8 Σεπ 2011

Ταινίες 8ης Σεπτεμβρίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες, με γλυκές ιστορίες και ψυχαναλυτικές απογοητεύσεις, καθώς και μια επανέκδοση κλασικής ταινίας του Χάουαρντ Χωκς. Κι όλα αυτά, ενώ συνεχίζεται και κορυφώνεται το Φεστιβάλ της Βενετίας. Ταινία της εβδομάδας είναι η αισθηματική και τρυφερή ιστορία "Μια ημέρα". Αν Χάθαγουεϊ και Τζιμ Στάρτζες ερμηνεύουν εξόχως ένα δίδυμο, που έχει κάτι από εσένα. Στο "Βλέπω το θάνατο σου 5" θα δεις μια κανονική ταινία τρόμου, που το 3D την κάνει ακόμη πιο φοβιστική, χωρίς όμως να γελάσεις με την ψυχή σου όπως στις άλλες ταινίες της σειράς. Η ρουμάνικη ταινία "Στις Παρυφές" υπηρετεί και πάλι το ακραίο ρεαλιστικό σινεμά του υποκόσμου, όπου η αμαρτία και το έγκλημα δίνουν τη θέση τους στην ανθρώπινη ματαιότητα. Σινεφίλ δείγμα του τι συμβαίνει δίπλα σου. Η "Μελαγχολία" του Λαρς Φον Τρίερ είναι η αυτοψυχανάλυση του Δανού σκηνοθέτη, την οποία καλείσαι να δεις κι εσύ έτσι και την επιλέξεις. Κατά τα άλλα πρόκειται για ένα καλοφτιαγμένο, κι αισθαντικό «σκουπίδι». Τα "Στρουμφάκια" είναι η παιδική ταινία της εβδομάδας, που μπερδεύει ανθρώπινους χαρακτήρες με τα γαλάζια κινούμενα σχέδια. Δεν είναι για μεγάλους. Το ντοκιμαντέρ της Αννέτας Παπαθανασίου "Οι Νύμφες του Hindu Kush", παραγωγή της Ε.Ρ.Τ., βγαίνει στις αίθουσες χωρίς να έχει προβληθεί στους δημοσιογράφους. Για το τέλος, σου έχω την επανέκδοση της εβδομάδας. Το "Ξαναπαντρεύομαι τη Γυναίκα μου" του Χάουαρντ Χωκς είναι μια αριστουργηματική αποδόμηση του δημοσιογραφικού παραλογισμού. Θα λατρέψεις την ερμηνεία του Κάρι Γκραντ.

Μια ημέρα (6/10)

Γλυκιά, τρυφερή, νοσταλγική, συγκινητική ταινία της λες. Είναι ρομαντική αλλά όχι γλυκανάλατη. Αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές σου, μια και στην ιστορία της Έμα και του Ντέξτερ βλέπεις πολλές από τις δικές σου στιγμές, συμπεριφορές. Είναι ανθρώπινη, καθημερινή, ρεαλιστική. Δεν είναι εξωπραγματική γι’ αυτό κι αρέσει. Ταυτίζεσαι με τους ήρωες και νιώθεις να πρωταγωνιστείς ουσιαστικά εσύ. Είναι μια ερωτική ιστορία που μπορεί να την έχεις ζήσει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό κι εσύ, ή κάποιος δικός σου άνθρωπο. Στα σίγουρα την έχεις ξανακούσει. Με τη νέα ταινία της Δανής Λόνε Σέρφινγκ ("Μια κάποια εκπαίδευση") παρασύρθηκα σε ένα κόσμο συναισθημάτων. Αν και σε πολλά σημεία κουράζει με την επανάληψη των συμπεριφορών, ίσως και να κάνει μια μικρή «κοιλιά», εντούτοις θα σε ικανοποιήσει σε μεγάλο βαθμό αυτό το κλίμα που έχει φτιαχτεί. Η σκηνοθεσία της Σέρφινγκ είναι ζωντανή, η φωτογραφία κάνει την ιστορία ατμοσφαιρική, η ερμηνεία του Στάρτζες ακριβώς εξαιρετική, ενώ εκείνη της Χάθαγουεϊ απλώς συμπληρωματική. Να προτιμήσεις την καλύτερη ταινία της εβδομάδας. Προσωπικά, εκεί προς το τέλος, μου ‘φυγε κι ένα δάκρυ.

Βλέπω το θάνατό σου 5 (5/10)

Δεν ξέρω αν είναι η καλύτερη ταινία της σειράς, στα σίγουρα όμως είναι η πλέον σοβαρότερη. Αυτό απαραιτήτως δεν είναι και κακό, αν δεν εξαλείφει τελείως το μαύρο χιούμορ, για το οποίο έχει ξεχωρίσει η ταινία. Ευτυχώς δεν το κάνει σε μεγάλο βαθμό, από την άλλη μεριά όμως δεν το αποφεύγει κι απόλυτα. Στο τέταρτο σίκουελ της σειράς "μαύρου" τρόμου "Βλέπω το θάνατο σου", που βαστά μια δεκαετία τώρα, θα δεις και πάλι απίθανες ιστορίες θανάτων που προκύπτουν μέσα από μια σειρά τυχαιοτήτων άνευ προηγουμένου. Αυτή η ταινία έχει μπόλικο τρόμο, με τον οποίο και θα ουρλιάξεις, ενώ πλέον οι στιγμές γέλιου είναι όλο και λιγότερες. Για τους φανατικούς της σειράς που τη λάτρεψαν για την εν είδει παρωδία της, μπορεί και να απογοητευτούν. Όπως συνέβη και στο προηγούμενο σίκουελ, η τεχνολογία 3D λειτουργεί σημαντικά στην προβολή του, μια και γίνονται εντυπωσιακότερες οι σκηνές των θανάτων. Κατά τα άλλα έτσι και είσαι φανατικός του είδους, δεν έχεις παρά να τη δεις, το αξίζει.

Μελαγχολία (4/10)

Εντέλει η κουβέντα γύρω από το όνομα και το έργο του Τρίερ γίνεται όλο και μεγαλύτερη, παίρνει άλλες διαστάσεις. Ο -κατά πολλούς- σημαντικότερος Ευρωπαίος σκηνοθέτης πρέπει, στα σίγουρα, να ελέγξει πια τις εσωτερικές ορμές του και να φτιάξει ταινίες για το κοινό κι όχι για την ψυχανάλυση του. Αυτό για το οποίο δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον Τρίερ είναι ότι δεν κάνει καλό σινεμά. Η "Μελαγχολία" αν και πρόκειται για γιαλομική ταινία-νουβέλα, εντελώς, εσωτερικής κατανάλωσης, εντούτοις είναι καλοφτιαγμένη, έχει σταθερές που σε παρασέρνουν, μια φωτογραφία που σε μαγνητίζει, και μερικές δυνατές ερμηνείες (της Κίρστεν Ντανστ, του Τζον Χαρτ, της Σαρλότ Ράμπλινγκ) οι οποίες σε πείθουν έτσι και… σε πείσει το θέμα. Το οποίο μιλάει για τις μελαγχολίες μιας οικογένειας που φτάνουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο πλανήτης Μελαγχολία (;) αποφασίζει να συγκρουστεί με τη Γη, ώστε να φτάσει το τέλος του (δικού σου) κόσμου. Η ιστορία χωρίζεται σε δύο μέρη: σε εκείνο που δείχνει έναν παράλογο, νευρωτικό γάμο, και σε εκείνο που παρουσιάζει το τέλος του κόσμου. Με την συγγενή ταινία του, τον "Αντίχριστο", κατάφερα και μπήκα στο σύμπαν του Τρίερ και παρασύρθηκα στον απόλυτο βαθμό. Ξετρελάθηκα. Αντιθέτως με τη "Μελαγχολία" βαρέθηκα τόσο. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς είδα. Στον "Αντίχριστο" βλέπεις το κακό που μπαίνει στον άνθρωπο, στις σχέσεις, και πού αυτό οδηγεί. Στη "Μελαγχολία" ουσιαστικά παρακολουθείς τη μελαγχολία του Τρίερ, χωρίς να καταλαβαίνεις (κι ούτε θες) τι περίπου γίνεται. Της δίνω μερικούς πόντους καθότι, όντως, το σύμπαν της μπορεί να έχει ένα ενδιαφέρον.

Στις Παρυφές (5/10)

Στο είχα ξαναγράψει και για το -επίσης βραβευμένο- "Όταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω". Το ρουμάνικο σινεμά που έχει δημιουργήσει τη δική του, πολύ πετυχημένη κινηματογραφική σχολή την τελευταία πενταετία, αυτό-κοπιάρεται, επαναλαμβάνεται, κουράζει. Μπορεί οι ρουμάνικες ταινίες να βραβεύονται στα φεστιβάλ, όπως και το "Στις Παρυφές" πήρε τον Χρυσό Αλέξανδρο στο δικό μας Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όμως αυτό δε σημαίνει και πολλά στο ευρύ κοινό. Άλλωστε είναι κάπως διαφορετικό από εκείνο των φεστιβάλ. Η ταινία του Απέτρι, ο οποίος στο σενάριο συνεργάστηκε με σκηνοθέτες του νέου ρουμάνικου ρεύματος Κριστιάν Μουνγκίου ("4 μήνες, 3 εβδομάδες & 2 ημέρες") και Τούντορ Βοικάν ("California Dreamin’"), υπηρετεί κι αυτή τον σκληρό ρεαλισμό, μπαίνει μες στο βρώμικο κόσμο. Η ηρωϊδα του, με μια μεστή ερμηνεία της Ουλάρου, βγαίνει από τη φυλακή για την κηδεία της μητέρας της αλλά εντέλει την κοπανάει. Η περιπλάνηση της προς την ελευθερία, που περνάει από συγγενείς, σύντροφο, παιδί, γνωστούς και αγνώστους, την οδηγεί και πάλι… στο ηλιοβασίλεμα. Αν σε ενδιαφέρει η εξερεύνηση της ανθρώπινης ματιάς μέσα από τις σκληράδες και τους κυνισμούς του προλετάριου, δεν έχεις παρά να δεις την ταινία του Απέτρι. Έτσι και σε ενδιαφέρει όμως...

Στρουμφάκια (4/10)

Θα προτιμούσα να δω τα "Στρουμφάκια" σε animation αποκλειστικά, ώστε να ξαναθυμηθώ και τα δικά μου παιδικά χρόνια, όμως κι αυτή η μικρομέγαλη εκδοχή της Sony δε με χάλασε και πολύ. Βέβαια για να σου πω την αλήθεια, η συγκεκριμένη ταινία του Γκόσνελ δεν απευθύνεται επ’ ουδενί σε μεγάλους. Είναι ξεκάθαρα μια παιδική υπόθεση, και η θέση της μετά την περιπλάνηση της στις αίθουσες, είναι αυτόματα στο home video για τους μικρούς μας φίλους. Ανθρώπινοι χαρακτήρες και μικρά σχέδια, γαλάζια ξέρεις, περιφέρονται και χαζολογάνε στη μεγαλούπολη, μέσα από δράσεις και ιστορίες. Το παιδί σου στα σίγουρα θα περάσει καλά. Εσύ θα βαρεθείς.

Η πρώτη σελίδα (9/10)

Πέρυσι είχες δει την τελευταία εκδοχή της "Πρώτης σελίδας", σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ, με τους Τζακ Λέμον, Γουόλτερ Ματάου, Σούζαν Σάραντον. Πάντα κατά τη γνώμη μου, αυτή η εκδοχή του Χάουαρντ Χωκς, η προπολεμική, είναι η καλύτερη μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού. Πρόκειται για μια ταινία εξόχως αριστουργηματική. Η πλήρης αποδόμηση του δημοσιογραφικού κόσμου (που μπορείς να τη δεις και σε άλλες ταινίες, όπως σ’ εκείνη του 1952, σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Μπρουκς, "Κάτω οι μάσκες"), που αλλοτριώνει την πραγματικότητα, τις ανθρώπινες σχέσεις, και τις εν γένει επαφές. Δεν δείχνεται πιο ανάγλυφα η πολτοποίηση της ζωής του δημοσιογράφου, και η στρέβλωση της πραγματικότητας του, η οποία στη συνέχεια οδηγεί και στην αλλοίωση οποιασδήποτε άλλης ρεαλιστικής προσέγγισης. Όποιος συνάδελφος, μάλιστα, έχει δουλέψει σε εφημερίδες καταλαβαίνει απόλυτα αυτή την ταινία, όπως κι εκείνη του Μπρουκς. Τα πάντα διαλύονται στο βωμό της ενημέρωσης σου, και στο ακατανόητο, αδιέξοδο κυνήγι της πρωτιάς, και του αποκλειστικού. Στην εκδοχή του Χωκς, με τις υπέροχες ερμηνείες των Κάρι Γκραντ και Ροσαλίν Ράσελ, θα δεις μια χαριτωμένη, γεμάτη κωμικά γκαγκ, ιστορία που όμως έχει προεκτάσεις κοινωνικές, πολιτικές, υπαρξιακές. Ανεπιφύλακτα, είτε είσαι είτε δεν είσαι δημοσιογράφος, στη συνιστώ να τη δεις, μια και πρόκειται για μια άκρως διασκεδαστική (αλλά και σκεπτόμενη) ταινία του παλιού καλού Χόλιγουντ.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (8-9-11).