10 Νοε 2011

Ταινίες 10ης Νοεμβρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα τρεις ταινίες, χωρίς καμία από αυτές να είναι και η πλέον αξιόλογη. Πιθανότατα οι εταιρείες διανομής επέλεξαν την περίοδο του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης να μη βγάλουν τα δυνατά τους χαρτιά. Ταινία της εβδομάδας (μπορεί και να) είναι το “Τζέιν Έιρ” του Κάρι Φουκουνάγκα, ο οποίος με είχε εκπλήξει με την προηγούμενη ταινία του. Την κλασική αυτή λογοτεχνική μεταφορά δεν την έχω δει, η αγαπητή όμως Σοφία που την είδε στο 24ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου τη βρίσκει αρκούντως συμπαθητική. Ενδιαφέρον έχει όμως εντέλει είναι μια χλιαρή πολιτική σάτιρα μετρίως σκηνοθετημένη, “Ο Κατακτητής” του Ντιρινζέ τα βάζει με τον Πρόεδρο της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί. Νερόβραστη ιστορία που διαθέτει μια αξιόλογη ερμηνεία. Μπλοκμπάστερ για πολλά εισιτήρια είναι οι “Αθάνατοι”, που ξαναφέρνουν στη μόδα τον αρχαιοελληνικό ντόρο των “300”. Θα εντυπωσιαστείς από τη φωτογραφία, το δυναμισμό, και τα εφέ, θα απογοητευτείς από το σενάριο.

Ο Κατακτητής (4/10)

Πολιτική σάτιρα για το πώς απέκτησε τη δύναμη και τη δημοφιλία του ο, εντέλει, κακός πρωθυπουργός και μετέπειτα πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί. Έχει την αξία της γιατί ο, όχι και με τόσο αξιόλογη καριέρα, Ντιρινζέ την γύρισε εν μέσω της θητείας του Σαρκοζί κι όχι με το ιστορικό βάθος χρόνου (ίδιας δυναμικής με το “W.” του Στόουν). Παρολαυτά, ο Ντιρινζέ δεν πετυχαίνει κι ακριβώς το στόχο του. Μπορεί να έχει την πολύ καλή ερμηνεία του Πανταλιντές στο ρόλο του Σαρκοζί, όμως ο σεναριακός του ιστός είναι χαλαρός και προβλέψιμος, και τα περισσότερα γεγονότα είναι κλισέ που βασίζονται σε αληθινά περιστατικά. Η σάτιρα του δηλαδή κινείται σε χλιαρά επίπεδα και σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει το γεγονός ότι δεν σχολιάζει κάτι το πολύ σπουδαίο. Περιορίζεται μόνο και μόνο στο ότι κάνει μια ταινία για τον Σαρκοζί στη μέση της παρακμής του κι αυτό του φτάνει. Δεν αρκεί όμως.

Αθάνατοι (4/10)

Τι είδα σε αυτό το καινούριο χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ που ποντάρει στο αρχαιοελληνικό ρεύμα το οποίο όλο και αρέσει στην αγγλοσαξονική πιτσιρικαρία; Μα φυσικά τα δυνατά οπτικά εφέ της, την έντονη και αρκούντως εντυπωσιακή φωτογραφία της, καθώς και το κυριότερο, τον δυναμισμό των μαχών. Σε αυτό το ανιστόρητο μυθολογικό αχταρμά που συνεχίζει επάξια το ντόρο των “300”, και παρακάμπτοντας τις όντως μπούρδες “Τιτανομαχία” και “Πέρσι Τζάκσον”, πραγματικά θα το διασκεδάσεις με την ψυχή σου. Κεντρικός ήρωας είναι ο Θησέας που κάνει τα πάντα για να σώσει τους… Έλληνες από τον… Μίκι Ρουρκ. Τελοσπάντων, μες σε αυτά τα εντελώς ανόητα νοήματα που υπάρχουν στην ταινία, καθώς και στο παιδικό σενάριο της, θα βρεις εκείνη τη φόρμουλα διασκέδασης για να περάσεις καλά. Πέραν τούτου ουδέν. Για τους ηθοποιούς μην περιμένεις να σου πω και τίποτα.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (10-11-11).