14 Ιουλ 2011

Ταινίες 14ης Ιουλίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, από τον θεαματικό και τελευταίο (πια) "Χάρι Πότερ" μέχρι το νέο (;) Γκοντάρ. Βγαίνουν επίσης και τρεις επανεκδόσεις παλιότερων ταινιών. Ταινία της εβδομάδας είναι η έβδομη και τελευταία ταινία της (κερδοφόρας από κάθε άποψη) σειράς "Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου Μέρος Β’", που είναι η πλέον θεαματική, πιο περιπετειώδης, και γεμάτη αδρεναλίνη και τρέξιμο. Καλύτερο κλείσιμο δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Στο (περυσινό) "Film Socialisme" του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ θα δεις ένα συγκροτημένο, και άκρως καυστικό σχόλιο του σπουδαίου Γάλλου δημιουργού στη σύγχρονη κοινωνία και τις παθογένειες της. Έτσι και μπορέσεις να το παρακολουθήσεις βέβαια, μια και τα όρια μεταξύ του σινεμά και της φιλοσοφικής πραγματείας είναι δυσδιάκριτα. Το ντεμπούτο του Τζιμ Λόουτς, γιου του σημαντικού σκηνοθέτη Κεν Λόουτς, "Πορτοκάλια στον ήλιο", που πραγματεύεται ένα σοβαρό (και πραγματικό) κοινωνικό σκάνδαλο απέλασης παιδιών από την Αγγλία, δεν το είδα, δεν έχω γνώμη, το αφήνω πάνω σου. Περυσινής παραγωγής, παρεμπιπτόντως. Όπως γνώμη δεν έχω και για το "Sagan", τη βιογραφία της διάσημης Γαλλίδας συγγραφέως Φρανσουάζ Σαγκάν, μια και η εταιρεία διανομής της δεν το έδειξε στους δημοσιογράφους. Το "Μαζί Ποτέ" του Τούρκου σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν, είναι η πιο ύστερη επανέκδοση ταινίας του καλοκαιριού. Σύμφωνα και με το αφιέρωμα του SevenArt (στις Χρυσές Αρκούδες της Μπερλινάλε), έτσι και θυμάσαι, έχει γίνει πλέον κλασικό αυτό το ερωτικό δράμα ενός εκ των καλύτερων Ευρωπαίων σκηνοθετών που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Όπως στην προηγούμενη, έτσι και σε όλες τις παρακάτω επανεκδόσεις, ο Πετιμεζάς σου γράφει τις (επανα)κριτικές. Μεταξύ των οποίων, και για το εξαιρετικό "Σκότωσα για την τιμή μου" του Άλφρεντ Χίτσκοκ, της βρετανικής περιόδου του. Επίσης, διάβασε κείμενο της Ανίσσας για τον μετρ της αγωνίας, κι ανάμενε και ένα δικό μου αύριο. Κλασικό Χόλιγουντ είναι το "Πώς να κλέψετε ένα εκατομμύριο δολάρια" του Γουίλλιαμ Γουάιλλερ, με την Ώντρευ Χέμπορν και τον Πήτερ Ο' Τουλ, που αγαπημένο μου δεν το λες, θα σε διασκεδάσει όμως στα σίγουρα.

Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου Μέρος Β' (6/10)

Εντέλει, είναι το μπλοκμπάστερ του καλοκαιριού, η πιο θεαματική ταινία multiplex που θα δεις φέτος, και βέβαια η καλύτερη -εν πολλοίς- ταινία της σειράς "Χάρι Πότερ". Μιας σειράς ταινιών που προσωπικά δε μου είπε ποτέ τίποτα (αλλά αυτό δεν σε ενδιαφέρει), αλλά που μεγάλωσε μια ολόκληρη γενιά. Επτά ταινίες την τελευταία δεκαετία, είναι όντως ένα κατόρθωμα κινηματογραφικό, και είτε διαφωνείς είτε συμφωνείς πετύχαινε πάντοτε να είναι το γεγονός της χρονιάς. Αυτή η ταινία, που κλείνει το τελευταίο βιβλίο μια και προηγήθηκε το ιδιαίτερα άνευρο πρώτο μέρος, είναι ήσυχο και ομιλητικό στην αρχή. Και στη συνέχεια, γεμίζει από επιβλητικές μάχες, αδρεναλίνη και περιπέτεια, στις τάξεις των μάγων και των λοιπών σκοτεινών δυνάμεων. Οι λάτρεις του "Χάρι Πότερ" θα ξετρελαθούν, οι δε υπόλοιποι σαν του λόγου μου θα διασκεδάσουν απλώς. Καθότι αυτή η ταινία διαθέτει άφθονο τρέξιμο, κι όλα τα συναφή της περιπέτειας, σε σύγκριση με τα υπόλοιπα επεισόδια που εξαντλούνταν στην (πετυχημένη βέβαια) teenage ταινία μυστηρίου. Στα συν βάλε και την κινηματογράφηση του Γέιτς, την ατμοσφαιρικότητα της φωτογραφίας, το 3D. Κατά τα λοιπά, είναι και όντως η ταινία των εισιτηρίων του φετινού καλοκαιριού. Σου τραβάει την προσοχή έτσι κι αλλιώς, και καλά κάνει μια και το φέρνει η κουβέντα. Το αξίζει.

Film Socialisme (5/10)

O Γκοντάρ, για ακόμη μια φορά, δεν κάνει μια κινηματογραφική ταινία για τους πολλούς, κι ούτε φαίνεται να ενδιαφέρεται βέβαια για όλους αυτούς, μα μια κινηματογραφική-φιλοσοφική-πολιτική-κοινωνιολογική πραγματεία, που συγκλονίζει μεν, δύσκολα προσεγγίζεται βέβαια. Όπως γίνεται σε όλες τις τελευταίες ταινίες του, ο Γκοντάρ δεν γυρίζει μια κλασική αφηγηματική ταινία σαν κι αυτές που έχεις συνηθίσει να συνδυάζεις τον κινηματογράφο. Αλλά ένα video art τύπου, τιγκαρισμένο στη φιλοσοφημένη ατάκα, στα αποσπάσματα ποιημάτων και λογοτεχνικών και κοινωνικοπολιτικών κειμένων, σε κείμενα εν γένει, ηχητικά κομμάτια, και αποσπάσματα από βίντεο, ταινίες, επίκαιρα, και άλλα. Σε όλα αυτά, ένα voice off σου εξηγεί τί και πώς, ενώ ένα πλοίο διασχίζει τη Μεσόγειο, περνώντας από χώρες που «πονάνε» (μεταξύ των οποίων και την Ελλάδα), έχοντας για επιβάτες του «όλες τις φυλές του Ισραήλ», κι όλες τις τάξεις. Για μια σύγχρονη Κιβωτό του Νώε πρόκειται εν προκειμένω, που συντελεί στη σύνθεση του καυστικού σχολίου του Γκοντάρ: άλλωστε στο μπλέντερ του μπαίνουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και το Χόλιγουντ, η μάχη των φύλων και ο καπιταλισμός, η κοινωνική αδικία και η φτώχεια. Τουλάχιστον. Στα σίγουρα το "Film Socialisme" θα μπορούσε να είναι βιβλίο. Αυτή η συρραφή… αταξινόμητων ιδεών, και τσιτάτων, μέσα από βίντεο, αποσπάσματα, και κάθε είδους κινηματογράφηση εικόνας, μπορεί εντέλει να σε ταρακουνάει για τον ανθρώπινο κυνισμό και τη συν αυτώ σκληράδα… Μα εντέλει σε κάνει να απορείς: Είναι αυτό που βλέπεις σινεμά; Καθότι ο Γκοντάρ είναι μεν πιστός και κλασικός στο είδος του, όμως έτσι και δεν είσαι σκληροπυρηνικός σινεφίλ δύσκολα τον παρακολουθείς.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (14-7-11).