17 Σεπ 2011

Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΤΩΝΑ (2005)

Του Νέστορα Πουλάκου

Με αφορμή την πλήρωση της θέσης του Γενικού Διευθυντή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, με τον σκηνοθέτη Γρηγόρη Καραντινάκη, θυμήθηκα τη μία και μοναδική μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του, και στη θυμίζω κι εσένα στη σημερινή στήλη του Hellas Film. Με τη "Χορωδία του Χαρίτωνα" του Γρηγόρη Καραντινάκη φτάνει στο απόγειό της μια ολόκληρη περίοδος στο ελληνικό σινεμά που πνίγηκε στη νοσταλγία, τη θύμηση και τη γλυκάδα της παλιάς, ατόφιας κι αυθεντικής κουλτούρας του τόπου σου. Ένα είδος κινηματογράφου τόσο κοντά στο αντίστοιχο ιταλικό, κάτι που άλλωστε εντείνεται και με την όμοια κουλτούρα των λαών (και τη γεωγραφία των τοπίων τους), που γέμισε τις αίθουσες με κόσμο και τις ταινίες με βραβεία (κυρίως με τα αλήστου μνήμης κρατικά). Η ταινία αυτή είναι προφανώς βιωματική. Και ο Καραντινάκης που έχει δουλέψει αριστοτεχνικά το σενάριο (με τους χαρακτήρες, προφανώς) και τη σκηνοθεσία του στα πρότυπα, ας πούμε, του "Σινεμά ο Παράδεισος" του Τζουσέπε Τορνατόρε (ο μετρ της παλιακής νοσταλγίας), σε επιστρέφει στο ελληνικό χωριό της Χούντας, που «καταστράφηκε» ολοσχερώς μεταπολιτευτικά από την αστυφιλία και την εν γένει εγκατάλειψη. Ο δάσκαλος, ο δήμαρχος, ο διοικητής του στρατοπέδου, ο ταβερνιάρης, και οι διάφοροι χαριτωμένοι και αρκούντως περιφερόμενοι χαρακτήρες, είναι αρχέτυπα του τόπου σου, οι οποίοι στα σίγουρα σε συγκινούν και σε βυθίζουν σε θύμησες και σκέψεις. Στο σημείο αυτό πέτυχε ο Καραντινάκης. Μια και έφτιαξε την ιστορία -άλμπουμ στιγμών του παρελθόντος, μιας άλλης Ελλάδας την οποία όλοι νοσταλγούμε και θέλουμε πίσω. Άλλωστε στα σκατά βρίσκεσαι πλέον. Στο σύνολο της, η "Χορωδία του Χαρίτωνα" είναι ένα όμορφο σύνολο που σε πείθει πρώτα απ’ όλα, και εν συνεχεία σε συγκινεί και σε διασκεδάζει. Όπως και όλοι οι ηθοποιοί της ταινίας, γνωστά ονόματα της εποχής μας, έκαναν αυτό που ήξεραν πάρα πολύ καλά. Και απέδωσαν τους ρόλους τους στο έπακρο. Μεγάλη έκπληξη ήταν, ακόμη, η ερμηνεία του Χωραφά. Κατά τα άλλα όμως, τι σου μένει από αυτή τη γλυκιά «σούπα»; Καθότι για ταινία εσωτερικής κατανάλωσης πρόκειται, που σου περνάει από το μυαλό και σου φεύγει στη στιγμή. Και ο λόγος είναι: παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας, πλήρης επανάληψη αρχετύπων, εύστοχη (κι εύκολη) συναισθηματική αφέλεια πατρογονικών, γεωγραφικών, συμπεριφορικών και πολιτικών στερεοτύπων, κι εντέλει ένα αμάλγαμα στιγμών που σε τσιγκλάει αλλά δεν σε ταρακουνάει.