22 Αυγ 2011

Ταινίες 28ης Ιουλίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι δεύτερης διαλογής, καθώς και δύο επανεκδόσεις που εντείνουν την αύρα του θερινού σινεμά. Ταινία της εβδομάδας (μπορεί να είναι και) η ισπανική κομεντί "Εμείς οι Δύο", της οποίας οι δυο πρωταγωνιστές πήραν τα βραβεία ερμηνειών στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν (στου οποίου το διαγωνιστικό τμήμα θα βρίσκεται φέτος ο "Άδικος Κόσμος" του Φίλιππου Τσίτου). Άνδρας με σύνδρομο down ερωτεύεται γοητευτική συνάδελφο του, με την οποία συνάπτει σχέση παρά τον κοινωνικό τους περίγυρο. Στις "Εποχές του Έρωτα", την τρίτη και τελευταία ταινία της σχετικής τριλογίας του Βερονέζι, στην οποία η Μπελούτσι σε μαγεύει και ο Ντε Νίρο σε κάνει να απορείς για τη διεκπεραίωση του, θα δεις μια ανάλαφρη και χαριτωμένη κωμωδία γύρω από τις σχέσεις όλων των ηλικιών. Το "3 Ώρες Διορία" είναι ένα καλό αστυνομικό θρίλερ, γαλλικής παραγωγής, που σε γεμίζει αδρεναλίνη και αγωνία, χωρίς απαραίτητα να σε συνεπαίρνει και να σου μένει στο μυαλό για καιρό. Ο "Ζωολογικός Τύπος" είναι μια οικογενειακή κωμωδία για παιδιά, του κλασικού γλυκανάλατου Χόλιγουντ, που σε προβληματίζει για το νηπιακό επίπεδο χιούμορ που διαθέτει. Στο "Ποτέ Δεν Είσαι Μόνη" η Χίλαρι Σουάνκ σε γεμίζει με την ερμηνεία της, όμως το θρίλερ του Τζόκινεν, εν γένει, είναι τόσο «αστείο» όσο δεν φαντάζεσαι. Κρίμα για την ατμόσφαιρα που υπάρχει και στην οποία έχεις υποβληθεί. Το "Switch" είμαι μια αστυνομική κομεντί, γαλλικής παραγωγής, με τον Ερίκ Καντονά, τον οποίο προτιμώ να θυμάμαι με τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Γι’ αυτό και δεν την είδα την ταινία. Γενικά βέβαια, έχει πάρει μέτριες κριτικές. Συνεχίζοντας την πολιτική της, ντόπια εταιρεία διανομής εξακολουθεί να βγάζει ταινίες για λογοτέχνες, αυτή τη φορά με τον ποιητή Τζων Κητς, χωρίς να τις προβάλλει στους δημοσιογράφους. Πρόκειται για το "Bright Star" της Αυστραλής Τζέιν Κάμπιον, που ξέρεις από τα "Μαθήματα Πιάνου". Σχετικά καλές κριτικές διαβάζω απ’ έξω. Για το "Μ - Ο Δράκος του Ντίσελντορφ" του Φριτζ Λανγκ, αυτό το αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού, δεν χρειάζεται να σου γράψω και πολλά. Είναι μια κλασική ταινία που ελπίζω να βρει τη θέση της στο ελληνικό καλοκαίρι. Την κριτική στη γράφει ο Πετιμεζάς. Όπως το ίδιο θα κάνει ο αγαπητός μου συνεργάτης και για τον "Πάγο" του Ρόμπερτ Κράμερ, μια ταινία κοινωνική και φαντασίας του 1970, αμερικανικής παραγωγής, που είναι σχετικά άγνωστη στο ελληνικό κοινό της εποχής.

Εμείς οι δύο (6/10)

Καλά το θυμόμουν ότι για το "Εμείς οι δύο" έγραφα στην εφημερίδα τον Σεπτέμβριο του 2009, όταν και το δίδυμο των πρωταγωνιστών της έπαιρναν τα βραβεία ερμηνειών στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Στο τονίζω αυτό καθότι εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί μια ταινία με ποιότητα και τις όποιες δάφνες που διαθέτει, πρέπει να προβάλλεται στην Ελλάδα δυο χρόνια μετά. Στο προκείμενο όμως, μια και θα απολαύσεις ένα έξοχο ρομάντζο άκρως συγκινητικό και κυρίως ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Άνδρας με σύνδρομο down ερωτεύεται γοητευτική συνάδελφο του, η οποία έχοντας κουραστεί από τις εφήμερες σχέσεις που κάνει βρίσκει το ουσιώδες στο διαφορετικό. Ξεκάθαρα είναι μια ταινία ερμηνειών. Και στο λέω αυτό γιατί ενώ θα μπορούσε να απογειωθεί παραμένει χλιαρή, και η αιτία είναι η σκηνοθεσία της. Μπορεί οι Ναχάρο και Παστόρ να έκαναν εξαίσια δουλειά με τους Πινέδα και Ντουένιας, μα στο υπόλοιπο κομμάτι έμειναν στα ρηχά νερά. Δεν είναι βαριά η ταινία αυτή. Παρόλο που πραγματεύεται τους ανθρώπους με το σύνδρομο down και την ανάγκη τους να ζήσουν κανονικά, η σχετική ελαφράδα και οι όποιες χαριτωμενιές που διαθέτει θα σε ξεκουράσουν.

Οι εποχές του έρωτα (5/10)

Έχει και η Ιταλία το εμπορικό σινεμά της, το οποίο θα σου αρέσει μόνο αν ταινίες τύπου "Έτερον ήμισυ" βρίσκεις χαριτωμένες. Καθότι αυτό το κλείσιμο της πετυχημένης εισπρακτικά τριλογίας "Το εγχειρίδιο του έρωτα", που πια μετονομάστηκε σε "εποχές", στοχεύει στη γλυκανάλατη ψυχολογία και τη διασκέδαση την τρυφερή και χαριτωμένη. Τρεις οι ιστορίες αυτής της ταινίας. Και καμία δεν είναι καλή. Όλες κινούνται σε χλιαρά επίπεδα, και σώζονται από τους πρωταγωνιστές της. Οι Ρικάρντο Σκαρμάτσο, Κάρλο Βερντόνε και Μόνικα Μπελούτσι, κάνουν τη διαφορά. Χωρίς να ξετρελαθείς με τις ερμηνείες τους, εντούτοις θα σε ικανοποιήσουν. Το κέρδος της ταινίας είναι η όλη ατμόσφαιρα της, που είναι φροντισμένη και ερωτική, καθώς και οι γυναίκες της που είναι εντυπωσιακές και σεξουαλικές (θα έχεις και οφθαλμόλουτρο). Θα περάσεις καλά δηλαδή, αν και κάπως απελπιστικά ανάλαφρα. Σου σημειώνω ότι θα δυσαρεστηθείς με τη μετριότατη διεκπεραίωση του Ντε Νίρο. Μόνο εμπορικά συμβάλλει στην ταινία του Βερονέζι, κάτι που προφανώς θα πιάσει και φυσικά θα δικαιολογήσει τα λεφτά του.

3 ώρες διορία (5/10)

Σύγχρονο νουάρ που δουλεύει αρχετυπικά, είναι αυτή η αστυνομική περιπέτεια του Καβαγιέ, ο οποίος ακολουθώντας πιστά όλους τους κανόνες του είδους πετυχαίνει να σε κερδίσει. Η αδρεναλίνη, η ένταση, η αγωνία, και όλη αυτή η σκοτεινιά που απαιτείται γίνονται εντέλει εφόδια της πλοκής. Δεν πρόκειται βέβαια, για μια εξαιρετική και συναρπαστική ταινία που σε εντυπωσιάζει. Κι ενώ το σενάριο προβλέψιμο δεν το λες, εντούτοις δεν σε αφήνει και άφωνο με την εξέλιξη και την κατάληξη του. Οι ηθοποιοί κινούνται επαρκώς υπό τις εντολές του Καβαγέ. Ο πρωταγωνιστής, ο Λελούς, θα μπορούσε να τα έχει καταφέρει καλύτερα, μα και πάλι μια χαρά τον βρίσκω στο ρόλο του. Εν γένει, και όπως παρατηρείς από τα γραφόμενα μου, είναι μια ταινία που καλή τη λες, αλλά δε θα σου μείνει κιόλας. Δεν είναι δηλαδή από εκείνα τα αστυνομικά που σου κολλάνε το μυαλό. Παρολαυτά θα περάσεις μιάμιση ώρα κάπως συναρπαστικά, και θα χαλαρώσεις από την… ένταση της ιστορίας.

Ζωολογικός κήπος (3/10)

Οικογενειακή κωμωδία που πλέον δεν αντέχω να βλέπω ούτε από χιλιόμετρα και ο λόγος είναι απλός: δεν γελάω όσο και να πιεστώ. Το σενάριο που είναι και ο πιο αδύναμος κρίκος, σε κάνει να απορείς με τα αστεία επιπέδου νηπιαγωγείου, κι ας έχουν πέσει από πάνω του ένας σκασμός σεναριογράφοι επαγγελματίες του Χόλιγουντ. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ο Κέβιν Τζέιμς, είναι ικανοποιητικά αστείος. Και μόνο που τον βλέπεις. Γενικά, είναι αυτός που σώζει την ταινία από την τραγωδία. Κατά τα άλλα, τόσο το υπόλοιπο καστ, όσο και η κατασκευή στο σύνολο της, δεν κινούνται σε καλά επίπεδα. Μάλλον για προχειροδουλειά πρόκειται. Θα μου πεις, παιδική ταινία είναι και στους μπόμπιρες απευθύνεται. Και εγώ από την άλλη θα σου πω, ότι ναι μεν συμφωνώ, αλλά από κάποιο σημείο και μετά μου φαίνεται δικαιολογία.

Ποτέ δεν είσαι μόνη (3/10)

Η ταινία του Φιλανδού Τζόκινεν (με «σημαντικές» διακρίσεις στα βίντεο κλιπ και την Γιουροβίζιον) τα έχει όλα πλην της ουσίας: μια καλή ιστορία που θα σε τρομάξει, και μια σπινταριστή σκηνοθεσία που θα σε συνεπάρει. Αυτά ξέχασε τα. Θα έχεις βέβαια, μια εκπληκτική φωτογραφία που φτιάχνει και ατμόσφαιρα. Καθώς και την Χίλαρι Σουάνκ σε μεγάλα κέφια, όσο την αφήνουν φυσικά ο Τζόκινεν και ο κάπως άνευρος Ντην Μόργκαν. Αυτό το ψυχολογικό θρίλερ δεν είναι καλό. Μόνο στα επιμέρους κάπως κερδίζει την προσοχή σου. Εκεί βέβαια που χάνει, και σου λέει άμεσα να το αποφύγεις είναι το εξής βασικό: δεν τρομάζεις, κάτι σημαντικό δηλαδή για ένα θρίλερ, μια και τα τρυκ του είναι επιπέδου δημοτικού.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (28-7-11).