22 Αυγ 2011

Ταινίες 4ης Αυγούστου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, που όλες τους κινούνται σε μέτρια έως κακά επίπεδα. Βγαίνουν επίσης και δύο επανεκδόσεις παλιότερων ταινιών. Ταινία της εβδομάδας (απουσία καλής πρεμιέρας) είναι ο αριστουργηματικός "Τρίτος άνθρωπος" του Κάρολ Ρηντ, με τον Όρσον Γουέλς και την Αλίντα Βάλι, αυτο το κλασικό φιλμ νουάρ που έχει σημαδέψει τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Κριτικό σημείωμα σου έχει γράψει η Κέλλυ Μπιλλίνη, από το αφιέρωμα του SevenArt για τις Κάννες. Στο "Casino Jack" με τον Κέβιν Σπέισι, θα δεις μια σπιναριστή ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα του σύγχρονου αμερικανικού ονείρου, που θα σε προσγειώσει όμως γιατί το σενάριο είναι τόσο μέτριο, και το χιούμορ της τόσο άνευρο και πασέ... Ο Τζιάνι Ντι Γκρεγκόριο που έκανε εντυπωσιακό σκηνοθετικό ντεμπούτο με το προπέρσινο "Αυγουστιάτικο γεύμα στη Ρώμη", το γυρίζει στο σινεμά μανιέρα και επαναλαμβάνει το ίδιο τέμπο στο "Τζιάνι και οι γυναίκες". Χλιαρό και ανιαρό, εντέλει είναι μια ταινία κακέκτυπο της πρώτης επιτυχίας. Για το "Πίστεψε με", έχω να σου πω ότι η ενδιαφέρουσα σεναριακή του ιδέα εξαντλήθηκε γρήγορα χάρη στη σαλάτα που έγιναν τα καλά του υλικά. Ούτε και οι αστέρες του, Κλάιβ Όουεν και Κάθρην Κήνερ δεν είχαν όρεξη γι’ αυτή την ταινία. Για το μπλοκμπάστερ της εβδομάδας "Ο πλανήτης των πιθήκων: Η εξέγερση" δεν έχω άποψη, μια και τη μια και μοναδική του προβολή (τι περίεργο!) την έχασα για τα μπάνια μου, το παραδέχομαι. Σημείωσε ότι είναι συνέχεια της κλασικής ταινίας του 1968 (του Σάφνερ), και ήδη προαναγγέλλεται σχετικό φραντσάιζ. Με το "Κοτόπουλο δυναμίτης", το βρετανικό ψευδοντοκιμαντέρ του Πίντοφ, παραγωγής 1971, και ταυτόχρονα σχόλιο στις επαναστατικές κοινωνίες της εποχής, θα δεις μια άκρως ενδιαφέρουσα προσέγγιση του κόσμου μέσα από τις ρηξικέλευθες απόψεις καλλιτεχνών όπως η Μπαέζ, ο Γκίνγκσμπεργκ, ο Λένον, ο Κοέν, ο Γουόρχολ. Την κριτική στη γράφει ο Πετιμεζάς.

Casino Jack (5/10)


Από τη μια πλευρά, θα δεις μια σπιναριστή, με ποικίλες εναλλαγές, και άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία που θυμίζει από Σκορσέζε και "Συνήθεις ύποπτους" μέχρι τις πλέον δαιδαλώδεις χολιγουντιανές ταινίες που σε εξιτάρουν. Από την άλλη πλευρά όμως, δεν απορείς που βγαίνει αυγουστιάτικα μια και το όντως βαρύ θέμα του δίνεται με μια ελαφράδα και ένα υποδόριο χιούμορ, που δε νομίζω ότι του ταιριάζει. Σε στιγμές του, το "Casino Jack" και η ερμηνεία του Κέβιν Σπέισι μου θύμισε το περυσινό "I love you Phillip Morris" και την αντίστοιχη ερμηνεία του Τζιμ Κάρεϊ. Τότε όμως, του Κάρεϊ όπως και της ιστορίας του, το χιούμορ και τα όποια σικ χαζά τρυκ πηγαίνανε γάντι. Εδώ όμως, όχι. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, γνωστός λομπίστας επί κυβέρνησης Μπους Τζούνιορ έκανε μια γερή μπίζνα με καζίνο στα ενδότερα της Αμερικής και πάνω στις πλάτες των ιθαγενών. Οι απευθείας διασυνδέσεις του με γερουσιαστές και άλλους κυβερνητικούς, έφερε ένα μεγάλο σκάνδαλο στην επιφάνεια. Η ταινία όλη είναι οι ερμηνείες, κυρίως του Κέβιν Σπέισι αλλά και των δεύτερων όπως οι Πέπερ και Λόβιτζ. Η δουλειά, δηλαδή, του Χίκενλουπερ είναι πολύ καλή στα αστέρια του, με τα υπόλοιπα όμως απογοητεύτηκα: η γρήγορη σκηνοθεσία κουράζει, και το σενάριο (του Σνάιντερ) είναι κάτω του μετρίου. Μια ταινία με αρετές είναι, χωρίς όμως να απογειώνεται.


O Τζιάνι και οι γυναίκες (3/10)


Ο Ντι Γκρεγκόριο πολύ μου άρεσε στο "Αυγουστιάτικο γεύμα στη Ρώμη". Ήταν αληθινός, χαμηλών τόνων, νουνεχής στην ερμηνεία του, και πολύ μεστός σε ό,τι έκανε. Μια ανθρώπινη ιστορία γύρισε, απλά και λιτά έπαιξε. Μια γλυκιά και νοσταλγική ταινία ήταν αυτή, που θύμισε πολλές ελληνικές αντίστοιχες για την άδεια πρωτεύουσα του καλοκαιριού. Για να έλθω βέβαια στην ταινία "Ο Τζιάνι και οι γυναίκες" έπρεπε να σου πω τα παραπάνω. Δεν θα δεις τίποτε το διαφορετικό. Δυστυχώς, ο Ντι Γκρεγκόριο επαναλαμβάνεται και μάλιστα, σε όλα. Προσπαθεί, τουλάχιστον μάταια, να αντιγράψει το ίδιο του το έργο. Και ο ίδιος μου φαίνεται πια καρικατούρα. Η χαμηλή ερμηνεία του γίνεται βαριεστημένη και μονότονη. Και πάλι οι σχέσεις του με τις γυναίκες όλων των ηλικιών βρίσκεται σε πρώτο φόντο, στο ίδιο τέμπο. Ουδεμία αλλαγή. Αν θες να δεις μια καλή ταινία καλοκαιριού προτίμησε το "Αυγουστιάτικο γεύμα στη Ρώμη". Δυστυχώς αυτή εδώ είναι κακέκτυπο. Μια επανάληψη ανθρωπιάς και γλυκύτητας, άνευ ουσίας.


Πίστεψε με (3/10)


Ένα θρίλερ για την, πολλές φορές, αδιέξοδη ελευθεριότητα του ίντερνετ είναι αυτή η ταινία, που είναι γεμάτη με αστέρια μεν, χωλαίνει σε όλα τα σημεία δε. Από μόνη της η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα: 14χρονο κορίτσι κολλημένο με το ίντερνετ και το τσατ παρασύρεται από μεγαλύτερο της άντρα, ο οποίος ψέμα στο ψέμα εντέλει τη «βιάζει» σε φτηνό μοτέλ. Οι κατά τα άλλα προστατευτικοί γονείς της πέφτουν από τα σύννεφα. Εξακολουθώ να μη μπορώ να καταλάβω τι πήγε στραβά σε αυτή την ταινία. Παρόλο που διαφαίνονται ειλικρινείς οι κινήσεις του Σουίμερ και των σεναριογράφων του, όλα εντέλει πήγαν στραβά. Το γλυκό χάλασε, η μαγιά αν και ήταν καλή δεν απέδωσε. Σα να μη λειτούργησε τίποτε δηλαδή. Η ιστορία όσο προχωρούσε γινόταν και λιγότερο ενδιαφέρουσα. Η σκηνοθεσία δεν έχει να σου δείξει και κάτι το εξαιρετικό, ενώ αυτό το τρυκ με τα μηνύματα τσατ στην οθόνη σου περισσότερο εκνευρίζουν παρά κάνουν τη διαφορά. Και για να έλθω στους πρωταγωνιστές: η μικρή Λιμπεράτο στέκεται αξιοπρεπώς στο ρόλο της, οι δε Κλάιβ Όουεν και Κάθρην Κήνερ, τα αστέρια δηλαδή της ταινίας, είναι ωσεί παρόντα. Κατά τα λοιπά, εκτός κλίματος δηλαδή. Η ιστορία είναι καλή, αλλά η ταινία δεν έχει αρετές. Δεν θα σε αποζημιώσει καθόλου.


*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (4-8-11).