22 Αυγ 2011

Ταινίες 11ης Αυγούστου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες δυο ταινίες, πολύ χαμηλής ποιότητας και σημασίας, καθώς και μία επανέκδοση κλασικής ταινίας. Ταινία της εβδομάδας (απουσία καλής πρεμιέρας) είναι η σκρούμπολ κωμωδία "Η γυναίκα με τη λεοπάρδαλη" του Χάουαρντ Χωκς, παραγωγής 1938, με τους Κάρι Γκραντ και Κάθρην Χέμπορν, η οποία ήταν για δεκαετίες παραγνωρισμένη αδίκως. Τρέξε να τη δεις, θα την απολαύσεις. Στη ντραμεντί "Ένας μικρός παράδεισος", οι Κέιτ Χάντσον και Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ προσπαθούν να σώσουν το ασυμμάζευτο σενάριο, και την κοινότυπη σκηνοθεσία μιας ταινίας, που εντέλει μπαίνει στο σωρό του Χόλιγουντ. Αισθητική τουρκικών σήριαλ (από τα οποία έχεις μπουκώσει στην ελληνική τηλεόραση) είναι οι "Μιναρέδες στη Νέα Υόρκη", ένα αστυνομικού τύπου κοινωνικό δράμα, που έσκισε στην Τουρκία αλλά στα σίγουρα δεν αφορά κανέναν εδώ.

Ένας μικρός παράδεισος (3/10)

Από τις ταινίες του σωρού, που το Χόλιγουντ βγάζει με το τσουβάλι, κι η ελληνική διανομή φροντίζει να τις προβάλλει στα μέσα Αυγούστου, που οι άνθρωποι τις πρωτεύουσας είναι στα νησιά. Κλασική ντραμεντί χαρακτήρων είναι αυτή η ταινία της Κασέλ, που παίζει με την επάρατη νόσο και τον έρωτα. Και τα δύο βέβαια αντιμετωπίζονται με μια ελαφράδα και μια χαζοχαρουμενιά. Οι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν και κάνουν την όποια διαφορά, η κάπως βαριεστημένη Χάντσον και ο εντελώς μονότονος Μπερνάλ, προσπαθούν να υποστηρίξουν τα ανυποστήριχτα. Οι ερμηνείες τους είναι μέτριες γιατί ακριβώς στηρίζονται σε ένα κακό σενάριο. Δε θα σε συμβούλευα να δεις την ταινία.

Μιναρέδες στη Νέα Υόρκη (2/10)

Ταινία ευθέως ανάλογη με την κακή αισθητική των τουρκικών σήριαλ που κατακλύζουν την ελληνική τηλεόραση, είναι αυτή η παραγωγή, η οποία και αποτέλεσε εμπορική επιτυχία στην Τουρκία. Ακριβή παραγωγή που διαδραματίζεται σε Τουρκία και Η.Π.Α., κινείται σε επίπεδο τηλεταινίας, και ουσιαστικά δεν βλέπεται. Εν συντομία, θα δεις μια ιστορία τρομοκρατίας, Ισλάμ, τοπικής βεντέτας. Η ταινία εναλλάσσεται από αστυνομική σε δράμα, κι από κοινωνική σε βαθυστόχαστη θρησκευτική. Γεμάτη κλισέ και ηθικοπλαστικές προσεγγίσεις είναι. Κι ενώ διαθέτει εντυπωσιακές σκηνές, και θα μπορούσε να γίνει μια ενδιαφέρουσα ιστορία δύο ηπείρων, προσεγγίζοντας το θέμα της ισλαμικής τρομοκρατίας σε βάθος χρόνου, εντέλει καταντά μια φανφάρα εγχώριας κατανάλωσης. Δεν έχει καμία θέση στην ελληνική κινηματογραφική πραγματικότητα.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (11-8-11).