15 Σεπ 2011

Ταινίες 15ης Σεπτεμβρίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, από τις οποίες δυστυχώς καμία δεν ξεχωρίζει, καθώς και η επανέκδοση του "Dogville" του Τρίερ, που προβάλλεται στην uncut εκδοχή του. Τα βλέμματα φυσικά είναι στραμμένα στις 17ες Νύχτες Πρεμιέρας, και στο 34ο Φεστιβάλ της Δράμας που ξεκινά την προσεχή Δευτέρα. Ταινία της εβδομάδας μπορεί να θεωρηθεί η χαριτωμένη κομεντί “Ερωτευμένοι στη Νέα Υόρκη”, που βγήκε τελευταία στιγμή από την εταιρεία διανομής της. Χαμηλόφωνη, γλυκιά, παρεΐστικη. Στο “Cowboys & Aliens” θα δεις ένα ιδιαίτερο μπλοκμπάστερ δυο τελείως διαφορετικών κόσμων. Δυναμισμό διαθέτει, ψυχή στο σενάριο όμως όχι. Η γαλλική κομεντί “Τα μικρά όνειρα της νιότης μου” μπορεί να προσελκύσει για την τρυφεράδα και την όποια πρωτοτυπία που διαθέτει. Στα γρήγορα όμως ξεφουσκώνει, κουράζει, ξεχειλώνει. Το “Crazy, stupid, love” παίρνει πόντους για τον ρόλο του Γκόσλινγκ. Χάνει όμως πόντους γιατί αναμασά τα ίδια και τα ίδια, και μένει στα καθωσπρέπει και τα δεδομένα. Το ντοκιμαντέρ “Το μωρό μου φτάνει” έχει χαρακτήρα παιδευτικό και ενημερωτικό, κυρίως για τους (υποψήφιους) γονείς. Προορισμένο για την τηλεόραση κυρίως. Βραβείο κοινού στο περυσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Χωρίς κριτική σου έχω την παιδική ταινία “Ο πόλεμος των κουμπιών”, που βασίστηκε στο ομώνυμο διαχρονικό παιδικό βιβλίο. Σε σκηνοθεσία του Γιαν Σαμουέλ, που ξέρεις από την επιτυχία “Αγάπα με αν τολμάς”. Οι κριτικές απ’ έξω δεν είναι καλές. Κριτική για τη νέα βερσιόν του “Dogiville”, σκηνοθεσίας Λαρς φον Τρίερ, θα σου γράψουν οι Δηράκης και Πετιμεζάς. Είναι η αγαπημένη τους ταινία.

Ερωτευμένοι στη Νέα Υόρκη (5/10)

Από τις ταινίες του (δήθεν) ανεξάρτητου σινεμά του Χόλιγουντ που σε προσελκύουν. Κι αυτό γιατί είναι χαμηλόφωνη, γλυκιά, ρομαντική, με τα αστεία της, και τις φιλοσοφίες ζωής όπως αναδεικνύονται μέσα από μια παρέα. Στη συγκεκριμένη ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Ράντνορ (ηθοποιός με πολλές συμμετοχές στην τηλεόραση), θα δεις την ιστορία μιας νεανικής, ετερόκλητης παρέας στη Νέα Υόρκη, και το πώς αυτή βιώνει τη ζωή, τους έρωτες, τις δουλειές, τις γύρω της ευαισθησίες. Καταλύτης της παρέας είναι ένας μπόμπιρας που έχει χαθεί από τους γονείς του, και ζει πια με τους νεαρούς. Χάρη σε αυτόν, θα δουν όλοι την καθημερινότητα τους με άλλο, διαφορετικό, πιο σωστό μάτι. Ο ατυχής ελληνικός τίτλος στα σίγουρα δεν σε προϊδεάζει ότι θα δεις μια κομεντί παρεΐστικη, η οποία πέρα από τη ζεστασιά και την τρυφέραδα που αναδεύει, δεν σου προσφέρει και κάτι άλλο. Θα περάσεις μια χαλαρή βραδιά, βλέποντας μια κατάσταση φίλων σαν τη δική σου πάνω-κάτω.

Cowboys & Aliens (5/10)

Δεν είναι κακό αυτό το μπλοκμπάστερ. Απλώς δεν έχει ψυχή. Θα μου πεις, φαινόμενο σύνηθες είναι αυτό σε τέτοιου είδους παραγωγές. Παρολαυτά στη συγκεκριμένη περίπτωση το παρακάνανε. Κατά τα άλλα όμως, θα περάσεις ευχάριστα. Πρώτα απ’ όλα, από μόνη της η σύλληψη του συγκερασμού γουέστερν και sci-fi είναι αρκούντως ενδιαφέρουσα. Και η ομάδα της Universal τα κατάφερε περίφημα στο τεχνικό κομμάτι, μια και βλέπεις δυο εντελώς αντίθετους κόσμους να δένουν στην οθόνη σου περίτεχνα. Καλά τα καταφέρνει και ο Φοβρώ, που τον ξέρεις από τους “Iron Man”, ο οποίος έκανε τη δουλειά που του ανέθεσαν και κάτι παραπάνω. Τις πινελιές του τις έβαλε, ειδικά στις μάχες. Θα μπορούσε και καλύτερα όμως. Από την άλλη μεριά, κανένα από τα “αστέρια” δεν μεγαλούργησε. Ακόμη και την ερμηνεία του Κρεγκ δεν τη λες κακή, όμως δεν σε απογειώνει κιόλας. Εκείνο το στοιχείο που αφαιρεί πόντους από την ταινία, είναι η έλλειψη ψυχή όπως σου είπα. Το σενάριο φλυαρεί, είναι αδύναμο. Έχει αχρείαστα, περιττά πράγματα. Το κυριότερο είναι ότι δεν σε κάνει κοινωνό της προετοιμασίας των θνητών για τη μάχη. Σε αφήνει θεατή. Έτσι δε νιώθεις και πολλά από αυτά που διαδραματίζονται μεταξύ ανθρώπων και εξωγήινων.

Τα μικρά όνειρα της νιότης μου (5/10)

Η ιστορία του Γκαρμπάρσκι εμφανίζει όλες τις παθογένειες (και τα καλά βέβαια) του γαλλικού σινεμά, όπως το βλέπεις και το ζεις τα τελευταία χρόνια. Έχει γλυκές πινελιές, αρκούντως ρομαντικές, συγκινητικές, και τρυφερές. Στη μέση της ιστορίας όμως, κολλάει ο ρυθμός, δεν προχωράει γρήγορα, μένει στάσιμη η ταινία. Ξεχειλώνει μέχρι το αποκορύφωμα. Επίσης, το γλυκανάλατο πολλές φορές τραμπαλίζεται με το ρομαντικό. Γίνεται και αφελές. Κομίστας βρίσκεται σε λάθος τρένο το οποίο πηγαίνει στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Εκεί, ως εκ θαύματος, γίνεται πάλι πιτσιρικάς και βιώνει το οικογενειακό του δράμα ξανά. Επιδίωξη του πια είναι να το αλλάξει. Όπως διαβάζεις παραπάνω, υπάρχει κάτι το γλυκό κι ενδιαφέρον στο όλο στόρι. Αυτό το sci-fi φλας μπακ έχει γούστο, κι αναδεικνύει τη μικρή πρωτοτυπία του. Επίσης και το όλο κλίμα όπως φτιάχνεται, έτσι χαμηλόφωνα και απαλά, σε παρασέρνει. Πρόσεξε όμως μην… παρασυρθείς πολύ γιατί, όπως σου είπα παραπάνω, η εξέλιξη κολλάει και για πολύ ώρα σου μοιάζει λες και βλέπεις ξανά και ξανά τα ίδια.

Crazy Stupid Love (4/10)

Υπάρχουν στιγμές στην ταινία των Φικάρα και Ρέκουα, που λες “είναι εντάξει, τρέχει η δράση κάπως ανορθόδοξα, θα δω μια ενδιαφέρουσα κομεντί”. Αμ δε, όμως. Γιατί και πάλι, παρά την πολύ καλή ερμηνεία του Γκόσλινγκ (κόντρα ο ρόλος), και τα ποικίλα κωμικά γκαγκ, η ιστορία ξεχειλώνει, κουράζει, γίνεται μια από τα ίδια. Σύζυγος (γυναίκα) παρατάει σύζυγο (άντρα) γιατί έχει εγκαταλείψει τον εαυτό του και τη σχέση τους εν ολίγοις. Ο δεύτερος πέφτει τυχαία πάνω σε έναν “γυναικά”, ο οποίος του μαθαίνει τα μυστικά ώστε να γίνει περιζήτητος. Η ιστορία είναι αφελής μεν, κρύβει όμως μερικές πολύ έξυπνες σκηνές. Και θα γελάσεις, και θα σου αρέσουν. Αυτό όμως που σε απογοητεύει είναι ό,τι εντέλει γίνεται σούπα, καθωσπρέπει, και καταλήγει εκεί που φαντάζεσαι από την αρχή. Τίποτε το εξαιρετικό. Ψυχαγωγείς την ώρα σου όμως.

Θανάσιμη μητέρα (2/10)

Στα σίγουρα είναι από τα θρίλερ του σωρού. Ξέρεις, σαν κι αυτό βγάζει το Χόλιγουντ εκατοντάδες κάθε χρόνο, μερικά από τα οποία καταλήγουν κι εδώ. Ο μόνος προορισμός αυτής της ταινίας είναι το dvd club. Κατά τα άλλα, έτσι και το επιλέξεις, να ξέρεις ότι πρόκειται για ριμέικ ομώνυμου, εντελώς b, θρίλερ του 1980, σε σκηνοθεσία Τσαρλς Κάουφμαν. Και η τότε ταινία όπως κι αυτή, πάσχει από έλλειψη ιστορίας. Το κυριότερο δηλαδή. Η οποία ιστορία μιλάει για μια παρέα ληστών που καταλήγει τυχαία σε ένα σπίτι, και πιάνει ομήρους τους ενοίκους του. Όταν καταφτάνει η μητέρα τους για να τους βρει λύση, αποφασίζει σαδιστικά να καθαρίσει τον κόσμο εκεί. Έτσι απλά. Κι εγώ σου λέω, έτσι απλά απόφυγε την. Γιατί δεν διαθέτει ούτε και τα στοιχειώδη ενός θρίλερ. Δηλαδή ατμόσφαιρα, ρυθμό, τρόμο, σοβαρό κυνηγητό, και ικανοποιητικού επιπέδου αιματηρά περιστατικά.

Το μωρό μου φτάνει (4/10)

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ που βγαίνει στις αίθουσες σε περιορισμένη διανομή, έχει κυρίως ενδιαφέρον παιδευτικό, και είναι άκρως ενημερωτικό για μπαμπάδες και μαμάδες, ή υποψήφιους τέλοσπαντων. Στα σίγουρα δεν ενδείκνυται για ψυχαγωγία. Στο ντοκιμαντέρ των Ζωγράφου - Πονσέ, θα δεις ιστορίες μανάδων αναφορικά με την κύηση τους, και την όλη διαδικασία της γέννας. Σε πολλές στιγμές θα φρικάρεις με αυτά που θα ακούσεις. Και κυρίως θα αναρωτηθείς με τη βιομηχανία που έχει στηθεί πάνω στην ευαίσθητη αυτή στιγμή του υποψήφιου γονιού. Η ταινία πήρε το βραβείο κοινού στο Φ.Ν.Θ. τον περασμένο Μάρτιο, ενώ θα προβληθεί και στο 5ο Docfest της Χαλκίδας (το SevenArt είναι χορηγός επικοινωνίας της διοργάνωσης). Στα σίγουρα η θέση του είναι στο dvd και την τηλεόραση, παρά στο σινεμά.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (15-9-11).