22 Σεπ 2011

Ταινίες 22ης Σεπτεμβρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζει σαφώς το “Drive”, καθώς και η επανέκδοση του ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού “Άρης Βελουχιώτης: Το Δίλημμα”. Ενώ στην κορύφωση τους βρίσκονται οι 17ες Νύχτες Πρεμιέρας, και το 34ο Φεστιβάλ της Δράμας. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Drive”, σε σκηνοθεσία Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν, με πρωταγωνιστή τον σταρ της εποχής Ράιαν Γκόσλινγκ. Το οποίο και θεωρώ το πλέον άρτιο b movie της νέας εποχής. Απλώς ανεπανάληπτο. Στο “Γάλα” του Σεμίχ Καπλάνογλου, που ξέρεις από ταινίες όπως το “Μέλι”, θα δεις και πάλι μια υπόκωφη μαγευτική ατμόσφαιρα μες στη φύση και τον παγανισμό. Όμως η εν γένει δραματουργία του και η αδύναμη εντέλει ιστορία του, χαλάει τη μαγιά. Η αληθινή ιστορία “The Bang Bang Club”, παραγωγής Καναδά και Νοτίου Αφρικής, σε συνεπαίρνει με τη σκληράδα και τον κυνισμό του άπαρτχαϊντ στη χώρα του Μαντέλα, το 1994. Συγκλονιστικό, δυνατό, απάνθρωπο, σχεδόν αποκρουστικό. Το “Abduction” είναι το νέο “διαμάντι” του Χόλιγουντ, με πρωταγωνιστή τον Τέιλορ Λώτνερ της σειράς “Λυκόφως”. Είπα να το προσπεράσω, τι λες; Όπως το ίδιο έπραξα και με το σίκουελ του “Johnny English”. Έχει περάσει η εποχή που μου άρεσε ο Ρόουαν Άτκινσον. Για να μη στα πολυλογώ, ακόμη δυο ταινίες άφησα “ανεκμετάλλευτες”. Αφενός το ντοκιμαντέρ για τη γρήγορη οδήγηση “TT3D: Αδρεναλίνη στο κόκκινο”. Για τους λάτρεις του είδους. Αφετέρου τη χαζοκομεντί “Μα πως τα καταφέρνει!”, με την Τζέσικα Πάρκερ του “Sex and the City”. Νομίζω ότι μπούχτισα με τη “γυναικεία μόδα” που λανσάρει η κυρία αυτή. Κριτική για το ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού “Άρης Βελουχιώτης: Το Δίλημμα”, παραγωγής 1981, σου γράφει ο Πετιμεζάς. Είναι από τις στρατευμένες ταινίες που του αρέσουν.

Drive (9/10)

Ένα αληθινό διαμάντι, ατόφιο, πραγματικό, που λάμπει μες στην καταχνιά, και τη βία, και την ένταση που είναι χωμένο. Με το “Driver” ο Δανός Βίντινγκ Ρεφν αναδεικνύεται σε σύγχρονο μάστορα του b-movie, άξιος συνεχιστής σκηνοθετών των ‘70s και των ‘80s όπως ο Κάρπεντερ. Μετά την underground επιτυχία της τριλογίας του “Pusher” και το μονοκόμματο παραλήρημα του “Βronson”, ο Ρεφν ψαρεύτηκε από τα “μυαλά” του Χόλιγουντ κι απλώς επιβεβαίωσε τις προσδοκίες που είχαν από αυτόν, έχοντας δει τη μέχρι τότε δουλειά του. Η σκηνοθετική μαεστρία του Ρεφν στην ιστορία του ήσυχου, λιγομίλητου, πλην φονικού μηχανικού αυτοκινήτων και, εν γένει, “οδηγού”, με την υποβλητικότητα που έχει σαπισμένη, σκοτεινή ατμόσφαιρα. Η εξαίσια ερμηνεία του σύγχρονου Ντε Νίρο, του Ράιαν Γκόσλινγκ που μπορεί να παίξει τα πάντα (από το “Blue Valentine” στο “Crazy Stupid Love", κι έχεις να δεις ακόμη…), μαζί με την ψιθυριστή, όμορφη, μα κι έκφυλη έκφραση της Μάλιγκαν, ήταν τα στοιχεία ενός μείγματος εκρηκτικού. Η πραότητα του “οδηγού”, ο κώδικας τιμής του, και η μετέπειτα (σε σημείο να σε αφήνει άφωνο) δολοφονική του δεινότητα, είναι όλα αυτά τα αρχετυπικά στοιχεία που ανακάτεψε ο Ρεφν κι έκανε το πλέον άρτιο b-movie του σύγχρονου σινεμά. Πολλά μπράβο, είχα καιρό να δω τέτοια ταινία.

The Bang Bang Club (6/10)

Θα σοκαριστείς με αυτή την ταινία. Δεν περιγράφεται. Τα αίσχη, τα εγκλήματα, η ωμότητα, η βία, κι όλη αυτή η αγριότητα που επικράτησε στη Νότιο Αφρική το 1994, με την αποφυλάκιση του Μαντέλα και το τέλος του οδυνηρού κι αιματοβαμμένου άπαρτχαϊντ. Η ιστορία είναι αληθινή : την περίοδο εκείνη, τέσσερις λευκοί φωτορεπόρτερ καταγράφουν τις ωμότητες και των δυο στρατοπέδων (δεν αγιοποιούνται οι μαύροι δηλαδή) με τέτοια οδύνη και τόσο κυνισμό. Απάνθρωπα πράγματα, εντελώς αποκρουστικά. Αυτή η όντως ρεαλιστική ταινία, που υποστηρίζεται επαρκώς (χωρίς να δεις καμιά “σοκαριστική” ερμηνεία) από τους διάσημους πρωταγωνιστές της, θα σε συγκλονίσει, θα σε ανταμείψει αν είσαι χοντρόπετσος, στα σίγουρα όμως δεν θα σε συγκινήσει. Ταινία για γερά νεύρα, χωρίς δάκρυα. Κανονικό μπανγκ μπανγκ δηλαδή.

Γάλα (5/10)

Είναι η μοναδική ταινία από την “Τριλογία του Γιουσούφ” που δεν έχεις δει στην Ελλάδα. Κι έρχεται κάπως καθυστερημένα, και με τον γνωστό ανορθόδοξο τρόπο της ελληνικής διανομής. Πρόκειται για τη δεύτερη ταινία της σειράς, κι είναι σαφώς η πιο αδύναμη. Την άνοιξη είχες δει το “Αυγό”, στο οποίο ο Γιουσούφ ήταν ενήλικας, ενώ το περυσινό φθινόπωρο προβλήθηκε το αριστούργημα της σειράς, το “Μέλι”, με τον Γιουσούφ ως μαθητή δημοτικού. Ο Καπλάνογλου, ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της σύγχρονης τουρκικής κινηματογραφίας, σου φιλοτεχνεί την ιστορία του Γιουσούφ ως εφήβου. Μεταξύ της φιλοδοξίας του στην ποίηση, την ορμή του για έρωτα, τη θέληση του να ζήσει στο συντηρητικό περιβάλλον της επαρχιακής πόλης του, αλλά και να στηρίξει τη μοναχική και σχετικά νέα μητέρα του, θα παρακολουθήσεις μια γλυκιά ιστορία ανατολίτικης κουλτούρας, που θα σου θυμίσει πολλά από το δικό σου παρελθόν, το χωριό σου, τις ρίζες σου. Και πάλι ο Καπλάνογλου “παίζει” με τις σιωπές, τους ήχους της φύσης, το παγανιστικό και το φυσιολατρικό μιας περιοχής που στα σίγουρα δεν έχει εξευρωπαϊστεί, ή και εκπολιτιστεί αν θες, λαμβάνει χώρα η ιστορία ενός νέου που έχει όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Το σινεμά του Καπλάνογλου είναι και πάλι μαγευτικό έτσι και παρασυρθείς από τους ρυθμούς του, όπως ακριβώς συμβαίνει δηλαδή στο “Αυγό” και το “Μέλι”. Όμως και πάλι, σε αντίθεση με την τελευταία ταινία, οι ερμηνείες είναι αδύναμες, η ιστορία δεν έχει το ειδικό βάρος που θα σε απορροφήσει, και το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι τίποτε παραπάνω από μέτριο.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (22-9-11).