20 Οκτ 2011

Ταινίες 20ης Οκτωβρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες οκτώ ταινίες, εκ των οποίων οι καινούριες δουλειές των Πέδρο Αλμοδόβαρ και Στήβεν Σόντερμπεργκ σαφώς ξεχωρίζουν. Με καινούριο ντοκιμαντέρ εμφανίζεται η Λουκία Ρικάκη. Ταινία της εβδομάδας είναι το κοινωνικό θρίλερ “Contagion”, η πρώτη από τις τρεις ταινίες του Σόντερμπεργκ που θα δεις φέτος. Με τη γνωστή ντοκιουντράμα διάθεση του σε κάνει κοινωνό της τρομο-πραγματικότητας της παγκόσμιας μετάδοσης ενός θανατηφόρου ιού. Βέβαια, για μερικούς άλλους, ταινία της εβδομάδας μπορεί να είναι “Το δέρμα που κατοικώ” του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Κατά τη γνώμη μου είναι ένα ακόμη αναμάσημα του Ισπανού σκηνοθέτη, που διαθέτει όλες τις απαραίτητες σινεφίλ και λογοτεχνικές αναφορές του (ή αντιγραφές, ή και επιρροές του). Κατά τον Τάιλερ Ντέρντεν του blog Cinεπιβάτες όμως, είναι μια σπουδαία ταινία. Με την περιπέτεια “Killer Elite” και πρωταγωνιστές τους Τζέισον Στέιθαμ και Ρόμπερτ Ντε Νίρο, θα ταξιδέψεις στο δολοφονικό σύμπαν των μπαμ μπουμ. Διασκεδαστική ταινία εκατοντάδων πυροβολισμών και άφθονης βίας. Το “Χρέος” με την πολυβραβευμένη Έλεν Μίρεν, είναι ένα αρκετά συμπαθητικό κατασκοπευτικό θρίλερ, που αποτελεί ριμέικ ισραηλινής ταινίας του 2007. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακό, θα το ξεχάσεις κιόλας. Το ντοκιμαντέρ “Σχέδιο Σωτηρία” είναι η καταγραφή της εικαστικής έκθεσης του (παλιού) νοσοκομείου Σωτηρία από την Λουκία Ρικάκη. Μια τίμια προσπάθεια, με αρετές, και πολλά προβλήματα όμως. Το “Καναρίνι μου γλυκό”, σκηνοθεσίας του Ισραηλινού Ρόι Σερ, είναι ένα πολύ ολοκληρωμένο ντοκιμαντέρ για τη μεγάλη ρεμπέτισσα Ρόζα Εσκενάζυ, της οποίας τραγούδια έχεις ακούσει, σιγοψιθυρίσει, και τραγουδήσει στα σίγουρα. Ενδιαφέρον μόνο για τα παιδιά (και κυρίως τα κορίτσια) έχει το σίκουελ της πετυχημένης σειράς κινουμένων σχεδίων εξ Ιταλίας, “Winx Club”. Φανταχτερό, μοντέρνο, τρυφερό. Για το τέλος σου αφήνω το δεύτερο σίκουελ της σειράς homemade -υποτίθεται- θρίλερ “Μεταφυσική δραστηριότητα”. Δεν σου γράφω κριτική, μια και δεν ασχολήθηκα καν. Στο πρώτο μέρος έπιασα την “απάτη”, στο δεύτερο παρατήρησα μια κάποια εξέλιξη αλλά μέχρι εκεί, ενώ το τρίτο το αφήνω στα… χέρια σου.

Contagion (7/10)

Μια και μιλάω για άνισους χολιγουντιανούς σκηνοθέτες, δεν υπάρχει πιο τρανό παράδειγμα από τον Στήβεν Σόντερμπεργκ. Το άλλοτε παιδί θαύμα του αμερικανικού σινεμά (με το ντεμπούτο “Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες” και τον Χρυσό Φοίνικα του 1989), και πετυχημένος παραγωγός σήμερα, έχει ασχοληθεί με όλα τα είδη του σινεμά (όχι πάντα με επιτυχία), ενώ το σκηνοθετικό του στυλ έχει κιόλας σταμπαριστεί. Με το “Contagion”, την πρώτη από τις τρεις ταινίες του που θα δεις φέτος, η γνωστή ντοκιμαντερίστικη αφήγηση του Σόντερμπεργκ δίνει υποβλητικές διαστάσεις στον τρόμο της παγκόσμιας μετάδοσης ενός ιού που σπέρνει τον θάνατο και τον πανικό. Αυτή η, κατά τα άλλα, fiction ιστορία του Αμερικανού σκηνοθέτη δεν απέχει και πολύ από την τρομο-πραγματικότητα που έχεις ζήσει ή παρακολουθήσει σε περιπτώσεις όπως η μετάδοση της γρίπης των χοίρων κ.ά. Κατά τα λοιπά, ο Σόντερμπεργκ αυτή τη φορά με εξέπληξε μια και με είχε απογοητεύσει με το διπλό, αρκούντως αποτυχημένο, σκηνοθετικό του “χτύπημα” το 2009 : οι ταινίες “Συνοδός Πολυτελείας” και “Αληθοφανή Ψέματα” απέδωσαν την εντελώς άνιση καριέρα ενός τόσο σημαντικού σκηνοθέτη. Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών του είναι εξίσου καλές, είτε παρακολουθείς την ολιγόλεπτη συμμετοχή της Πάλτροου είτε (κυρίως) την πολύ σημαντική στην εξέλιξη της ιστορίας ερμηνεία του Τζουντ Λο. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης χωρίς να ηρωοποιεί χαρακτήρες, χρησιμοποιεί διάσημους ηθοποιούς ως γρανάζια μιας καλοδουλεμένης ιστορίας. Εντέλει, αυτό που απομένει από το “Contagion” είναι μια άρτια ιστορία, πολύ ενδιαφέρουσα κι ως προς τους συμβολισμούς της. Βέβαια την “αμερικανιά” του την αποπνέει και λόγω της αισθητικής του, όμως τι να κάνεις, αυτό είναι το στυλ του Σόντερμπεργκ, με αυτό τον αγάπησες, κι αυτό είναι που τελικά έγινε μόδα στο αμερικανικό σινεμά.

Καναρίνι μου γλυκό (6/10)

Το “Καναρίνι μου γλυκό”, σκηνοθεσίας του Ισραηλινού Ρόι Σερ, ήταν μια πολύ πετυχημένη επιλογή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του περυσινου ΦΝΘ για την τελετή έναρξης του, καθώς σου έγραφα. Πολλά μπράβο, εκεί, πολύ εύστοχη κίνηση. Μουσικό ντοκιμαντέρ για τη μεγάλη ρεμπέτισσα Ρόζα Εσκενάζυ, της οποίας τραγούδια έχεις ακούσει, σιγοψιθυρίσει, και τραγουδήσει στα σίγουρα. Την ξέρουν και οι πέτρες, που λέει ο λόγος. Ένα ντοκιμαντέρ και με θεσσαλονικιώτικο ενδιαφέρον, μια και η πόλη ήταν ένας από τους σταθμούς ζωής και καριέρας αυτής της φοβερής αρτίστας, της Εσκενάζυ. Οι άλλες ήταν, η Κωνσταντινούπολη και η Αθήνα. Μουσικό ντοκιμαντέρ, λοιπόν, που θα ζήλευαν πολλοί. Καταρχάς, με μπόλικο αρχειακό υλικό, και -κυρίως- συνεντεύξεις με ανθρώπους που και γνώριζαν την Ρόζα (πέθανε στα 1980) και την ήξεραν απ' έξω απ' έξω, και την είχαν μελετήσει. Επίσης, με γνώστες του ρεμπέτικου και με παλιούς μουσικούς. Ανθρώπους της παλιάς Αθήνας, που στα έλεγαν τα πράγματα με το όνομα τους. Ταυτόχρονα μια ομάδα μουσικών, διαφόρων εθνικοτήτων, έπαιζε μουσική σε όλες τις πόλεις σταθμούς της Εσκενάζυ, για να κλείσει την περιοδεία της με μια μεγάλη συναυλία στη Θεσσαλονίκη. Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα πολύ ολοκληρωμένο ντοκιμαντέρ. Διανθισμένο με όλα εκείνα τα παλιά ρεμπέτικα που έχεις αγαπήσει. Μια ταινία που το αξίζει και εσύ πρέπει να την δεις. Θα σου αρέσει.

Σχέδιο Σωτηρία (4/10)

Στο τελευταίο ντοκιμαντέρ της, η Λουκία Ρικάκη καταγράφει την αναβίωση, ουσιαστικά, του παλιού κτιρίου του νοσοκομείου Σωτηρία μέσα από μια αρκετά ευρεία και μεγάλη εικαστική έκθεση που πραγματοποιήθηκε εκεί το περασμένο καλοκαίρι. Οι διοργανωτές, οι καλλιτέχνες, οι υπάλληλοι του νοσοκομείου, οι επισκέπτες της έκθεσης (άνθρωποι κάθε ηλικίας), και συγγενείς νοσηλευμένων στο νοσοκομείο, περνούν από την κάμερα της Ρικάκη. Ακόμη, τα έργα, οι εσωτερικοί και προαύλιοι χώροι, μερικά ντοκουμέντα, διατρέχονται μέσα από την ποίηση της Πολυδούρη και του Ρίτσου που είχαν νοσηλευτεί εκεί ως φυματικοί, και συμπληρώνουν το μωσαϊκό της αναπαράστασης ενός χώρου συγκίνησης και μνημών. Δυστυχώς, η άναρχη κινηματογράφηση (έλλειψη σεναριακού ιστού;) και η ατυχής επιλογή ορισμένων προσώπων, χαλάνε αυτό το κλίμα γεμάτο από θύμησες και μνήμες άλλων εποχών.

Killer Elite (5/10)

Είναι από εκείνες τις “θορυβώδεις” ταινίες που έχεις δει με το τσουβάλι μεν, μα σε “κρατάνε” δε γιατί σε διασκεδάζει όλη αυτή η βαβούρα που κάνει το πιστολίδι, η γρήγορη δράση, και η πολεμική των απανταχού σκοτεινών τύπων που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στα όπλα και τη βία παγκοσμίως. Κλασική ταινία αγγλοσαξονικής σχολής δράσης, που έχει όλους εκείνους του μάτσο τύπους οι οποίοι υπηρετούν πιστά το είδος : πρώτα απ’ όλα του Τζέισον Στέιθαμ ο οποίος έχει ήδη γίνει ο νέος Βαν Νταμ ή Μπρους Γουίλις σε πιο ιλουστρασιόν εκδοχές βίας. Και φυσικά ο γερόλυκος πια Ντε Νίρο, που σου ξαναδείχνει πόσο μάγκας ηθοποιός είναι. Απόστρατοι στρατιωτικοί, πληρωμένοι δολοφόνοι, τρομοκρατικές οργανώσεις, απαγωγές, σκοτωμοί, μπλεγμένες κυβερνήσεις μικρών χωρών, όλα μπαίνουν στην μπαγκέτα-αχταρμά του πρωτοεμφανιζόμενου ΜακΚέντρι. Ταινία που σε σπιντάρει ένα βράδυ στα multiplex κι αμέσως φυσικά την ξεχνάς. Έχεις μετρήσει πόσες φορές το έχεις “κάνει” αυτό;

To Xρέος (5/10)

Η ταινία του Μάντεν είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που όμως έχει αυτό το “κουσούρι” ό,τι σε αφήνει μετέωρο. Πρόκειται για ένα στέρεο κατασκοπευτικό θρίλερ, που έχει έντονα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, και σε παρασέρνει μάλιστα με αρκετή ακρίβεια στο παιχνίδι των μνημών. Ριμέικ πετυχημένης ισραηλινής ταινίας του 2007, το “Χρέος” του αρκετά άνισου μπλοκμπαστερά Μάντεν (από το “Ερωτευμένος Σαίξπηρ” έως το “Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι”) πετυχαίνει να σε βάλει στην ατμόσφαιρα που φτιάχνει, μα στο τέλος αναρωτιέσαι τι τελικά είδες. Άρα λοιπόν, αυτή η περυσινή παραγωγή που βγαίνει στα σινεμά ένα ολόκληρο χρόνο μετά, μπορεί να διαθέτει μια ακόμη πολύ καλή ερμηνεία της Μίρεν, όμως εντέλει σε κάνει να απορείς τι στόχο έχουν όλες αυτές οι, ικανοποιητικού επιπέδου, ταινίες (ή νερόβραστες) που εν ολίγοις, δεν έχουν να πουν ή να μεταδώσουν τίποτε το συγκεκριμένο και ιδιαίτερο στο σημερινό σινεφιλ.

Winx Club - Μαγική Περιπέτεια (4/10)

Με την περίπτωση του “Winx Club” αποδεικνύεται ότι δεν έχει μόνο το Χόλιγουντ μυαλό αλλά και πολλές ευρωπαϊκές κινηματογραφίες, αρκεί να δουλεύουν σωστά το μάρκετινγκ τους (άντε και την κατασκευή τους). Φυσικά ούτε λόγος για εμπορικό κινούμενο σχέδιο στην Ελλάδα, εμείς όλα αυτά τα θεωρούμε φαιδρά άλλωστε (φευ!). Το σίκουελ του “Winx Club”, του κινουμένου σχεδίου που σκίζει στην Ιταλία, και θεωρείται ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα εξαγώγιμα κινηματογραφικά προϊόντα της, έρχεται να πατήσει στην επιτυχία της πρώτης ταινίας (και της τηλεοπτικής σειράς, και του μιούζικαλ, και της ιντερνετικής κοινότητας που έχει στηθεί, και άλλων πολλών “τεχνασμάτων). Ταινία καθαρά παιδική, ούτε λόγος δηλαδή για έξυπνο animation που θα αρέσει και σε μεγάλους, με φανταχτερά χρώματα, γρήγορη αφήγηση, και συνεχή δράση, που μιλάει για νεράιδες, μάγισσες, κακές Trix και καλές Winx, σε ένα πακέτο που φέρνει και σε Μπάρμπι (απευθύνεται κυρίως σε κορίτσια). Η ταινία προβάλλεται σε 3D, έτσι για το εντυπωσιακό, και ποντάρει τουλάχιστον στο να κόψει τα εισιτήρια της πρώτης ταινίας, παραγωγής 2007, που στη χώρα σου έφτασε κοντά στις 34 χιλιάδες.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (20-10-11).