10 Σεπ 2011

ΠΕΝΥ [ΕΚΤΟΣ]

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Παραμύθι χωρίς τέλος η ιστορία αυτή. Σαν δάκρυ κυλά κι εξατμίζεται πάνω της. Βράδυ Τετάρτης. Η ώρα έντεκα. Επιστρέφει στην αγκαλιά του. Καθώς τον κοντοζυγώνει, εκείνος την κοιτά, και της δίνει ένα χαρτάκι.

Mην ξαναφύγεις μακριά μου
Ο
ύτε να το διανοηθείς ποτέ
Υπέμεινα βάσανα πολλά

Ελλιπής ο κόσμος μου
Λ
ατρεμένο μου μουτράκι
Ελα τώρα εδώ σε περιμένω
Ισχνά τα χρόνια που περάσανε
Ψ
υχανεμίστηκα μια αλλιώτικη ζωή
Ερινύες με τριγύρισαν και πάθη
Σώπασε τώρα κι αγκάλιασε με

Τον φίλησε. Την φίλησε. Της έσφιξε το χέρι. Της ψιθύρισε στο αυτί «είσαι όμορφη». Του απάντησε κι εκείνη. Της ψιθύρισε στο άλλο αυτί «μην ξαναφύγεις μακριά μου/ ούτε να το διανοηθείς ποτέ/ υπέμεινα βάσανα πολλά/ ελλιπής ο κόσμος μου/ λατρεμένο μου μουτράκι/ έλα τώρα εδώ σε περιμένω/ ισχνά τα χρόνια που περάσανε/ ψυχανεμίστηκα μια αλλιώτικη ζωή/ Ερινύες με τριγύρισαν και πάθη/ σώπασε τώρα κι αγκάλιασε με». Ωραία λόγια του είπε. «Μη μου πεις ότι είναι δικά σου;». «Όχι, βέβαια» της αποκρίθηκε, «αφού ξέρεις ότι έχω σταματήσει να γράφω από τότε που γύρισες».

Νέστορας Πουλάκος