25 Αυγ 2011

Ταινίες 25ης Αυγούστου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα, που ξεκινά και η νέα κινηματογραφική σεζόν, κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, από τις οποίες δυστυχώς καμία δεν ξεχωρίζει, καθώς και δυο επανεκδόσεις κλασικών ταινιών. Ταινία της εβδομάδας, απουσία καλής πρεμιέρας, είναι η "Βιριδιάνα", αυτή η αναρχική ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ που συντάραξε συθέμελα την καθολική εκκλησία και την φρανκική Ισπανία, του 1961. Κριτικό σημείωμα σου έχει γράψει ο Πετιμεζάς, από το σχετικό αφιέρωμα του SevenArt στους Χρυσούς Φοίνικες των Καννών. Το "Green Lantern", αυτό το κόμικς της DC που μεταφέρθηκε με προσδοκίες στο σινεμά, είναι μια φλύαρη πολύχρωμη περιπέτεια, η οποία σε αποζημιώνει μόνο στην αρχή και στο τέλος της. Υποβλητικός μεν, άγευστος, βαρετός και κενός δε είναι ο νέος "Κόναν ο Βάρβαρος", που αποτελεί ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του 1982. Άλλο ένα μπλοκμπάστερ με προοπτικές, που χάθηκε στο δρόμο. Αν και αξιόλογος καλλιτέχνης ο Νάνι Μορέτι, εντέλει δε σου περνά με τρόπο υποδόριο το χιούμορ που επιδιώκει στην ταινία "Έχουμε Πάπα!". Άλλωστε, αυτή η σουρεαλιστική κομεντί απογοήτευσε και στις πρόσφατες Κάννες. Για το γαλλικό ερωτικό δράμα "Κρεβάτι στα τέσσερα" και τις παθογένειές του, σου είχα γράψει στο φετινό Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Αν και με κάποιες εξαίσιες ερωτικές σκηνές, εντούτοις χάνεται στον κλαυσίγελο. Τέλος, υπάρχει και το ρωσικό κινούμενο σχέδιο "Σκυλάκια στο διάστημα" που ναι μεν δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα «αδελφάκια» του στο Χόλιγουντ, μένει όμως στα ρηχά και απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά. Ακόμη μια εξαιρετική επανέκδοση του φετινού καλοκαιριού είναι "Τα 39 Σκαλοπάτια" του Άλφρεντ Χίτσκοκ, ένα από τα καλύτερα φιλμ νουάρ στην ιστορία του σινεμά, και από τις ταινίες που καθιέρωσαν τον μετρ του σασπένς στο μυαλό κάθε σινεφίλ.

Κόναν ο Βάρβαρος (4/10)

Στην αναβίωση του “Κόναν” αυτό που μετράει πρωτίστως είναι η ατμόσφαιρα του πρωτόγονου που κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Πραγματικά, όλο το επιτελείο της ταινίας έπεσε με τα μούτρα για να δουλέψει την ατμόσφαιρα και την υποβλητικότητα της, με τη φωτογραφία και τη μουσική να σε συνεπαίρνει. Κατά τα άλλα όμως, αυτό το ριμέικ της κλασικής -πλέον- ταινίας του 1982 (του Μίλιους, με πρωταγωνιστή τον Σβαρτζενέγκερ -ακολούθησε και μια αποτυχημένη συνέχεια το 1984) παίρνει μηδέν σε όλα. Καθότι το σενάριο έχει απίστευτα κενά βαρεμάρας και υποτονικότητας. Και η σκηνοθεσία του Νίσπελ, αν και εμπειρότατου σε ριμέικ όπως “Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι” και “Παρασκευή και 13”, δεν σε εξιτάρει ούτε σε παρασέρνει με τον δυναμισμό της. Μοναδική σωτηρία είναι ο πρωταγωνιστής, ο Μομόα, που αν και άπειρος σχετικά, στέκεται επάξια στο ρόλο του. Εν ολίγοις, το πιθανότερο είναι να απογοητευτείς από τον νέο “Κόναν”, ακόμα κι αν είσαι φαν του ήρωα και των παλιών ταινιών.

Green Lantern (4/10)

Δυστυχώς η ταινία αυτή κάνει μια τεράστια κοιλιά. Ενώ ξεκινάει δυναμικά και σου παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον στο πρώτο μισάωρο της, αν και με πολλά κλισέ και χιλιοειπωμένα τρυκς, εντέλει συνεχίζει ως μια ανιαρή φανφάρα που όλο πολυλογεί. Ακόμα κι αν σου φαίνεται παράξενο, αυτή η μεταφορά κόμικ της DC που είναι τίγκα στην περιπέτεια, εντέλει μοιάζει σε πολλά σημεία της με ταινίες του Ταραντίνο. Όλο ομιλίες, αναλύσεις, και επιδείξεις, και από ουσία δράσης το απόλυτο τίποτα. Χωρίς να υποστηρίζεται ούτε και από την ερμηνευτική δεινότητα των ηθοποιών του (ακόμη και ο σκηνοθέτης του “Casino Royale” Μάρτιν Κάμπελ, είναι βαρετός στην εκτέλεση του) εκείνο που σε αποζημιώνει και πάλι είναι το απογειωτικό τέλος του. Κατά τα λοιπά, θα δεις μια άνιση ταινία που δεν θα λατρέψεις στα σίγουρα.

Έχουμε Πάπα! (4/10)

Από αυτή τη μαύρη, σχεδόν σουρεαλιστική κωμωδία του Νάνι Μορέτι περίμενα πολλά περισσότερα. Δυστυχώς με απογοήτευσε. Κυρίως γιατί θα μπορούσε να πλήξει βαθιά τον παπικό θεσμό, αντ’ αυτού το κάνει με ένα b χιούμορ και μια ειρωνική διάθεση άλλης εποχής. Χρεώνω στα συν του, τη διάθεση του Μορέτι να «χτυπήσει» τα καθέκαστα της ιταλικής κοινωνίας και κουλτούρας, και κυρίως αυτή την αδικαιολόγητη προσμονή για την εκλογή του νέου Πάπα, ο οποίος και αντιμετωπίζεται ως ο Θεός επί της Γης. Ο Μορέτι του δίνει ανθρώπινες διαστάσεις, τον βάζει να αμφιβάλλει για τον εαυτό του και τις ικανότητες του. Η ιδέα του Μορέτι είναι καλή. Η εκτέλεση όμως τον προδίδει. Καθότι δεν υπάρχει νεύρο και ένταση, ενώ όσο υπονομεύεται ο παπικός θεσμός αυτόματα δείχνεται και με μία συμπάθεια (το τέλος ειδικά είναι πλέον αναμενόμενο). Εντέλει, απορείς με τις τελικές προθέσεις (ή φόβους;) του σκηνοθέτη, ο οποίος συν τοις άλλοις δεν δίνει και καμία καλή ερμηνεία. Συμπαθητικά είδα την ερμηνεία του γερόλυκου Πικολί. Κι αυτός όμως, δεν βοηθήθηκε καθόλου από το τελικό σκηνοθετικό και σεναριακό αλαλούμ του Μορέτι.

Τα 39 Σκαλοπάτια (9/10)

Από τις αγαπημένες μου ταινίες, και από τις ελάχιστες εξαιρετικές που γύρισε ο Χίτσκοκ στη διάρκεια της βρετανικής περιόδου του (ξαναγύρισε στο Νησί δεκαετίες μετά για ελάχιστες παραγωγές, κι ενώ είχε καθιερωθεί στο Χόλιγουντ). Τα “39 Σκαλοπάτια” που προέρχονται από το ομώνυμο αστυνομικό μυθιστόρημα του Μπιούκαν (επίσης, πολύ καλό ανάγνωσμα) είναι το νουάρ στα καλύτερα του. Το σασπένς διατρέχει όλη την ταινία. Το ανθρωποκυνηγητό είναι διαρκές. Οι εναλλαγές των γυναικών που επηρεάζουν την πλοκή έχουν νόημα και δίνουν ένταση στη συνέχεια. Ο μυστηριώδης άντρας, ο σκοτεινός, που όμως μπλέκεται άθελα του αν και περίεργος, είναι το κλειδί της ιστορίας. Σε όλα αυτά, θα δεις μια σκοτεινή ατμόσφαιρα που σε υποβάλλει, και μια εξαίσια σκηνοθεσία από τον Χίτσκοκ που τον έκανε πολύ αργότερα αγαπημένο όλων των σινεφίλ. Και φυσικά κλασικό και διαχρονικό. Τα “39 Σκαλοπάτια” είναι από τις καλύτερες επανεκδόσεις του φετινού καλοκαιριού, και από τα πιο χαρακτηριστικά νουάρ όλων των εποχών.

Σκυλάκια στο διάστημα (3/10)

Είναι ένα κινούμενο σχέδιο πολύ μέτριων δυνατοτήτων, ακόμη και για παιδιά. Δεν το συζητώ καν να το δουν οι μεγάλοι, έχει μηδέν δείχτη ευφυΐας και εφευρετικότητας, στοιχεία δηλαδή που ξεχωρίζουν τα animation κάθε ηλικίας. Είναι ρωσικής παραγωγής και βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Η όλη κατασκευή του δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τα αντίστοιχα κινούμενα σχέδια του Χόλιγουντ, όπως αυτά της Disney. Kαι παιδικότητα έχει, και μπόλικα έφε, και μια χαριτωμενιά τη διαθέτει, από κει και πέρα όμως μένει στάσιμο και δεν εξελίσσεται. Σα να φτιάχτηκε μόνο για τα παιδιά, χωρίς να θέλει να αγγίξει το ενήλικο κοινό.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (25-8-11).