7 Ιουλ 2011

Ταινίες 7ης Ιουλίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, χωρίς καμιά τους να αξίζει τα λεφτά σου (κρίμα!), ενώ και μια επανέκδοση έχεις, όντως κλασικής ταινίας της δεκαετίας του 1930. Ταινία της εβδομάδας (αν και δεν της ταιριάζει ο τίτλος, λόγω παλαιότητας), μπορεί να θεωρηθεί ο "Γαλάζιος Άγγελος" του σπουδαίου σκηνοθέτη Γιόσεφ Φον Στέρνμπεργκ, με την εξαιρετική Μάρλην Ντίτρηχ. Αν και δεν είναι από τις αγαπημένες μου, λόγω και του μιούζικαλ, ξεχωρίζει γιατί και σου θυμίζει μια άλλη εποχή του σινεμά ως επανέκδοση, και γιατί οι πρεμιέρες της εβδομάδας δεν αξίζουν μία. Στην "Αντίζηλο", την τελευταία ταινία του σημαντικού σκηνοθέτη Αλέν Κορνώ πριν το θάνατο του, θα δεις μια ενδιαφέρουσα νέο-νουάρ ιστορία, μετά το β’ μισό της. Μέχρι τότε σαν κάπως να βαριέσαι, και φυσικά απορείς με τις μικρές υποκριτικές ικανότητες της Σενιέ. Ένας ακόμη πολύ μεγάλος σκηνοθέτης, ο Μπερτράν Ταβερνιέ, σου προσφέρει αυτή την εβδομάδα ταινία του. "Η πριγκίπισσα του Μονπανσιέ" μπορεί να πετυχαίνει στην αναπαράσταση της εποχής και στο ξεδίπλωμα των νοημάτων της, όμως αυτή τη βαριά μουντίλα μες στο κατακαλόκαιρο, κι αυτό τον στείρο ακαδημαϊσμό, τα θέλεις; Για σκέψου. Με την ταινία "Ο κος Πόπερ και οι πιγκουΐνοι του", ο Τζιμ Κάρεϊ δίνει μια ακόμη αξιοπρεπή ερμηνεία, βάσει και του πηγαίου ταλέντου του και της πετυχημένης μανιέρας του, όμως η ταινία πιο κλισέ και προβλέψιμη δεν γίνεται. Στη γυναικεία καφρίλα, και την αντί-"The Hangover" λογική ποντάρουν οι δημιουργοί της ταινίας "Φιλενάδες". Μόνο για κορίτσια και αστείρευτο χαβαλέ. Για το τέλος σου άφησα την ταινία χωρίς κριτική, μια και τη ρομαντική κωμωδία "Ο μαύρος γάτος του έρωτα" ούτε που την άγγιξα, εμμένοντας στην αντίσταση μου κατά αυτής της ανούσιας γαλλικούρας που σε κατακλύζει στην Ελλάδα (και φυσικά δεν αξίζει).

Η αντίζηλος (4/10)

Πολύ προβληματίστηκα με αυτό το νέο-νουάρ του Κορνώ, το οποίο αποτελεί και την τελευταία ταινία του πριν το θάνατό του. Κατά τα λοιπά, ο Κορνώ της ταινίας "Όλα τα πρωινά του κόσμου" (τουλάχιστον), που ποτέ δεν εκτιμήθηκε όσο θα έπρεπε από τη διεθνή σκηνή, ήταν ένας σημαντικός σκηνοθέτης του 20ου αιώνα και οφείλω να το αναγνωρίσω. Στη συγκεκριμένη ταινία όμως, κάνει δυο σημαντικά λάθη. Πρώτον, σε κάνει να βαριέσαι μέχρι το πρώτο μισό της, μια και βλέπεις ένα άνευρο ερωτικό θρίλερ γεμάτο ανούσιες εναλλαγές σκηνών, και διαλόγους για ατελείωτα χασμουρητά. Κλασική γαλλική παθογένεια, δηλαδή. Και δεύτερον, η διανομή του βασικού ρόλου στην Λουντιβίν Σενιέ (της οποίας συνέντευξη μπορείς να διαβάσεις στο SevenArt) ήταν λάθος. Η νεαρή, γλυκιά ηθοποιός δεν κάνει για γυναίκα δηλητήριο που φέρνει τα πάνω κάτω σε ένα γάμο, στην εταιρεία, στις σχέσεις. Δεν σε πείθει, δεν το έχει. Το εκτόπισμα για έναν τέτοιο ρόλο δεν το διαθέτει. Από κει και ύστερα, έτσι και το αντέξεις, το ενδιαφέρον στην "Αντίζηλο" ξεκινάει στο δεύτερο μισό, όταν και γίνεται το απαραίτητο twist, και το θρίλερ αποκτά νόημα στην πλοκή του. Τότε, βλέπεις έναν αυθεντικό Κορνώ που γίνεται από Χίτσκοκ μέχρι Σαμπρόλ, στην αγωνία και τη φινέτσα τους αντίστοιχα.

Η πριγκίπισσα του Μονπανσιέ (4/10)

Και αυτή η ταινία του -εξίσου σπουδαίου με τον Κορνώ- Μπερτράν Ταβερνιέ έχει δάφνες ποιότητας, μα υστερεί στο ενδιαφέρον που θα της δώσεις μέχρι να την εμπιστευτείς. Καταρχάς, σου θυμίζω ότι η τελευταία δουλειά του Ταβερνιέ που έχεις δει στην Ελλάδα είναι η ατμοσφαιρική "Καταιγίδα στην ομίχλη", με τον Τόμι Λι Τζόουνς, πριν δυο χρόνια. Ο Γάλλος σκηνοθέτης επιστρέφει και πάλι με μια ατμοσφαιρική ταινία. Αυτή τη φορά βέβαια γίνεται πιο βαρύς, πιο αργοκίνητος, περισσότερο ακαδημαϊκός. Σε πισωφέρνει στη Γαλλία του 15ου αιώνα, όπου με φόντο τους θρησκευτικούς πολέμους Καθολικών-Προτεσταντών, μια νεαρή όμορφη πριγκίπισσα παλεύει με την καρδιά της και τον πατέρα της, για τον άντρα που θα παντρευτεί. Η αναπαράσταση εποχής, τα κοστούμια, και τα σκηνικά, είναι όλα τους τέλεια στην ταινία του Ταβερνιέ. Ο σκηνοθέτης σε βάζει κατευθείαν στον κόσμο που θέλει. Επίσης, και οι ερμηνείες και όλα των ηθοποιών υποστηρίζουν στην εντέλεια το όραμα του Γάλλου δημιουργού. Εν γένει, υπάρχει ένα τέλειο σύνολο. Το στοίχημα όμως είναι, και εδώ είναι η δική μου ένσταση, κατά πόσο μπορείς και αντέχεις να δεις μια βαριά γαλλική ταινία εποχής μες στο κατακαλόκαιρο. Δεν ταιριάζει με την εποχή, δε συνάδει με την ψυχολογία σου. Πρόκειται για τόσο υψηλών νοημάτων ιστορία (καταπίεση, επανάσταση, υποταγή, έρωτας στα κρυφά, του ανθρώπου) που θα σε κουράσει από τη μη-ελαφράδα του.

Ο κος Πόπερ και οι πιγκουίνοι του (3/10)

Ξανά μανά τα ίδια, και από την αρχή μέχρι το τέλος, όλα αυτά στην ταινία του Γουότερς, τα έχεις ξαναδεί. Βέβαια, πρόκειται για οικογενειακή ταινία, με την οποία τα παιδιά θα διασκεδάσουν, ενώ και η προβολή της στην τηλεόραση τα μεσημέρια του σαββατοκύριακου, της ταιριάζει περισσότερο. Πετυχημένος γιάπης γίνεται πιο αρεστός στην οικογένεια και τα παιδιά του, όταν και αρχίζει μια σχέση αγάπης με τους κληρονομημένους πιγκουΐνους του. Σκηνοθεσία, σενάριο, χαρακτήρες, διάλογοι, και η όλη δραματουργία, βρίθουν από τα κλισέ που σε έχει παραγεμίσει το Χόλιγουντ, κοντά τριάντα χρόνια τώρα. Εκεί που πρέπει να εστιάσω και να σου μιλήσω, είναι στον Τζιμ Κάρεϊ. Σα να μην πέρασε μια μέρα, ο κωμικός ηθοποιός παραμένει πιστός στη μανιέρα του, και δίνει μια ακόμη αξιοπρεπή ερμηνεία. Βγάζει γέλιο, τα σκετσάκια του είναι χαριτωμένα, και οι γκριμάτσες του αν και μια από τα ίδια, εξακολουθούν να σε συνεπαίρνουν. Ο Κάρεϊ παραμένει στη σταθερή ανοδική καριέρα του, ακόμη κι αν λείπει πια η μεγάλη επιτυχία του.

Φιλενάδες (3/10)

Σου έχω ξαναμιλήσει για τις ταινίες τύπου "Φιλενάδες". Καταρχάς, στα σίγουρα δε με χρειάζεσαι για κριτική, μια και εσύ σαν υποψιασμένος θεατής ξέρεις πολύ καλά τι θα πας να δεις (αν κάνεις αυτό το λάθος). Ενώ, και αυτό το τυπικό Χόλιγουντ (γυναικείας) διασκέδασης, που εκτοξεύτηκε μετά την επιτυχία του "Sex and the City", είναι ταγμένο σε αυτή τη μαζική παραγωγή προκειμένου να παρασύρει στα ταμεία του τις γυναικοπαρέες του. Ένα "The Hangover" από την ανάποδη, αν κι όχι τόσο πετυχημένο, είναι οι "Φιλενάδες", όπου η μία παντρεύεται, η άλλη τρελαίνεται γιατί χτυπάει το καμπανάκι της, κι οι υπόλοιπες… ξερνάνε κατά συρροή και ομαδικώς. Μια απίστευτη καφρίλα σε στιγμές της είναι οι "Φιλενάδες", οι οποίες επίσης διαθέτουν άνευρους διαλόγους, κακά δομημένους χαρακτήρες, και μια προβλέψιμη συνέχεια. Της δίνω ένα πόντο, μόνο και μόνο γιατί καταφέρνει και πιάσει σωστά την όλη ψυχοσύνθεση, και κατάσταση των γυναικών, κι αυτό έχει γούστο.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (7/7/11).