6 Οκτ 2011

Ταινίες 6ης Οκτωβρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες, εκ των οποίων ο Γούντι Άλεν ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα. Καθώς και η επανέκδοση της κλασικής ταινίας του Μαρσέλ Καρνέ “Τα παιδιά του παραδείσου”, που επιτέλους βγαίνει μετά από αναβολή ενός χρόνου. Ταινία της εβδομάδας είναι τα “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”, ο νέος, άκρως ενδιαφέρων, και αρκετά διασκεδαστικός ταξιδιωτικός οδηγός του Γούντι Άλεν, που είναι γεμάτος νοσταλγία, θύμησες και ρετρό διάθεση. Παίζει και η σύζυγος προέδρου Κάρλα Μπρούνι (παντελώς αδιάφορη). Η ταινία της Σελίν Σκιαμά “Αγοροκόριτσο”, που κέρδισε το βραβείο Τέντι στην περυσινή Μπερλινάλε, είναι μια τρυφερή και πολύ ιδιαίτερη ιστορία, που αξίζει τη θέαση σου, όχι όμως και την ετικέτα του g&l που της έχουν κολλήσει. Η “Νύχτα τρόμου” είναι ένα καλογυρισμένο πλην ανούσιο ριμέικ του ομώνυμου θρίλερ του 1985, που έκανε ένα κάποιο hit. Παίζει και ο Κόλιν Φάρελ άγνωστο γιατί (για τα λεφτά;). Το “George Harisson: Living in the Material world” είναι ένα σχεδόν 4ωρο ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε, για τη ζωή και το έργο του πρώην Μπητλ, Τζωρτζ Χάρισον. Για τους μουσικόφιλους που αντέχουν. Δεν ανήκω σε αυτούς. Ο “Βασιλιάς των λιονταριών”, η γνωστή παιδική επιτυχία του 1994 που έσκισε, ξαναβγαίνει σε 3D για τη νέα γενιά παιδιών που δεν την έχουν δει. Προφανώς για να ξανασκίσει. Νομίζω ότι δεν σου χρειάζομαι. Από την άλλη μεριά “Οι τρεις σωματοφύλακες”, σε 3D κι αυτοί, που πολύ πιτσιρικά με είχαν συνεπάρει, αυτή τη φορά είπα να μην τους αφήσω να με ξαναπάρουν. Άνευ κριτικής. Ενώ, τέλος, ο Πετιμεζάς σου γράφει για το αριστούργημα του γαλλικού σινεμά, “Τα παιδιά του παραδείσου” του Μαρσέλ Καρνέ, που προβάλλονται με αποκαταστημένη κόπια στη χώρα μας. Δες την οπωσδήποτε.

Μεσάνυχτα στο Παρίσι (7/10)

Ο άτιμος ο Άλεν έχει βαλθεί να γυρίσει όλη την Ευρώπη, και τώρα στο πάνθεον των μεγάλων σκηνοθετών όπου βρίσκεται, μπορεί να κάνει ότι του καπνίσει. Καθώς μαθαίνω τώρα γυρίζει ταινία στη Ρώμη, ενώ έχουν προηγηθεί τέσσερις στην Αγγλία και μια στην Ισπανία, έτσι για να φρεσκάρεις τη μνήμη σου. Κατά τα λοιπά, πολύ μακριά από την αγαπημένη του Νέα Υόρκη, βρίσκεται στο έτσι κι αλλιώς αγαπημένο του Παρίσι (“Θα έχουμε πάντα το Παρίσι” είχε ειπωθεί στην “Καζαμπλάνκα” κι είχε αναπαραχθεί από τον Γούντι), για να γυρίσει μια εμπορική ιστορία (έχει σκίσει όπου έχει παιχτεί) γεμάτη ευφυολογήματα, εύστοχα αστεία, εξυπνακίστικες ατάκες, και νοσταλγία, ρετρό διάθεση, αναμνήσεις. Ζευγάρι Αμερικανών τουριστών βρίσκεται για διακοπές στο Παρίσι. Ο άντρας που είναι εν δυνάμει συγγραφέας, “καταφέρνει” να μεταβαίνει κάθε βράδυ τα μεσάνυχτα, στο Παρίσι των ‘20s, και να συναντά τους αγαπημένους του καλλιτέχνες. Μην ψάχνεις να βρεις ενδιαφέρον ούτε στη χαζή φάτσα του Ουίλσον, ούτε στα λυσσάρικα κουνήματα της ΜακΆνταμς. Όλοι οι περιφερειακοί ρόλοι, αυτοί δηλαδή που υποδύονται τον Χέμινγουει και τον Φιτζέραλντ, τον Πικάσο και τον Μπουνιουέλ, τον Λωτρέκ, τον Νταλί και την Γερτρούδη Στάιν, είναι χάρμα ιδέσθαι. Ειδικώς, ο Μπρόντι στο ρόλο του Νταλί είναι απίστευτος, με όλη τη σημασία της λέξης. Σε αυτό το ταξιδιωτικό εγχειρίδιο (του Παρισιού αυτή τη φορά), ο Γούντι Άλεν σε ξεναγεί σχεδόν μαγικά στην πόλη που, προφανώς, αγαπά. Θα παρακολουθήσεις ένα σύγχρονο παραμύθι, μια όμορφη εξωπραγματική ιστορία που θα σε ταξιδέψει. Κατά τα άλλα βέβαια, μην περιμένεις και τίποτε παραπάνω από τον άλλοτε, πολύ σημαντικό αυτό δημιουργό της πρωτότυπης ιδέας. Άλλωστε η μανιέρα του έχει πάρει φωτιά.

Αγοροκόριτσο (6/10)

Μια ιστορία που μες στην ιδιαιτερότητα της, έχει ένα σωρό καλά : όμορφη εξέλιξη και πλοκή με την απαραίτητη προσμονή για το αποτέλεσμα. Τρυφερό κλίμα που αναδεύει από την περίεργη παιδική ηλικία, όπου η σεξουαλικότητα, ακόμη και το φύλο ανακαλύπτονται. Και φυσικά ένα διαρκές παιχνίδισμα με τις εικόνες και τις λέξεις μεταξύ παιδιών, με τους μεγαλύτερους να παρεμβαίνουν για να σώσουν ή και να επιτείνουν το οποιοδήποτε ζήτημα. Εντέλει το “Αγοροκόριτσο”, με την εξαίσια ερμηνεία της Ζοέ Εράν, και τα βραβεία του στην Μπερλινάλε, το Τορίνο, τη Φιλαδέλφεια και το Σαν Φρανσίσκο, αδικείται από την g&l ετικέτα που του έχει κολληθεί, μια και η συζήτηση περί φύλου είναι διαχρονική, έχει ζουμί, και δεν μπαίνει σε στεγανά. Εν προκειμένω, μικρή κοπέλα υποδύεται το αγόρι στη νέα της γειτονιά, μέσα από μια εσωτερική της ανάγκη, από τις έντονες σκέψεις που έχει και βγήκαν αβίαστα στην πρώτη ευκαιρία που της δόθηκε. Φυσικά και το παρουσιαστικό της παίζει μεγάλο ρόλο. Ακόμη και να μη σου ακούγεται ελκυστική η ιστορία, σου προτείνω ανεπιφύλακτα να δεις αυτή την ταινία. Διαθέτει κάτι το τρυφερά ανθρώπινο που σε συνεπαίρνει.

Νύχτα τρόμου (4/10)

Αν και καλοδουλεμένο, και σωστά δομημένο, εντέλει πρόκειται για ριμέικ άνευ λόγου και αιτίας. Όπως και στην περίπτωση της “Θανάσιμης μητέρας”, που βγήκε πριν δυο εβδομάδες, ήδη έχεις να κάνεις με μια πρωτότυπη ταινία - σκουπίδι των ‘80s, αν και πέτυχε εμπορικά. Η “Νύχτα Τρόμου”, παραγωγής 1985, που είχε και το ανάλογο σίκουελ, ήταν ένα θρίλερ που πέτυχε μες στον γενικότερο σωρό της εποχής, μια και η αύρα του Κάρπεντερ και του Κρέιβεν ακόμη περνούσε. Η ταινία επιστρέφει στις μέρες σου, για να σε ξανατρομάξει. Δεν νομίζω ότι το κάνει με επιτυχία, αν και στην περίπτωση αυτή υπάρχει το εξής παράδοξο : το ριμέικ ξεπερνά σε αρτιότητα και συμπαγή εξέλιξη της ιστορίας, το πρωτότυπο. Τόσο ο Γέλτσιν όσο και ο Κόλιν Φάρελ (!) δίνουν καλές ερμηνείες, η απορία μου όμως για τη συμμετοχή του δεύτερου παραμένει.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (6-10-11).