4 Σεπ 2011

Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΙΑΝΙΣΤΩΝ

Σωριάζομαι πάνω της. Νιώθω τα χέρια της, τη δύναμη της, να με συγκρατούν.

"Δεν ξέρω τίποτα, δεν ξέρω τι συμβαίνει με τη ζωή μου, τι πρέπει να κάνω".

Τα χείλη της αγγίζουν τον λαιμό μου.


"Έλα μέσα. Ο Τόρφιν κοιμάται. Τα παιδιά είναι στην κατασκήνωση. Δεν χρειάζεται να φοβάσαι τίποτα".


"Αλήθεια; Τίποτα;".


Τρυπώνω στο σπίτι της. Με χαϊδεύει απαλά στην πλάτη.


"Ηρέμησε τώρα, Άξελ. Σε περίμενα πολύ καιρό. Θα σου τα μάθω όλα".


*Για το βιβλίο του Ketil Bjornstad "Η λέσχη των νέων πιανιστών" (Εκδόσεις Πόλις, μτφρ. Γιούλικα Σαμαρά) δεν έχω πολλά λόγια να πω, παρά μόνο διάβασε το. Αυτό το υπαρξιακό δράμα του νεαρού ταλαντούχου πιανίστα που εκτείνεται από τον μικρόκοσμο του, την οικογένεια του, μέχρι την βορειοευρωπαϊκή κοινωνία στην οποία ζει, με τα αίσχη που κρύβονται κάτω από το κάθε χαλάκι της κάθε πόρτας, σε συνεπαίρνει, σε συγκλονίζει, σε περικλείει ολόκληρο. Την αγάπη μου, τη ζεστασιά των συναισθημάτων μου, το μεγάλο ευχαριστώ μου, στην Πένυ που μου το δώρισε. Χωρίς αυτήν, ούτε ο Bjornstad ούτε τα Κουφονήσια και η Ηρακλειά, θα ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστά το καλοκαίρι του 2011.