17 Νοε 2011

Ταινίες 17ης Νοεμβρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τρεις ταινίες, χωρίς και πάλι καμία από αυτές να ξεχωρίζει. Βαμπίρ, Σαίξπηρ και ερωτικά τριολέ δεν φέρνουν την "άνοιξη" στην κινηματογραφική ποιότητα καθώς φαίνεται, αν και τα βαμπίρ με τους λύκους και τις όμορφες θνητές θα φέρουν σίγουρα τα εισιτήρια. Ταινία της εβδομάδας (μπορεί και να) είναι το “Τρίο”, η νέα ταινία του Τύκβερ για τα ελληνικά δεδομένα, μια και έχει κυκλοφορήσει κοντά ενάμιση χρόνο τώρα και ήδη ο άνθρωπος ετοιμάζει την καινούρια ταινία του. Θα δεις ένα arthouse τριολέ με βερολινέζικο σεξουαλικό και ελευθεριακό αέρα. Αν δεν μπεις στο κλίμα την πάτησες… Πολλά θα μπορούσε να είχε κάνει ο Ρόλαντ Έμμεριχ αναφορικά με την πατρότητα των έργων του Σαίξπηρ, παρολαυτά βολέψου με τον “Ανώνυμο”, που σε πάει πίσω στην ελισσαβετιανή Αγγλία και σε εντυπωσιάζει με τα σκηνικά του και μόνο. Για το τέλος σου αφήνω το πρώτο μέρος του τελευταίου επεισοδίου ενός ακόμη πετυχημένου φραντσάιζ για το οποίο παραληρούν κοριτσόπουλα και λοιποί βαμπιρο-φαν, τη “Χαραυγή - Μέρος 1ο”. Ειλικρινά δεν έχω λόγια… Πάντως γέλασα είναι η αλήθεια, αν και δεν θα έπρεπε νομίζω.

Χαραυγή - Μέρος 1ο (3/10)

Στα πρότυπα του Χάρι Πότερ είναι το τελευταίο μέρος ενός φραντσάιζ που κιόλας με κούρασε, και το οποίο έτσι για να βγάλει κι άλλα λεφτά και να επιτείνει το σασπένς (;) σπάζει σε δύο μέρη. Σε αυτό το πρώτο μέρος θα δεις τον κούκλο βαμπίρ να παντρεύεται τη γλυκιά θνητή, τον λύκο εραστή να τσαντίζεται, και εντέλει άπαντες να συσπειρώνονται στον αγώνα να μην πεθάνει η θνητή μετά το δάγκωμα. Η τρέλα βέβαια ξεκινάει όταν κυοφορείται το μωρό – σκέτος διάβολος που θα αφανίσει την ανθρωπότητα… Να με συγχωρείς αγαπητέ φαν της σειράς αλλά γέλασα με την ψυχή μου σε αυτό το κατά τα άλλα νεανικό δράμα που θα κόψει ένα σκασμό εισιτήρια, καθότι ναι ξέρω, αυτά τα ταραχώδη και ιδιαίτερα love stories αρέσουν στον κοσμάκη, και ειδικότερα στα κορίτσια που κοιμούνται με τη φωτογραφία του Πάττινσον κάτω από το μαξιλάρι τους. Επίσης, κρίμα και για τον σκηνοθέτη Μπιλ Κόντον, ο οποίος μέχρι στιγμής είχε στο βιογραφικό του δύο αξιοπρόσεχτες δουλειές, το "Dreamgirls" και το "Kinsey - Ας μιλήσουμε για το σεξ". Όμως, δεν μπορώ να καταλάβω ποια είναι η θέση στο σύγχρονο σινεμά μιας ταινίας που αξίζει μόνο για μεταμεσονύχτια προβολή σε dvd home theater με μεγάλη παρέα και μπόλικα ποπ κορν συν κόκα κόλα;

Ανώνυμος (4/10)

Είναι ο σκηνοθέτης των εντυπωσιακών πλην αφελών μπλοκμπάστερ του Χόλυγουντ, που ξαφνικά αποφάσισε ότι πρέπει να “γυρίσει” στην ελισσαβετιανή Αγγλία και να αποδομήσει τον Σαίξπηρ, ν’ ανακαλύψει το μυστήριο γύρω από τα έργα του, να ξαναγράψει τον μύθο του, και να μιλήσει για την απάτη του ή όχι. Ο Έμμεριχ κάνει μια ταινία για το τίποτα. Εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια, καλαισθησία και ατμοσφαιρική φωτογραφία, και μερικά εφέ που επιτείνουν τη δράση και το μυστήριο, δεν συνθέτουν απαραιτήτως μια ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία και θα μπορούσε να είναι αν… Κι όμως δεν ξέρω το αν. Καταρχάς προσωπικά δεν με συγκινεί το θέμα της πατρότητας των έργων του Σάιξπηρ. Και να με συγκινούσε όμως, ο τρόπος που το συνθέτει και εντέλει το προβάλει ο Έμμεριχ δεν μου λέει και τίποτα. Δηλαδή δεν με ιντριγκάρει για να τον ακολουθήσω σε αυτό το λαβυρινθώδες και μακρόσυρτο φλας μπακ που στο τέλος και σε μπερδεύει και σε κάνει να απορείς. Ο “Ανώνυμος” είναι εντέλει μια καλή ιδέα και μόνο. Κανένα άλλο στοιχείο δεν έχει ενδιαφέρον.

Τρίο (5/10)

Μοιάζει πολύ προσωπική αυτή η νέα (;) ταινία του Τύκβερ, γι’ αυτό υποθέτω και άργησε να προβληθεί στα μέρη μας, άλλωστε κοντά τον ενάμιση χρόνο συμπληρώνει. Βλέπεις, φέρνει κάτι από το βερολινέζικο ελευθεριακό κλίμα που περικλείει την τέχνη, το σεξ και τον ερωτισμό με το απαραίτητο μπουρδούκλωμα στις ανθρώπινες σχέσεις. Τώρα, αν κάποιος συλλογιστεί τι δουλειά έχει όλο αυτό το hype και φιλοσοφημένο στυλ στην Ελλάδα της μιζέριας, δεν θα έχει κι άδικο στην αποστροφή του. Ο γερμανικός αέρας της ευδαιμονίας και της ανακάλυψης των σωμάτων παραγεμίζεται με μουσική, κοφτό μοντάζ, έντονες ερωτικές σκηνές, γρήγορη κινηματογράφηση και προβληματισμούς και αμπελοφιλοσοφίες για τη ζωή, το σεξ, τον θάνατο (τις απαραίτητες δόσεις καρκίνου τις παίρνεις κι εδώ). Έτσι και δεις διασκεδαστικά και μόνο αυτό το τριολέ του Τύκβερ, στο οποίο ένα άκρως ελευθεριάζον ζευγάρι ερωτεύεται τρίτο άντρα και μπλέκουν κυριολεκτικά τα μπούτια τους, τότε μπορεί και να απορροφηθείς και να βυθιστείς στο πολύχρωμο και έντονο σύμπαν που χτίζει το άλλοτε τρομερό παιδί του γερμανικού σινεμά (που γυρίζει πλέον και χολιγουντιανά πρότζεκτς). Στην ουσία της δεν πρόκειται και για καμία βαθυστόχαστη ταινία, μα για ένα σεξουαλικό κινηματογραφικό arthouse υβρίδιο που μπορεί και να σε παρασύρει στο… Βερολίνο από τον επόμενο μήνα.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πορταλ www.sevenart.gr (17-11-11).