21 Οκτ 2011

Συνέντευξη του Γιαν Κορνέτ..

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο

Ο Γιαν Κορνέτ, εκ των πρωταγωνιστών της νέας ταινίας του Πέδρο Αλμοδόβαρ “Το Δέρμα που κατοικώ”, βρέθηκε στην Αθήνα τόσο για ένα ιδιότυπο masterclass που δόθηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση όσο και για την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας που προβλήθηκε στον ίδιο χώρο.

Το SevenArt τον συνάντησε και μίλησε μαζί του για την πρωτόγνωρη αυτή εμπειρία, της συνεργασίας του με τον πολύ σημαντικό και ιδιόρρυθμο Ισπανό σκηνοθέτη. Ο ίδιος άλλωστε, μόλις 29 χρονών, και Καταλανός στην καταγωγή, τα τελευταία χρόνια κάνει τα πρώτα του δειλά βήματα στον κινηματογράφο και την ισπανική τηλεόραση.

Φέτος, θα τον ξαναδεις στο σινεμά, στο “There be dragons”, τη νέα ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Ρόλαντ Τζόφε (“Κραυγές στη σιωπή”, “Η αποστολή”), ενώ αμέσως μεταβαίνει στο Βερολίνο για να πρωταγωνιστήσει στην πρώτη ταινία της Άνα Ροντρίγκεζ με τίτλο “Looking For Emmys”.

Κρατάς έναν πολύ ιδιαίτερο και περίεργο ρόλο στο “Δέρμα που κατοικώ” του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Ναρκωτικά, αλκοόλ, γυναικεία ρούχα, (ίσως) σεξ, απαγωγή κ.ά. Ήταν όντως τόσο “απολαυστικός” όσο έδειχνε;

Ήταν απλώς καταπληκτικά. Λες και ήμουν σε ένα ξέφρενο πάρτι ήταν αυτός ο ρόλος. Είναι από τις φορές που θεωρώ τη δουλειά του ηθοποιού ευλογία, και χαίρομαι που την κάνω. Κατά τα άλλα, μπορώ να πω ότι έγινε μια πολύ καλή δουλειά. Έμπειρος σκηνοθέτης, ιδιαίτερο σενάριο, πολύ καλό υλικό, όλα αυτά με βοήθησαν να κάνω τη δουλειά μου καλύτερα. Νιώθω ότι “μεγάλωσα” σαν ηθοποιός, με αυτό τον ρόλο.

Από τον χαρακτήρα σου πηγάζουν όλες εκείνες οι έννοιες και οι συμβολισμοί, που αποδίδονται στην ιστορία του Αλμοδόβαρ. Πώς αντιμετώπισες τον ρόλο σου;

Πρώτα απ’ όλα, τα πάντα βρίσκονται στο μυαλό του Πέδρο. Κι όντως, είναι ένας δραματικός ρόλος που, από ένα λάθος, γίνεται το εξιλαστήριο θύμα στις ορέξεις ενός παρανοϊκού επιστήμονα. Πιο έντονες εικόνες που μου έχουν μείνει στο μυαλό, είναι εκείνες της απαγωγής στις οποίες έτρωγα και έπινα σαν ζώο, έτσι νηστικός και διψασμένος που ήμουν. Ήταν μια φρίκη, μια τραγωδία.

Κατά τη γνώμη σου, πόσο ενδιαφέρων και συναρπαστικός είναι ο πολύχρωμος, όλο εξτραβαγκάντσα κόσμος του Πέδρο Αλμοδόβαρ, για το ευρύ κοινό;

Ο Πέδρο είναι μια ιδιοφυία. Είναι καταπληκτικός, Ξέρει να λέει μοναδικά μια ιστορία, τόσο διαφορετικά από οποιονδήποτε άλλον. Ξέρει πώς να χειρίζεται τα χρώματα, και να φτιάχνει χαρακτήρες μοναδικούς που σου μένουν στο μυαλό. Αν και δύσκολος για το ευρύ κοινό, θεωρώ ότι ταινίες του Αλμοδόβαρ μπορεί να δει ο καθένας, αρκεί να είναι διατεθειμένος να μπει στο σύμπαν που αυτός έχει φτιάξει. Άλλωστε, όλοι περιμένουν την επόμενη ταινία του, εδώ και πολλά χρόνια. Ενώ, όπως καλά ξέρεις κι εσύ, το σινεμά του Αλμοδόβαρ είναι πλέον γνωστό. Μια σκηνή τυχαία να δεις, λες αμέσως “αυτή τη γύρισε ο Αλμοδόβαρ”. Όπως συμβαίνει και με τον Γούντι Άλεν, και τον Φρανσουα Τρυφώ κάποτε, και τόσους άλλους.

Παίζεις σε μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, ή όλα αυτά συμβαίνουν κάποια στιγμή;

Κοίταξε, έτσι όπως το θέτεις μπορεί και να είναι μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Όμως, ο Πέδρο κάνει ένα ευρύτερο κοινωνικό σχόλιο. Μιλάει για όλες αυτές τις επεμβάσεις, τις πλαστικές εγχειρήσεις, ξέρεις, αλλαγής φύλου, προσώπου, και σώματος, που οι άνθρωποι όλο και περισσότερο κάνουν πλέον. Λειτουργούν σαν μικροί θεοί, δηλαδή μπορούν όταν θέλουν να αλλάξουν τα πάντα πάνω τους. Βέβαια, όπως σωστά λέει πάλι ο Πέδρο, δεν μπορούν να αλλάξουν την ψυχή τους, την προσωπικότητα τους, αυτό που πραγματικά είναι. Επομένως, αυτά που λέει η ιστορία συμβαίνουν κιόλας στην αληθινή ζωή.

Μια και μιλάμε για αλλαγή, πιστεύεις ότι μπορεί το σινεμά του Αλμοδόβαρ να αλλάξει τον κόσμο;

Ω, θεωρώ ότι είναι υπερβολικό αυτό. Οι ταινίες του Αλμοδόβαρ να αλλάξουν τον κόσμο… Κοίταξε, ο Αλμοδόβαρ με το σινεμά του ανοίγει προοπτικές, διαφορετικές οπτικές της καθημερινότητες, και προσφέρει διόδους στη ζωή του καθενός μέσα από τις ιστορίες του. Αυτό μπορεί να το κάνει, ναι. Άλλωστε, ο κόσμος αλλάζει με τα μικρά πράγματα. Όχι διαφορετικά. “Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο”, είχε πει ο Γκάντι. Έτσι, με αυτό τον τρόπο, και το σινεμά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

**SPOILER**

Εντέλει, στο τέλος της ιστορίας απελευθερώνεται και σκοτώνει ο Βισέντε ή η Βέρα;

Δύσκολο να απαντήσω. Έτσι κι αλλιώς δυο χαρακτήρες γίνονται ένας. Κι όπως είπα παραπάνω η ψυχή του ατόμου παραμένει, όσο και να αλλάξει το σώμα του, ή το πρόσωπο του. Γίνεται, στο τέλος, μια ιστορία εκδίκησης. Σαν να νικάει η λογική κι όχι η τρέλα του γιατρού δηλαδή.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (21-10-11).