πρέπει να δώσουμε τη μάχη άλλη μια φορά. Ε, τότε ας έχουμε τη ζώνη μας καλά ζωσμένη.
ΙΩΣΗΦ ΒΙΚΤΩΡΑΤΟΣ

Σάββατο Βράδυ... Κυριακή Πρωί (Saturday Night and Sunday Morning), Κάρελ Ράιζ, 1960

Με την ταινία αυτή ξεκίνησε να συντελείται η «επανάσταση» στο βρετανικό σινεμά, μια και το Free Cinema εμφανίσθηκε για να σπάσει τις κατεστημένες φόρμες και τα μελοδραματικά κείμενα. Άλλωστε, μετά το παιχνιδιάρικο μα και όλο προβληματισμούς, κοινωνικούς, υπαρξιακούς, ερωτικούς, "Σάββατο βράδυ… Κυριακή πρωί", δυο μεγάλα ταλέντα του κινηματογράφου ανακαλύφθηκαν: Ο σκηνοθέτης Κάρελ Ράιζ, Τσεχοσλοβάκος πρόσφυγας, που στιγμάτισε το βρετανικό σινεμά με αυτό το ντεμπούτο του. Και ο πρωταγωνιστής και μόλις 24 χρονών τότε, Άλμπερτ Φίννεϊ, ο οποίος έκανε ένα δυναμικό ξεκίνημα στον κινηματογράφο και μετέπειτα έγινε ένας εκ των καλύτερων Βρετανών ηθοποιών του 20ου αιώνα. Κι όλα αυτά, σου τα λέω χωρίς καμία υπερβολή. Κατά τα άλλα, στην ιστορία που ανέδειξε την ταινία καλύτερη της χρονιάς στη Βρετανία, νεαρός και δουλευταράς σε εργοστάσιο άντρας, βρίσκεται μεταξύ της άκρατης διασκέδασης, του κλειστού πατρικού του σπιτιού και δύο γυναικών. Ο ατίθασος κι έντονος χαρακτήρας του, τον μπλέκει με μια παντρεμένη μητέρα την οποία αφήνει έγκυο και με ένα νεαρό πανέμορφο κορίτσι με το οποίο θέλει να συνεχίσει εντέλει τη ζωή του. Τα γεγονότα που ακολουθούν ούτε που τα περιμένει, είναι άλλωστε κατακλυσμιαία και γεμάτα νεύρο κι ένταση. Η ταραχώδης ζωή του θα προβληματίσει, θα προκαλέσει, θα τον ανησυχήσει. Ο Ράιζ σκηνοθέτησε το νυχτερινό Λονδίνο και αποτύπωσε την ακρότητα της νεολαίας της εποχής. Μέσα από μια ιστορία που μπορεί να θεωρηθεί και προσχηματική, σχολιάζει τους ξέφρενους ρυθμούς και παίζει με τις καλά παγιωμένες αξίες μιας συντηρητικής κοινωνίας.

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ

Συναγερμός Θανάτου (Fail-Safe), Σίντνεϊ Λιούμετ, 1964

Ο "Συναγερμός Θανάτου" του Λιούμετ είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει στη σκιά της πασίγνωστης σάτιρας του Στάνλεϊ Κιούμπρικ "S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα", μιας και ο Κιούμπρικ απαίτησε και πέτυχε να πείσει την κοινή τους μαμά - Columbia να κυκλοφορήσει πρώτη η ταινία του στους κινηματογράφους. Έχοντας παρόμοιο θέμα, το αποτέλεσμα ήταν ο "Συναγερμός Θανάτου" να βγει στις αίθουσες μετά την "παρωδία του" και -παρά τις καλές κριτικές- να αφήσει αδιάφορους τους περισσότερους θεατές. Μεγάλη η αδικία για μια ταινία που τόσο το αντιπολεμικό της μήνυμα όσο και η κινηματογραφική της αξία, οι αξιομνημόνευτες ερμηνείες (προεξέχοντος του Χένρι Φόντα στο ρόλο του προέδρου των ΗΠΑ αλλά και των Γουόλτερ Ματάου, Λάρι Χάγκμαν, Φρανκ Όβερτον) και το έντονο σασπένς που οδηγεί κλιμακωτά στο δραματικό φινάλε θα μπορούσαν υπό άλλες συνθήκες να διεκδικήσουν μια καλύτερη τύχη στις αίθουσες και στην ιστορία του κινηματογράφου. Στον "Συναγερμό Θανάτου" που εκτός της καταγγελίας του ψυχροπολεμικού κλίματος ασκείται έντονη κριτική στην αλόγιστη και απάνθρωπη χρήση της τεχνολογίας στην υπηρεσία του πολέμου, μια μοίρα μαχητικών αεροπλάνων διατάσσεται να πετάξει μέχρι τη Μόσχα και να χρησιμοποιήσει τον ατομικό οπλισμό της ξεκινώντας ολοκληρωτικό πόλεμο με τους "κόκκινους". Η οδηγία όμως οφείλεται σε δυσλειτουργία των ηλεκτρονικών συστημάτων του Πενταγώνου και μόλις γίνεται αντιληπτή δεν είναι δυνατόν να ανακληθεί από το στρατιωτικό επιτελείο. Η πολεμική μηχανή εντέλει επικρατεί της κοινής λογικής και τα αποτελέσματα είναι τραγικά, μιας και όταν κινείσαι για καιρό στην κόψη του ξυραφιού αργά ή γρήγορα θα πληρώσεις τις τραγικές συνέπειες.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΡΑΚΗΣ

Darling, Τζων Σλέσινγκερ, 1965

Είναι από τις ταινίες-σύμβολα του βρετανικού κινηματογράφου των ‘60s, που μπορεί να θεωρηθεί και το αποκορύφωμα του κινήματος του Free Cinema. Άλλωστε, η μούσα αυτής της κίνησης, η πανέμορφη και λαμπερή Τζούλι Κρίστι, μια από τις ωραιότερες γυναίκες του παγκόσμιου σινεμά κατά το δικό μου πάνθεον, η οποία είχε κοσμήσει λίγα χρόνια νωρίτερα και την εξίσου δημοφιλή ταινία "Μπίλι ο Ψεύτης", κάνει ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να σε σαγηνεύσει στην ταινία του Σλέσινγκερ. Ερμηνεύει μια ναζιάρα, χαριτωμένη, παιχνιδιάρα, όλο σεξ-απήλ κουκλίτσα, που μπορεί και παίζει τους άντρες, τους πάντες, την ίδια τη ζωή, στο μικρό της δαχτυλάκι, στη μια της κίνηση, στο ένα της βλέμμα, μη σου πω και στο μισό της κούνημα. Έρωτες, παιχνίδια, χαλαρές καταστάσεις, ξέφρενα πάρτι, στο Λονδίνο της εποχής, και στην επαρχία, και στην καλοκαιρινή Ιταλία, από ένα κορίτσι-μοντέλο, κι ότι άλλο φανταστείς. Μια ζωντανή κοπέλα εν ολίγοις που ρουφάει τη ζωή με το καλαμάκι, μα που εντέλει δεν μπορεί να έχει τον ένα και μοναδικό άντρα που ερωτεύτηκε κι αγάπησε αληθινά (Ντιρκ Μπογκάρντε). Βλέπεις, δεν τον εκτίμησε όταν έπρεπε, κι εκείνος εν συνέχεια δεν την εμπιστεύτηκε ποτέ ούτε καν ως πριγκίπισσα, πια. Μια μαγευτική ταινία είναι το παιχνιδιάρικο "Darling", που σε συνεπαίρνει και σε παρασύρει στη μαγεία μιας ατμόσφαιρας γεμάτης χάρη, γλέντι, στυλ, κι απαράμιλλης γοητείας. Κέρδισε τρία Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας, και πολλά βραβεία BAFTA. Ο Σλέσινγκερ των μετέπειτα αριστουργημάτων "Μακριά από το Αγριεμένο Πλήθος" και "Ο Καουμπόυ του Μεσονυχτίου" (κι όχι μόνο), κάνει την ταινία αποθέωση μιας ολότελα ξεχασμένης πλέον, εποχής.

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ

Ένα Σαββατοκύριακο (Week-end), Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, 1967

Μπορεί για τους περισσότερους φίλους του κινηματογράφου η αγαπημένη περίοδος του Γκοντάρ να είναι η πρώτη ή ακόμα για τους κριτικούς αντίστοιχα η πιο γόνιμη κι η πιο πρωτοποριακή, θα μου επιτρέψετε ωστόσο να δηλώσω οπαδός της δεύτερης περιόδου της καλλιτεχνικής πορείας του Γκοντάρ. Κι ίσως πέρα από τα βαθιά πολιτικά μηνύματα, αυτό να είναι μια αντίδραση καθώς συν τω χρόνω οι ταινίες αυτής της περιόδου σ' ένα βαθμό έχουν ξεχαστεί ή δεν προβάλλονται τόσο συχνά όσο οι άλλες. Στο "Ένα Σαββατοκύριακο" βρισκόμαστε λίγο πριν το ξέσπασμα του Μάη που συγκλόνισε τον κόσμο κι ο Γκοντάρ είναι σαφής: «Το πνεύμα της γαλλικής επανάστασης έχει αντικατασταθεί από τα σαββατοκύριακα της γκολικής δημοκρατίας». Στο "Week-end", τονίζεται το end, το τέλος που φαίνεται να έρχεται για την καταναλωτική κοινωνία που προτιμά το να έχεις από το να είσαι. Η ταινία αρχίζει με ένα διάλογο παρμένο από την "Ιστορία του ματιού" του Ζορζ Μπατάιγ, και συνεχίζει με ένα τράβελινγκ 350 μέτρων στους μποτιλιαρισμένους δρόμους της Γαλλίας. Δοκιμιακός κινηματογράφος, διάσπαρτα σουρεαλιστικά στοιχεία, μπρεχτική αποστασιοποίηση κι ένα ταξίδι που καταλήγει σε μια στυγερή δολοφονία, είναι τα στοιχεία που δημιουργούν ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα επί της οθόνης.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ

Ο Χασάπης (Le boucher), Κλωντ Σαμπρόλ, 1970

Στο τελευταίο φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου παρακολουθήσαμε το αφιέρωμα σ' έναν από τους τρεις σπουδαιότερους σκηνοθέτες της Nouvelle Vague, τον Κλωντ Σαμπρόλ. Μια από τις προφανείς ελλείψεις του αφιερώματος, ήταν η ταινία "Ο Χασάπης", που ξεχωρίζει καθώς διαθέτει τα δυο στοιχεία που έδωσαν το προσωπικό στίγμα του μεγάλου σκηνοθέτη, σ' έναν περίεργο συνδυασμό. Φαινομενικά, "Ο Χασάπης" είναι μια κλασική ταινία αγωνίας, μόνο που αντίθετα με ό,τι συνήθως συμβαίνει, εδώ όλα είναι προφανή. Έτσι, ο χασάπης στην περίπτωση της ταινίας είναι όνομα και πράγμα αλλά δεν εμφανίζεται απλά ως ένας ακόμη ψυχωτικός. Αντίθετα, από τις εξομολογήσεις του στη δασκάλα καταλαβαίνουμε πως είναι ένας απόστρατος που έμαθε στον πόλεμο να υποτιμά την αξία της ανθρώπινης ζωής. Όπως επίσης η δασκάλα με την οποία είναι ερωτευμένος δε σπεύδει να τον καταδώσει στην αστυνομία, αφού δεν είναι πρέπον για την θέση της να αποκαλυφθεί πως συντροφιά τα βράδια της κρατά ο μανιακός δολοφόνος της κατ' άλλα φιλήσυχης περιοχής της γαλλικής επαρχίας. Γι’ αυτό και ο δίκαιος χαρακτηρισμός που αποδόθηκε στον Σαμπρόλ ως Γάλλου Χίτσκοκ, εδώ με αρκετή ειρωνεία επιστρέφεται στο κοινό καθώς ο σκηνοθέτης ανατρέποντας όλα τα δεδομένα, καταθέτει το προσωπικό πολιτικό του σχόλιο με αρκετή μαεστρία και φτάνει να ξεχειλίσει κυνισμό η ταινία στην τελευταία σκηνή του φιλιού.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ

Περιπλάνηση (Walkabout), Νίκολας Ρεγκ, 1971

Στην Αυστραλία, όταν ένας Αβορίγινας φτάσει στην ηλικία των 16, στέλνεται μόνος του στην έρημο. Για μήνες πρέπει να ζήσει απ' αυτήν, να κοιμηθεί σ' αυτήν, να φάει απ' τα φρούτα και τις σάρκες της. Να επιζήσει, ακόμα κι αν πρέπει να σκοτώσει τα πλάσματα που τον συντροφεύουν. Οι Αβορίγινες το ονομάζουν ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ. Αυτή είναι η ιστορία μιας 'ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗΣ'". Στην "Περιπλάνηση" του Ρεγκ, περιπλανώμενα είναι δυο λευκά παιδιά στην έρημη και αφιλόξενη αυστραλιανή ενδοχώρα. Όταν εγκαταλείπονται απ' τον πατέρα τους, θα πρέπει να τα καταφέρουν μόνα τους, να παλέψουν για την επιβίωσή τους σε έναν κόσμο εχθρικό, μια αμείλικτη φύση που δεν χαρίζει τους καρπούς της παρά μόνο σε όσους ξέρουν να τους αναζητήσουν. Στην πορεία έρχονται σε επαφή με το άγνωστο που έχει τη μορφή ενός νεαρού Αβορίγινα. Εκτός από τη γλώσσα, τους χωρίζει μια άβυσσος διαφορετικών πολιτισμών. Απ' τη μια τα καλοζωισμένα αγγλάκια κι απ' την άλλη ο "πρωτόγονος" Αβορίγινας. Στην πορεία, ο δυτικός "πολιτισμός" μοιάζει όλο και πιο πρωτόγονος μπροστά στην ευφυή συνύπαρξη του ανθρώπου με τη φύση που προτείνουν οι "ξεχασμένες" ανθρώπινες φυλές. Ο Αβορίγινας σκοτώνει για να φάει, όχι γιατί τον ευχαριστεί. Και σοκάρεται όταν έρχεται σε επαφή με την απληστία, την ασέβεια και ασέλγεια των "πολιτισμένων" στη γη. Στη μέση η τρομερή ευφυία του Νίκολας Ρεγκ, τα απίστευτης εικαστικής ομορφιάς πλάνα του, η αλληγορική και σοκαριστική αντιπαραβολή πλάνων που τονίζουν το παράλογο του ξεζουμίσματος της φύσης. Πάνω απ' όλα μια μυστηριακή σινεφίλ πανδαισία, ένα αξεπέραστο θρίλερ "ενηλικίωσης", ένα καμπανάκι αφύπνισης για όλους μας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΡΑΚΗΣ

Santa Sangre, Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι, 1989

Πριν κάποιους μήνες είχαμε δει στη στήλη του θεάτρου, την πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι "Φάντο και Λις". Το "Santa Sangre" είναι η τελευταία σπουδαία ταινία του Χιλιανού σκηνοθέτη που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως σπλάτερ, καθώς το αίμα κι η βία αφθονούν. Στη βασική πλοκή της, παρακολουθούμε μέσα από φλασμπάκ την ιστορία του Φένιξ ο οποίος βρίσκεται έγκλειστος σ' ένα ψυχιατρείο. Τα ταραγμένα παιδικά χρόνια στο τσίρκο όπου μεγάλωσε, η σύγχυση μεταξύ φανταστικού και πραγματικού που κυριαρχεί στο άρρωστο μυαλό του, τα ψυχολογικά συμπλέγματα με την μητέρα του που φέρνουν στο μυαλό το "Ψυχώ" του Χίτσκοκ, αποτελούν τις βάσεις που θεμελιώνουν μια ταινία που συναρπάζει. Αν και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός, μπορούμε να πούμε πως το έργο του Γιοντορόφσκι αξίζει προσοχής. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως έχει επηρεάσει αρκετούς σκηνοθέτες, μεταξύ αυτών τον Ντέιβιντ Λιντς ή καλλιτέχνες όπως τον Μέριλιν Μάνσον. Κι αν καταλήγαμε σ’ ένα σημείο που δεν το βρίσκουμε σε άλλους δημιουργούς σε τόση έκταση και ένταση όπως στον Γιοντορόφκι, ίσως αυτό να είναι οι σπάνιες εικόνες του, ένα μείγμα σουρεαλισμού που εξάπτει τη φαντασία, και στη συνάρθρωση του στο φιλμικό χρόνο εμφανίζεται επί της οθόνης μια αισθητική άποψη που δε γίνεται να περάσει απαρατήρητη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ

*Το αφιέρωμα δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (12-7-11).