22 Αυγ 2011

Ταινίες 18ης Αυγούστου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, όπου μες στον αχταρμά που επικρατεί κάτι ξεχωρίζει, καθώς και τρεις επανεκδόσεις κλασικών ταινιών. Ταινία της εβδομάδας είναι η κομεντί "Οι πρωτάρηδες", στην οποία ο γερόλυκος Κρίστοφερ Πλάμερ ερμηνεύει με επιτυχία τον ομοφυλόφιλο πατέρα. Από κοντά του και οι Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και Μελανί Λωρέν. Αξίζει να τη δεις, αν και χαμηλών τόνων και προσδοκιών. Είναι όμως μια πολύ γλυκιά και τρυφερή ιστορία. Το "Blitz", με τον Τζέισον Στέιθαμ, είναι ένα κλασικό αστυνομικό άγριας βίας, από αυτά που βγάζει κατ’ αποκοπή η νέα βρετανική σχολή σινεμά. Αν και προβλέψιμο και κλισέ, κρύβει ένα ρόλο έκπληξη. Φασαριόζικη, δαιδαλώδης, και πομπώδης άνευ λόγου είναι η "Διεθνής συνομωσία", σίκουελ της γαλλικής περιπέτειας με τον Λάργκο Γουίντς, που έκοψε πολλά εισιτήρια το 2008. Αν και θα βαρεθείς από τον τόσο «θόρυβο», μάθε ότι παίζουν και οι Σίσλευ, Στόουν, Τουκούρ, και Μανόλοβιτς. Στην "Άτακτη καθηγήτρια", με την Κάμερον Ντιάζ και τον Τζάστιν Τίμπερλεικ, θα δεις μια κωμωδία (;) για τον έρωτα (κι όχι μόνο, μάλλον). Δεν έχω γνώμη για την ταινία, μια και η εταιρεία διανομής της δεν την έδειξε στους δημοσιογράφους. Παραγωγή της Sony είναι, μάλλον για το dvd προορίζεται άμεσα. Οι κριτικές απ’ έξω δεν είναι καλές. Στο ερωτικό δράμα "Η γυναίκα που ονειρεύτηκε έναν άνδρα", δανέζικο μελόδραμα του 2010, σε σκηνοθεσία Περ Φλι ("Drabet"), θα δεις την έντονη ερωτική σχέση δύο αγνώστων σε διάφορες πόλεις ανά την Ευρώπη. Παρομοίως, η εταιρεία διανομής της δεν την έδειξε στους δημοσιογράφους. Στις επανεκδόσεις, σαφώς ξεχωρίζει το κλασικό "Με κομμένη την ανάσα" του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, με τον Ζαν Πωλ Μπελμοντό. Για την απαρχή του κινήματος της Νουβέλ Βανγκ που σημάδεψε μια εποχή, θα σου γράψει ο Πετιμεζάς. Κλασική ελληνική ταινία είναι το "Μπλόκο" του Άδωνι Κύρου, αυτό το ξεχασμένο αριστούργημα που λάτρεψαν το κοινό και οι κριτικοί. Με τους Μάνο Κατράκη, Κώστα Καζάκο, Γιάννη Φέρτη, Αλεξάνδρα Λαδικού, Ξένια Καλογεροπούλου, Ζωρζ Σαρή, και άλλους πολλούς, αυτή η ιστορία αντίστασης είναι μια από τις καλύτερες του ελληνικού σινεμά. Την κριτική στη γράφει ο Πετιμεζάς. Το φετινό αφιέρωμα στον Πιερ Ετέξ κλείνει με το "Ο μεγάλος έρωτας", μια ρομαντική -τεχνικολόρ- κωμωδία, που σημάδεψε το Φεστιβάλ των Καννών του 1969. Να τη δεις, γιατί είναι αξιολάτρευτο το σινεμά του Ετέξ.

Οι πρωτάρηδες (6/10)

Κι όμως, η ταινία του Μάιλς είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Χωρίς να είναι η ιστορία εκείνη που θα σε συγκλονίσει, και θα αλλάξει τη ζωή σου μια για πάντα (άλλωστε τέτοιες παραγωγές πια, τις κυνηγάς με το δίκαννο), εντούτοις έχει μια πικρή γλυκύτητα και μια νοσταλγική ομορφιά που σε ταξιδεύει. Γοητευτικός νεαρός ερωτεύεται κορίτσι που τον συνεπαίρνει, ενώ θυμάται τη σχέση που είχε με τον προσφάτως εκλιπόντα πατέρα του, όταν του αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Καταρχάς σου ομολογώ ότι με ξετρέλανε η ερμηνεία του γερόλυκου Κρίστοφερ Πλάμερ. Μεστός, απλός, απέριττος, και με μια εκφραστικότητα που τσακίζει, είναι όλη η ταινία πάνω του. Ο Μάιλς που, κατά τα άλλα, υποστήριξε την ταινία του με ό,τι δυνάμεις είχε, χωρίς να κάνει ουσιαστικά λάθη, και χωρίς να προδώσει το έμπειρο καστ του, καθοδήγησε τον Πλάμερ σε μια έξοχη ερμηνεία. Πολύ γλυκιά είναι και η Μελανί Λωρέν, στο ρόλο του όμορφου κοριτσιού που αποπλανεί τον ΜακΓκρέγκορ. Από την άλλη μεριά, ο τελευταίος δε με έπεισε και πολύ με την ερμηνεία του. Σε έναν κόντρα ρόλο, μακριά από τα συνήθη του στάνταρ, απλώς και μόνο υποστηρίζει την τρυφερή ιστορία του, πολύ έμπειρου ως graphic designer, Μάικ Μάιλς. Μετά από εβδομάδες πολύ μέτριων ταινιών, στα μέσα του Αυγούστου έχεις τη δυνατότητα να δεις μια ιδιαίτερη, χωρίς να είναι συγκλονιστική, ταινία χαμηλού προφίλ.

Blitz (4/10)

Βγαλμένη από τη σύγχρονη σχολή του βρετανικού σινεμά που βγάζει ταινίες βίας με το τσουβάλι, είναι αυτή η παραγωγή σε σκηνοθεσία Έλιοτ Λέστερ, με τον μάτσο ήρωα της ντόπιας κινηματογραφίας Τζέισον Στέιθαμ. Η ιστορία είναι εντελώς κλισέ. Σκληρός αστυνομικός που τα παίρνει κρανίο και καθαρίζει κακούς, αναλαμβάνει να «καθαρίσει» και έναν δολοφόνο αστυνομικών. Μέχρι εδώ, το έχουμε ξαναδεί το έργο. Ειδικώς, με όλα εκείνα τα στοιχεία του νέου βρετανικού σινεμά: ψυχρή ατμόσφαιρα, ωμή βία, βωμολοχίες, σκληρές συμπεριφορές, απέριττες σκηνές λόγου και δράσης, καθόλου υπερβολές. Και φυσικά με τα συνήθη χαρακτηριστικά του Στέιθαμ, ο οποίος έχει τυποποιηθεί πια, και είναι απολύτως προβλέψιμος. Καλός ηθοποιός μεν, που του ταιριάζει το μάτσο ως στυλ, αλλά πλέον ξέρεις τι θα δεις από αυτόν με κλειστά τα μάτια. Τι ξεχωρίζει σε αυτή την ταινία, όμως; Ο ρόλος του Κονσιντάιν, ως ομοφυλόφιλου μπάτσου που συνεργάζεται με τον Στέιθαμ, στην εξιχνίαση του δολοφόνου. Είναι ο ρόλος που κάνει τη διαφορά και δίνει σε αυτό το κλισέ αστυνομικό το κάτι παραπάνω. Το "Blitz" είναι μια μέτρια αστυνομική ταινία, με την κλασική μπόλικη βία, που μπορεί να σου κρατήσει το ενδιαφέρον όμως.

Διεθνής συνομωσία (3/10)

Αυτό είναι το γαλλικό Χόλιγουντ, που προσωπικά έχω γράψει τόσες και τόσες φορές ότι δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Χίλιες φορές προτιμώ κλισέ νουάρ σαν το "3 ώρες διορία" που παίχτηκε πριν μερικές εβδομάδες, αν θυμάσαι, παρά αυτά τα αποπαίδια του Μπεσόν. Κατά τα άλλα, ο γνωστός από το "Άντονι Ζίμερ" (στο οποίο στηρίχτηκε, λέει, το "The Tourist" με την Τζολί και τον Ντεπ) Ζερόμ Σέιλ, γύρισε το σίκουελ των περιπετειών του Λάργκο Γουίντς (η πρώτη ταινία παίχτηκε το 2008). Κατασκοπευτικά, δυναμικά, και με μπόλικα όπλα παιχνίδια είναι γεμάτη αυτή η νέα ταινία. Εντελώς αμερικανικού στυλ, θα δεις μια ακριβή παραγωγή με εντυπωσιακά πλάνα, και μπόλικα μπαμ μπουμ. Εν ολίγοις, έτσι και συμπαθείς το σινεμά αυτό, μπορεί την ταινία του Σέιλ να τη βρεις ενδιαφέρουσα. Εμένα πάντως δεν μου είπε τίποτε. Μια δαιδαλώδης ιστορία πολλών ηπείρων είναι, εντελώς αντιγραφή τυπικών ιστοριών δράσης του Χόλιγουντ. Παίζουν και αστέρια όπως ο Σίσλευ, η Στόουν, ο Τουκούρ, και ο Μανόλοβιτς, χωρίς βέβαια να σώζουν την παρτίδα.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (18-8-11).